• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

7 faktów o porodzie, w których zupełnie się pomyliłam

Gdy weszłam w trzeci trymestr ciąży, myślałam, że wiem wszystko, co można wiedzieć o porodzie. Nawet teraz, pisząc to, widzę przed sobą doświadczone matki na całym świecie, które chichoczą nad moją naiwnością z drugiej strony ekranu. W mojej obronie: jestem na tyle neurotyczna, że dzień po dowiedzeniu się o ciąży pobiegłam do badań i kupiłam wszystkie najlepsze książki o ciąży i porodzie, zasubskrybowałam najpopularniejsze blogi i podcasty, a także uparła się na 8-godzinne zajęcia przygotowujące do porodu w naszym szpitalu. Przeczytałam artykuł po artykule i historię porodu po historii porodu różnych matek w różnych sytuacjach. Więc wchodząc w trzeci trymestr, myślałam, że mam dobre powody, by uważać, że znam wszystkie znane i mniej znane fakty o porodzie. Myślałam, że wiem dokładnie, czego się spodziewać.

Okazało się, że nauka odpuszczania prekoncepcji o tym, jak rzeczy powinny lub nie powinny wyglądać, jest tak samo wielką częścią wczesnego rodzicielstwa, jak obieranie pup. Oto niektóre z rzeczy, które uważałam za fakty przed porodem, i historia tego, jak została udowodniona moja błędność.

1. Pęknięcie podeń to zdarzenie jednorazowe

Wiedziałam, że pęknięcie podeń może nastąpić jako duży gwałtowny wyciek lub powolne ściekanie. W moim przypadku był to duży gwałtowny wyciek ciepeł płynu towarzyszący mojemu pierwszemu aktywnemu skurczowi porodowemu. Następnie, zaskakująco, przyszedł kolejny gwałtowny wyciek, gdy próbowałam się przebrać na coś suchego na dojazd do szpitala. I jeszcze jeden, gdy siedziałam na miejscu pasażera w drodze do szpitala, czując, jak moja dusza wylewa się z moich dolnych partii w formie cieczy. I kolejny, gdy przebierałam się na szpitalną szatę, starając się nie przerażać krewią zmieszaną z wodami.

Krótko mówiąc, po tym pierwszym gwałtownym wycieku wody po prostu nie przestawały płynąć. Musiałam szybko zrezygnować z prymitywnego instynktu chęci bycia suchą. Musiałam nauczyć się akceptować, że ja, moje ubranie i pościel pod mną będą w ciągłym stanie monsunowatego moknienia przez najbliższą przyszłość.

2. Skurcze porodowe to tylko mocne ściągania i są, dlatego, wytrzymałe

Im bliżej terminu porodu, tym bardziej uzależniłam się od chęci poznania dokładnie tego, czego powinnam się spodziewać co do skurczów porodowych. Moje poszukiwania dały wiele niejasnych odpowiedzi, ale ogólny konsensus brzmił, że skurcze po prostu czują się jak wysoce intensywne bóle miesiączkowe. Uzbrojona w tę wiedzę pomyślałam, że: a) wiem dokładnie, jakie odczucia mnie spotkają, jako niechętna ekspertka od bólu miesiączkowego, i b) że mogę potencjalnie wytrzymać ból, może nawet bez leków.

Zgadnijcie, kto miał ogromny brzuch i strasznie się pomylił? Tak, ja. To, co czułam, było bardziej podobne do niewidzialnej, gigantycznej dłoni, która chwyciła mój tułów i ściska go z taką siłą, by zamienić moje wnętrzności w mus. Gdy zdałam sobie sprawę z rzeczywistości, miała tylko jedną myśl w głowie: leki, NIEZALEŻNIE!

3. Żadnym wypadkiem mąż nie będzie patrzeć „tam w dół” podczas porodu

To była duża kwestia dla mnie. Byłam przekonana, że jeśli mąż złapie chwilowy widok tego, co dzieje się w moich dolnych partiach podczas porodu, jakiś czar zostanie złamany, cała tajemnica zniknie z naszego małżeństwa, a on będzie miał problem z wyobrażeniem sobie czegokolwiek innego, myśląc o mnie.

Międzyczasem nie tylko została udowodniona moja błędność co do tego głupiego pomysłu, ale wręcz przestałam o tym dbać. Gdy rozpocząłam długi i męczący porod wypychania człowieka z siebie, chciałam niczego innego, jak mieć męża obok siebie, współpracującego ze mną, broniącego moich interesów, informującego mnie o rzeczach, których nie mogłam zobaczyć. Wtedy zdałam sobie sprawę, że naprawdę jesteśmy w tym całym biznesie rodzicielstwa razem, od początku do końca. Nie było już miejsca na ukrywanie rzeczy dla zachowania tajemnicy. Przecież intymność nie rodzi się z tajemnicy; intymność rodzi się z bliskości, z w pełni wspólnymi doświadczeniami i z wspieraniem się nawzajem, gdy jesteśmy najbardziej wrażliwi.

4. Skurcze to najtrudniejsza część porodu

Prawie wstyd się przyznać, ale naprawdę wierzyłam, że najgorsze jest już po tym, jak przetrwałam skurcze porodowe przed moim post-epiduralnym stanem rozkoszy.

O, chłopcze, jak bardzo się pomyliłam!

To wina moja. Moja pielęgniarka porodowa kilka razy próbowała mnie ostrzec, mówiąc, abym odpoczywała i dusiła, dopóki mam szansę, bo wypychanie to najbardziej wyczerpująca część. Ja błogo to zignorowałam i spędziłam większość czasu przed wypychaniem na wyobrazianiu mojego nowonarodzonego dziecka i gadaniu z mężem.

Wystarczy powiedzieć, że choć skurcze były bolesne, to wyczerpanie do granic przytomności jest jeszcze gorsze. Po godzinach wypychania, starając się nie iść łagodnie w tę dobrą noc, nauczyłam się lekcji: nigdy nie ignoruj porad swojej pielęgniarki porodowej, one przeszły ten proces więcej razy niż ty i są tam, by pomóc.

5. Będę w stanie kontrolować swoje funkcje fizjologiczne

Ta teza została zestrzeleną dość wcześnie wraz z całą tą wodą niekontrolowanie wylewającą się ze mnie (patrz wyżej). Jednak z postępowaniem porodu tylko się pogorszyło. Kiedy została przyjęta do szpitala i przeprowadzona do pokoju, drgałam tak, że można by pomyśleć, że wpadłam do lodowatej wody, a potem usiadłam w pokoju z włączonym klimatyzatorem na pełną moc. Nie była zimna, ale dosłownie nie mogłam zatrzymać drgania całego ciała. Według mojej pielęgniarki to zupełnie normalne i tylko kolejny zabawny sposób, w jaki nasze ciała radzą sobie ze wszystkim, przez co je przymuszało.

O! A czy wspomniałam o wymiotach? Tak, wymioty w trakcie wypychania to zjawisko i są tak same zabawnie, jak brzmi.

6. Nie będę potrzebować kostek lodu ani balsamu do ust, zazwyczaj mogę przeżyć godziny bez picia wody

Wiem, wiem… ale naprawdę tak myślałam. Wystarczy powiedzieć, że bardzo, bardzo się pomyliłam na tym i na końcu była tak strasznie spragniona, że mogłabym wyrwać ten epidural i pobiec po korytarz po wodę, gdybym musiała. Na szczęście nie musiałam iść tak daleko, bo zostałam zalana (nie dosłownie) butelkami wody i pysznego soku winogronowego w chwili, gdy wszystko się skończyło.

7. Warto wszystko

Jaki banalny frazes, prawda? I jednak, nawet przed doświadczeniem porodu miałaś poczucie, że mój mały facet – ta mała osoba, której nigdy nie spotkałam, a już tak bardzo kochałam – będzie wart całego dosłownego i metaforycznego bólu ciąży i porodu. Nie tyle, że się pomyliłam w tym, co nie mogłam jeszcze pojąć, jak bardzo jest wart.

W chwili, gdy urodził się – zdrowy i strasznie głośny – poczułam napływ miłości, ulgi, euforii i ekscytacji, jakiej nigdy wcześniej nie doświadczyłam. Był to taki wysoki stan, że gdyby ktoś zapytał mnie wtedy, czy zrobiłabym to wszystko ponownie, powiedziałabym: „Zapisz mnie!”. A to było zanim poznałam nieskończone szczęście trzymania synka na rękach i obserwowania jego uśmiechu. Podejrzewam, że czeka mnie życie pełne chwil przypominających mi, jak bardzo wart był i nadal jest.

Mimo i właśnie dzięki wszystkim rzeczom, które nie poszły zgodnie z moimi oczekiwaniami, dzień urodzenia mojego syna został wyryty w mojej pamięci jako jeden z najbardziej ekscytujących dni mojego życia. Mam nadzieję, że czytanie tego nie doda wam strachu przed porodem, ale zamiast tego pomoże wam czuć się nieco lepiej przygotowanymi niż wczoraj i nieco mniej zaskoczonymi, jeśli coś nie pójdzie zgodnie z planem podczas porodu.

Może cię też zainteresować: Największe strachy przed porodem