• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak wychować Dzikie Dziecko i 6 powodów, dla których warto to zrobić

Duch niezależności, oko na przygodę, duch ciekawości: Witamy w lecie Dzikiego Dziecka. W tej serii rodzicielskiej "Jak wychować Dzikie Dziecko" badajemy wszystkie powody, by wychowywać dziecko, które uwielbia wielką naturę, zaczyna własne wyprawy i pozwala wyobraźni biegać, no cóż, dziko.

Istnieje pewna magia w dziecięcej przygodzie: wynika z pośpiechu ruchu, cudu w naturze i ogromnych możliwości w kreatywnej zabawie. Ale między narastającym wezwaniem czasu przed ekranem a presją robienia więcej, planowania więcej, osiągania więcej – istnieje ryzyko utraty tej młodej wolności. Wielu ekspertów boi się, że jej utrata wiąże się z kosztem.

"To nie tylko gadanie o 'dobrych starych czasach', ale są konkretne badania pokazujące, że wychowanie dziecka z takimi priorytetami jest korzystne", mówi licencjowany fizjolog Nicole Beurkens, Ph.D., CNS. "Dzieci potrzebują natury, potrzebują czasu nieustrukturyzowanego i zabawy. Może to wyglądać na 'po prostu zabawę', ale z badań wiemy, że tak rosną".

1. Natura ma realne, fizjologiczne korzyści dla ludzi każdego wieku

"Myślę, że po prostu ważne jest, by ludzie byli na zewnątrz", mówi Aliza Pressman, Ph.D., współzałożycielka i dyrektor kliniczny Centrum Rodzicielstwa Mount Sinai. "Nie tylko dla poczucia przygody, ale dla bycia tu i teraz, zwalnia umysłowo i zrozumienia świata wokół siebie".

Autorka i trenerka rodzicielska Caroline Maguire, PCC, M.Ed., zgadza się: "Wiemy z badań, że bycie na zewnątrz poprawia nastrój, redukuje stres, podbija samoocenę i o wiele więcej. Dzieci powinny uczyć się tych korzyści wcześnie".

2. Aktywność fizyczna jest krytyczna dla rozwoju mózgu

"Istnieją znaczące badania pokazujące, jak ważna jest aktywność fizyczna dla rozwoju mózgu i zdrowia psychicznego", mówi Beurkens. "Szczególnie u młodszych dzieci, ich mózgi rosną i rozwijają się przez ruch. A nawet starsze dzieci, gdy idą do szkoły, badania pokazują, że aktywne dzieci osiągają lepsze wyniki akademickie".

Zasadniczo, systemy przetwarzania sensorycznego mózgu rozwijają się, gdy poznajesz świat wokół siebie, a to nie może się stać bez wystarczającego ruchu. Przerażająco, mówi Beurkens, widzimy nawet dzieci wchodzące do szkoły, brakujących wielu fundamentów motorycznych i połączeń mózgowych potrzebnych do rzeczy jak pisanie ręczne czy siedzenie spokojnie przez dłuższy czas. "To ukorzenione w braku tych wczesnych lat ruchu – bycia w stanie wyleźć na drzewa, huśtać, wisieć do góry nogami", mówi. "Te rzeczy dostarczają krytyczne bodźce do mózgu, pozwalające mu rozwinąć fundament do nauki na wyższym poziomie".

3. Dzieci muszą nauczyć się priorytetyzować czas wolny

Wszyscy – dorośli i dzieci – potrzebujemy czasu nieustrukturyzowanego, by odpocząć i naładować baterie. To pomaga nam działać lepiej, gdy wracamy do szkoły lub pracy. A gdy dni dzieci są zbyt uregulowane i upakowane spotkaniami i zajęciami dodatkowymi, interioryzują, że czas wolny nie jest ważny i nie trzeba mu robić miejsca.

U dorosłych wiemy, że wypalenie jest prawdziwe i dzieje się, gdy nie robimy wystarczająco przerw by się zregenerować. No cóż, dzieci też muszą się tego nauczyć. A Ty, jako uważny rodzic, możesz próbować podkreślać dzieciom, że równowaga praca-życie jest ważna dla ogólnego zdrowia, ale chyba że pokażesz im wcześnie, jak mieć regularny czas nieustrukturyzowany, możesz wysyłać im mieszane sygnały. "Możesz mówić dzieciom tyle, ile chcesz, że jest naprawdę ważne, by znaleźć czas dla siebie", mówi Pressman. "Ale jeśli nie dasz sobie i dziecku okazji bycia spokojnym i mając czas nieustrukturyzowany, po prostu pokazujesz im, że to tak naprawdę nie powinno być priorytetem i powinno iść po wszystkim innym".

Jak zauważa Beurkens, widzi ten problem u dzieci, z którymi pracuje. "Mam nastolatków mówiących: 'Nie chcę dorastać, bo z tego, co widzę, to tylko praca, praca, praca, bez równowagi'", mówi. "Uczymy ich tego, zawsze nakładając więcej zajęć, presji, rzeczy do zrobienia".

4. Przygody uczą kreatywnego myślenia i rozwiązywania problemów

"To pomaga dzieciom rozwinąć umiejętności myślenia wyższego rzędu i zrozumienie świata wokół nich", mówi Beurkens. "To, jak dzieci stają się odporni: spróbuj coś, jak nie wychodzi, spróbuj inaczej, dopóki nie znajdziesz rozwiązania".

Rodzice mogą mieć najlepsze intencje, wkraczając by pomóc dzieciom, ale to, by pozwolić im się zmagać, czyni ich rozwiązywaczami problemów. To szczególnie ważne, gdy dzieci są małe, a stawki niskie. Np. ustalenie, jak współpracować z przyjaciółmi by zbudować bazę w ogrodzie, ma małe konsekwencje, ale pozwala ćwiczyć pracę w grupie, co będzie cenne później w życiu.

Jednym z najlepszych sposobów na rozwijanie umiejętności rozwiązywania problemów jest popełnianie błędów. To, jak uczymy się robić coś dobrze, to robienie tego źle kilka razy najpierw. "Radzenie sobie z wyzwaniami to życiowa umiejętność, i trudno się jej nauczyć, gdy się jest starszym", mówi Beurkens. "Dzieci, którym nie dało się okazji popełniać błędów i radzić sobie z nimi, nie wiedzą, jak im się stawić później w życiu. Zaczynają interioryzować walki jako tragiczne, osobiste porażki, a nie jako coś, co trzeba naprawić i z czego się nauczyć".

5. Zabawa uczy ich granic i samoregulacji

Granice i wolność mogą wydawać się przeciwnymi lekcjami, ale to w rzeczywistości dwie strony tej samej monety. Gdy nieustannie ustalasz parametry, jaka zabawa jest OK, nie dajesz im szansy nauczyć się własnych limitów.

Dzieci mają skakać na i z rzeczy, biegać, bawić się szarpaniną. Oczywiście, to może oznaczać, że potkną się lub poskrępują, ale potem zrozumieją, jak kontrolować ciała, by nie uderzać i nie potykać się. "Oczywiście, to wszystko w granicach rozsądku; nie sugeruję, byś pozwolił/a dziecku angażować się w głupie, niebezpieczne zachowanie", mówi Pressman. Ale, dodaje, jeśli to coś w stylu łatwej szarpaniny, powinieneś pozwolić dziecku eksplorować swoje granice fizyczne.

Będą znacznie lepiej, jeśli nauczą się o bezpieczeństwie przez przemyślane ryzyka. "Dzieci, którym wszystko jest dyktowane, nie potrafią samodzielnie wybrać, co może być dla nich bezpieczne; nigdy się nie uczą tych lekcji, więc nie wiedzą, kiedy zatrzymać się. Dzieci, które umieją się samoregulować, wiedzą, kiedy zatrzymać się zanim kogoś zranią".

6. Niezależność buduje pewność siebie

"Dziecko, które wychodzi i robi coś sama dla siebie, to dziecko, które dorasta z wiedzą: 'Hej, potrafię radzić sobie z rzeczami i zajmować się sobą'", mówi Beurkens.

A ta pewność, nauczycielka i autorka Esther Wojcicki, kiedyś powiedziała nam, pochodzi od zdobywania i posiadania Twojego zaufania. Pomyśl o swoim zachowaniu, gdy ktoś to zrobi dla Ciebie: "Czy kiedykolwiek miałeś/aś w życiu kogoś, komu podziwiałeś/aś, kogo kochałeś/aś, szanowałeś/aś i ufałeś/aś? A nagle ta osoba pokazała Ci zaufanie w zamian? To zmienia obraz siebie – nagle możesz w siebie wierzyć".

To też, mówi Pressman, pochodzi z samej zabawy. "Nie możesz budować pewności siebie bez pozwalania dzieciom na ryzyko", mówi Pressman. "Mogą się nauczyć o tyle więcej o byciu kompetentnym dorosłym, przechodząc przez parcour bycia na zewnątrz i dzika zabawę".