• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Błędy w dyscyplinie, które popełniają rodzice po rozwodzie

W idealnym świecie rodzice po rozwodzie współwychowaliby bez tarć. Zasady byłyby spójne. Konsekwencje przelatywałyby z domu do domu. Obaj rodzice pracowaliby razem, by zapobiegać problemom zanim się pojawią.

Ale większość rozstaje się, bo nie widzą spraw eye-to-eye. Różnice w stylach wychowawczych to częsty powód sporów. Mimo to, nawet jeśli nie zgadzasz się z byłym partnerem we wszystkich kwestiach wychowawczych, możesz podjąć kroki, by uczyć dziecko umiejętności zarządzania zachowaniem.

Niestety, wielu rodziców traci z oczu, jak najlepiej dyscyplinować dzieci w trakcie rozwodu. Zbyt często dobrze intencjonowani rodzicy popełniają te błędy:

1. Rivalizacja o bycie ulubionym

Po separacji lub rozwodzie kuszące jest bycie "tym fajnym". Gdy dziecko mówi: "Ale mama pozwala mi jeść deser co wieczór" albo "Tata nie zmusza mnie do nauki ortografii!" – możesz chcieć ugiąć swoje zasady.

To prosta droga do porażki. Dziecko może przesadzać, jak super ma u drugiego rodzica, albo próbować zmyślić was nawzajem. Ostatnia rzecz, jaką chcesz, to konkurs o lepszy dom. Dziecko zagłosuje na ten z mniejszą liczbą zasad lub tym, które go bardziej rozpieprza. A to nie w jego interesie.

2. Kłamstwo o zachowaniu

Czasem rodzic twierdzi: "U mnie zawsze jest grzeczny. Nie wiem, dlaczego u ciebie wybucha". Ale insistowanie na anielskim zachowaniu nie komuś pomaga.

Nie kłuj z dzieckiem, by pomalować je lepiej. Czasem rodzice mówią: "Nie powiem mamie, że dostałeś uwagę w szkole, OK?". Trzymanie tajemnic o zachowaniu przesyła niezdrową wiadomość.

Rozmawiajcie otwarcie z ex-partnerem o obserwowanym zachowaniu i podejmowanych krokach. Zasady i konsekwencje nie muszą być identyczne w obu domach, ale otwarta komunikacja to pierwszy krok do rozwiązania.

Musisz wiedzieć, jak często zachowanie się powtarza i w jakim środowisku występuje, by skutecznie zareagować.

Mów szczero o tym, co się dzieje, by ustalić, czy to incydent czy problem stały.

3. Mówienie negatywnie o drugim rodzicu

Gdy dziecko mówi: "Mama pozwoliła mi oglądać dwa filmy R", możesz chcieć wyliczyć inne złe wybory matki. Ale negatywne mówienie o wyborach drugiego rodzica uszkadza Twoją relację z dzieckiem w długim terminie.

Fakt, że nie kochasz drugiego rodzica, nie znaczy, że dziecko nie powinno. Nawet gdy nie zgadzasz się z wychowaniem ex-partnera, wyrażanie niezgody przed dzieckiem jest nieodpowiednie.

Po prostu przypomnij: "U mnie dzieci nie oglądają filmów R" albo "Moje zasady domowe różnią się od mamy".

Jeśli dziecko robi wiele skrajnych twierdzeń o tym, co mu wolno u drugiego rodzica, możesz powiedzieć: "Muszę porozmazać z twoim tatą o tym". To najlepsza reakcja, jeśli dziecko próbuje wywołać Twoją reakcję.

4. Żalowanie nad dzieckiem

Czasem rodzice zaczynają traktować dziecko jak ofiarę rozwodu. W efekcie stają się zbyt wyrozumiali w dyscyplinie.

Mówienie: "Przecież przeżył tyle, nie chcę zabrać gier" albo "To tylko zachowuje się źle, bo jest zły po rozwodzie. Nie chcę go karać jeszcze bardziej" – to zły pomysł.

Uczenie dziecka, że jest "produktem rozwodu", daje mentalność ofiary. Przyznaj, że może przeżywać mieszane emocje i zwaliduj je. Porozmawiaj o trudnościach, ale naucz, że trudne chwile nie usprawiedliwiają złego zachowania.

Koryguj zachowanie, nie emocje. Powiedz: to OK, by być zlym, przerażonym, smutnym. Daj czas na żałobę i pomóż nauczyć się radzenia sobie z trudnymi emocjami pozytywnie.

Jeśli dziecko naprawdę źle radzi sobie z adaptacją – może potrzebować pomocy profesjonalnej. Jeśli widzisz poważne zmiany nastroju lub zachowania trwające dłużej niż kilka tygodni – porozmawiaj z pediatrą dziecka.

Pamiętaj: rozwód nie musi szkodzić dzieciom. Gdy relacja była wysokokonfliktowa, rozwód może być ulgą. Czasem zachowanie dziecka poprawia się po separacji.

5. Niespójne zasady

Dzieci muszą wiedzieć, że wciąż egzekwujesz zasady i konsekwencje. Spójna dyscyplina pomaga dziecku czuć się bezpiecznie i stabilnie w stresujących sytuacjach.

Ale utrudnienie spójności po rozwodzie. Musisz pamiętać: czy zabrałeś uprawnienia do gier 5 minut przed wyjazdem do drugiego rodzica? Jeśli tak, czy musisz egzekwować tę konsekwencję po powrocie?

Jasne, stres rozwodu obciąża też Ciebie. Jako samotny rodzic możesz mieć więcej obowiązków, co utrudnia konsekwentny harmonogram i jasne konsekwencje.

6. Narzekanie na dyscyplinę drugiego rodzica

Czasem rodzicy niedoszacowują swojego wpływu na dziecko. Rodzic nieopiekuńczy może mówić: "Nie ma sensu uczyć pusia do toalety u mnie, bo tata nie pracuje nad tym u siebie" albo "Nie mogę nic zrobić z przekleństw, bo mama pozwala u siebie".

Nie możesz kontrolować drugiego domu, ale możesz skupić się na tym, jak Ty dyscyplinujesz dziecko w swoim domu. Włożyj energię w bycie dobrym modelem i nauczanie swoich wartości w czasie, jaki masz.

Nawet jeśli nie jesteś z dzieckiem codziennie, wciąż masz ogromny wpływ. Masz szansę uczyć nowych umiejętności przy każdym spotkaniu.

Zamiast marnować czas na narzekanie, że drugi rodzic nie robi cukup albo podszywa Twój postęp – włoż energię w wychowanie najlepszego dziecka, jakim jesteś w stanie, z czasem, jaki masz.

7. Nadkompensowanie

Jeśli uważasz, że drugi rodzic jest zbyt surowy, możesz chcieć stać się bardziej wyrozumiały. Ale nie możesz "wyrównać" to nadkompensowaniem. To nie działa tak.

Niezależnie od tego, czy ex jest surowszy czy bardziej luźny – to powinno mieć mały wpływ na Twoje wychowanie. Ważne, byś wychowywał dziecko najlepiej, jak potrafisz, gdy jest u Ciebie.

Próba nadkompensacji drugiego rodzica tylko zamienia sprawy w większe bałagan dla dziecka. Przechodzenie między domami z dwoma skrajnościami utrudnia życie.

8. Używanie dziecka jako kuriera

Mówienie: "Powiedz tacie, by nie pozwalał braci bawić się twoim tabletem" albo "Powiedz mamie, że nie możesz jeść tyle słodyczy, bo to szkodzi zębom" – stawia dziecko w środku. To straszne miejsce dla dziecka.

Jeśli chcesz coś przekazać drugiemu rodzicu – zrób to sam. Bezpośrednio. Nigdy nie proś dziecka o przekazywanie wiadomości tam i z powrotem.

Nie sprawiaj, by dziecko było odpowiedzialne za mówienie drugiemu rodzicowi, jak ma robić robotę. Dziecko musi wiedzieć: jego rola to bycie dzieckiem, dorośli zarządzają.

9. Odmowa pracy zespołowej

Czasem rodzice upierają się przy odmowie współpracy. Ale odmowa rozmowy z terapeutą, bo nie Ty go wybrałeś, czy nieuczestnictwo w spotkaniu szkolnym, bo myślisz, że ex Cię owinie – nie pomaga.

Bądź otwarty na współpracę z byłym partnerem i innymi profesjonalistami w rozwiązywaniu problemów. Co najmniej bądź gotowy posłuchać zastrzeżeń i otwarty na sugestie.

Nawet jeśli nie widzisz tych problemów zachowań albo myślisz, że winny jest drugi rodzic – słuchanie to najlepszy start. Gdy pokażesz otwartość na usłyszenie problemów, możecie zacząć pracować nad rozwiązaniem.

Zarządzanie problemami behawioralnymi

Nie musisz być najlepszymi przyjaciółmi z ex-partnerem, by pomóc dziecku przetrawić rozwód. Badania pokazują, że bycie dobrymi znajomymi po rozstaniu może być dla dziecka jeszcze bardziej mylące – może nie zrozumieć, dlaczego nie udało Wam się relacji, skoro teraz dogadujecie się tak dobrze.

Ważne: dziecko musi utrzymać zdrową relację z Tobą. Zdrowa dyscyplina po rozwodzie pomoże Ci w tym.