• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Naucz swoje dzieci traktować naturę jako plac zabaw – podziękują Ci za to później

Duch niezależności, oko na przygodę, duch ciekawości: Witamy w lecie Dzikiego Dziecka. W tej serii rodzicielskiej "Jak wychować Dzikie Dziecko" badajemy wszystkie powody, by wychowywać dziecko, które uwielbia wielką naturę, zaczyna własne wyprawy i pozwala wyobraźni biegać, no cóż, dziko. W drugim odcinku serii rozmawialiśmy z mamą, influencerką i entuzjastką outdoor Rebecca Caldwell o nauczaniu swoich dwóch dzieci angażowania się w naturę. Oto jej najlepsze wskazówki, opowiedziane mindbodygreen.

Wychowałam się, dużo bawąc się na zewnątrz, a moja rodzina jeździła na kempingi. Ale nie uważałam się za "dziecko outdoorowe". To po prostu było moje dzieciństwo i tak to robiliśmy. A mój mąż [profesjonalny wspinacz Tommy Caldwell], jego praca to w istocie zabawa na zewnątrz. Wiec jeszcze przed dziećmi nasze życie kręciło się wokół bywania na zewnątrz i robienia tego razem.

Gdy zacząliśmy rozmawiać o dzieciach, było naprawdę ważne, by przytoczyć bywanie na zewnątrz. Nie chcieliśmy przerywać tej części życia tylko dlatego, że mamy dzieci. Był to też świadomy wybór: to, co wiemy i co doświadczamy sami, to ogromne korzyści spędzania czasu w naturze – to też część tego.

Rozpal ich wyobraźnię

Nauczyły się czuć się komfortowo w naturze, bo miały tyle praktyki. Ujęły ją jako swój plac zabaw. Jeśli widzą wielkie złamane drzewo, idą na nie wspinać i udają, że to statek kosmiczny. Teraz nasze dzieci mogą patrzeć na cokolwiek w naturze i zamienić to w cokolwiek chcą. A Ty możesz to zachęcić, jeśli Twoje dzieci nie są tam jeszcze. Gdy widzisz patyk, może to być: "Wow, patrz na tę gałąź, czy nie wygląda jak—" i uzupełniasz. I jak tylko zaczniesz, odkryjesz, że dzieci są niesamowite w odkrywaniu: mają te małe oczy, które zauważają wszystko.

Natura pomaga w tym. Gdy jesteś na placu zabaw, a jest ustawiony jak zamek lub statek, czasami trudno wyobrazić sobie coś innego. Nadal możesz bawić się w wyobraźnię, ale zawsze jesteś na statku. Ale gdy jesteś w naturze, możliwości wyobraźni są bezgraniczne.

Ustal realne oczekiwania dla siebie

Możesz mieć te wielkie oczekiwania: "Pojdziemy na tę przygodę!" A potem wszystko się zmienia, jak tylko wyjdziecie na zewnątrz; musisz być elastyczny. Niektóre dni tak, to wymaga wysiłku. Niektóre dni tak, to trudne – zwłaszcza gdy pogoda nie sprzyja (wiesz, nie 21°C, słonecznie i bez wiatru). Musisz nawet nastawić samego siebie: wiedząc, że spędzisz czas na ubieraniu ich we wszystko, zapewnieniu komfortu, pakowaniu przekąsek, a potem wychodzisz na zewnątrz i jest strasznie. Wszystka ta praca na coś, co kończy się po 20 minutach.

Ale dla nas to po prostu to, co robimy. Więc po prostu to robimy, i przyzwyczajasz się jako rodzic. Dostajesz swoje systemy, rozumiesz, jakie ubrania do jakich temperatur, co musisz spakować, i to wszystko ułatwia.

Wiedz, kiedy dać popychnięcie

Nawet nasze dzieci mają swoje dni. Są dni, gdy po prostu biegają na zewnątrz i są w strefie, w tym, bawią się i grają. Potem są dni, gdy są zmęczone, i trzeba się bardziej postarać, by je zaangażować. To się zmienia.

W dni, gdy nie są tak zachęcone, czasem po prostu musisz powiedzieć: "Dobra, to robimy, idziemy na zewnątrz". To mniej romantyczne, ale uważam, że to tak dobre dla nich, by tam być, niezależnie od nastroju w danej chwili. A potem to zazwyczaj tylko przejście przez ten moment. I w tych momentach, gdy się przemoczyli, są naprawdę zadowolone, że tak zrobili. Np. wyjście na bieg jest trudne. Ale potem zazwyczaj jesteś zadowolony, że to zrobiłeś. To samo u dzieci. Inni rodzice, z których rozmawiam, którzy mają już starsze dzieci, mówią, że najlepsza rzecz, jaką możesz zrobić, to zmuszać ich do wyjścia na zewnątrz – nawet jeśli nie chcą.

Oczywiście są momenty, gdy trzeba przerwać. Każdy rodzic zna swoje dziecko: wiesz, kiedy popchać, a kiedy nie. Np. u nas [Estes Park, Colorado] mamy wichurowe wiatry, i wtedy to przestaje być fajne; zaczyna przeważać nad korzyściami. Albo na wędrówce zaczynają się męczyć, co jest zrozumiałe! (Dzieci mają prawo być zmęczonymi albo po prostu "dość"). Albo najbardziej prawdopodobnie: gdy kończą się przekąski. Więc musisz uważać i słuchać. Ty, jako rodzic, będziesz wiedział/a, kiedy osiągnąłeś/aś punkt kulminacyjny.

Przekąski zawsze pomagają

Wymaga to trochę przemyślenia, jaka to przygoda – jak długa, ile ruchu – i pakuję trochę więcej, niż myślę, że potrzebuję. Dzieci mają te małe ciała, bawią się na zewnątrz, się ruszają i spalają mnóstwo kalorii. Plus jedzenie trzyma moralny ducha wysoko. Również musisz upewnić się, że to dobre jedzenie, które nie da im skoku cukru. Więc to kanapki z masłem orzechowym, batoniki białkowe, marchewki, trochę owoców. To wszystko: nie jesteśmy w pełni przeciwnicy cukru. Innego dnia byliśmy na wspinaczce i zabraliśmy gumowe misie. Czas i miejsce na to.

Na koniec: zawsze zostawiaj przestrzeń na pauzę

Można się skusić: "Dobra, idziemy teraz to zrobić! Potem to! No dobra, idźmy!" Ale musisz dawać im przerwy, by sami eksplorowali. Może idziemy szlakiem, dochodzimy do początku, i robię przerwę, by mogły pograć chwilę. To daje im poczucie kontroli, co uważam za dobre. Daje okazję do wodzenia pomysłów i wymyślania aktywności.