Dlaczego nie staram się "odzyskać" swojego ciała po porodzie

Zanim zostałam mamą, na mediach społecznościowych widziałam mnóstwo postów matek mówiących o "odzyskaniu swojego ciała" po porodzie. I choć popierałam te mamy, nie rozumiałam ich. Zdziwiała mnie ich ogromna determinacja (i publikowanie tego w sieci), skoro przecież właśnie dokonano czegoś tak niesamowitego i zmieniającego życie. O, jak bardzo byłaam naiwna!

Nie miałaam pojęcia, jakie presje są nałożone na wszystkie mamy już kilka tygodni po porodzie: płaski brzuch, regularne ćwiczenia, bycie "fit mamą". Nie zdawałam sobie sprawy z całej gamy skomplikowanych emocji towarzyszących przyzwyczajaniu się do zupełnie nowego ciała. Przesuwamy się w czasie do kilku miesięcy po porodzie – i ja również poczułam się przytłoczona zmianami w moim ciele, skupiając się na tym, jak uzyskać wyrazisty, chudy brzuch i schudnąć. Nie mówię, że jest w tym coś złego – ale w pewnych momentach tak bardzo zafiksowałam się na "odzyskaniu ciała", że nie mogłam cieszyć się życiem ani dzieckiem.

Będę szczera – przeszłam bardzo trudny okres poporodowy: depresję i problemy z gojeniem się ciała. Dlatego prawie osiem miesięcy po porodzie nie miałam siły psychicznej ani emocjonalnej, by pomyśleć o ćwiczeniach. Gdy jednak w końcu do tego doszłam, chciałam natychmiast wrócić do zaawansowanych zajęć hot joga, które ćwiczyłam wcześniej. Każda próba napchania ciała na dawny poziom kończyła się bólem lub kontuzją, wymagającą terapii kranio-sakralnej lub wizyty u chiropraktyka. Coś nie grało, i szybko zrozumiałam, że muszę robić to inaczej, bo moje ciało jest inne. Nie gorsze – po prostu inne.

Frustrujące jest to, że w naszej kulturze mamy być zachwycone rosnącym brzuszkiem i przytywaniem w ciąży. A w momencie narodzin dziecka – bam! – od razu musimy znów wyglądać niesamowicie. Ten mit – nazwijmy go "mamim comebackem" – jest powszechny i wstydzi, a także kładzie ogromne ciążenie na mamach, które po prostu próbują przeżyć kolejny dzień. Przekaz jest taki: nie jesteś dość dobra, chyba że jesteś chuda, wyćwiczona i fitna kilka tygodni po ciąży. Bo jeśli nie – to znaczy, że nie starałaś się wystarczająco.

A my w to wierzymy. Możecie nas za to obwiniać? Codziennie widzę na Instagramie mamy z "grillami" na brzuchu miesiąc po porodzie (choć nie ma w tym nic złego – brawo, mamo!). Ten przekaz "mamiego comebacku" jest absurdalny i nie uwzględnia ogromnych przemian, jakie nasze ciała przechodzą, by stworzyć człowieka. Po prostu nie ma sensu, by ciało nie potrzebowało na regenerację po ciąży i porodzie co najmniej tyle czasu, co na stworzenie nowego życia.

Bądźmy szczersi – pierwszy rok po porodzie (szczególnie czwarty trymestr) to chyba najtrudniejszy okres (emocjonalnie i fizycznie) w naszej drodze macierzyńskiej. A przekaz naszej kultury mówi, że mamy nie tylko utrzymać przy życiu człowieka jedzeniem produkowanym z naszego ciała, przy minimalnym śnie (i większość z nas wraca do pracy), ale jeszcze ćwiczyć i być fit?

To może działać u niektórych matek, ale u mnie nie wyszło, i ryzykuję stwierdzeniem, że jest to nieosiągalne dla większości matek. Jeśli czujesz się przytłoczona i zestresowana, próbując być "idealną, fit mamą" – nie jesteś sama. Oto co robię, by zmienić swoje myślenie o "mamim comebackie":

Zmień podejście do treningu

Musiałam zmienić podejście do ćwiczeń po porodzie, bo mój czas, energia i styl życia zupełnie się zmieniły. Po pierwsze, nie mam już czasu na 60-90-minutowe zajęcia jogi 3-5 razy w tygodniu, więc idę na jogę raz w tygodniu, a codziennie robię 15-minutowe treningi w domu (często z dzieckiem poślizgującym się po mnie).

Rodzaj ruchu, jaki mogę wykonywać, również się zmienił. Niektóre dni radzę sobie z zaawansowanymi treningami wysokiego impaktu, ale wiele dni wolę ćwiczenia niskiego impaktu. Poświęciłam sporo czasu na fizjoterapię dna miednicy i ćwiczenia stabilizujące, by nie cierpieć na bóle po treningu.

Zaakceptuj i docen, że Twoje ciało jest inne (bo stworzyło człowieka!)

W momencie, gdy powinniśmy mieć prawo do gojenia, odpoczynku, regeneracji i przyzwyczajania się do nowego ciała i nowego życia, czujemy presję, by wrócić do stanu sprzed macierzyństwa. Choć rozumiem tę chcę, to w porządku, jeśli nigdy nie "odzyskamy swojego ciała". Niektóre rzeczy nigdy nie będą takie same, a to w porządku. Zmiana w życiu często jest dobrou.

Nauczyłam się, że najlepiej dać ciału co najmniej dwa lata, by poczuło się znowu "normalnie". Mówię to po 17 miesiącach po porodzie, wciąż rehabilitując dno miednicy i szukając ruchów i ćwiczeń, które najlepiej mi służą. W wielu sensach muszę poznawać swoje ciało na nowo – i tak wiele się zmieniło.

Choć nie mam rozstępów, i z zewnątrz wielu powiedziałoby, że wyglądam tak samo jak kiedyś, to nikt nie wie, że niezależnie od moich starań nie mogę schudnąć do dawkowej wagi, mam bóle, których nie znałam (wpływające na trening), brzuch jest nieco miększy, a skóra wokół piersi i brzucha inna – wciąż piękna, ale inna. Wszystkie te zmiany są dezorientujące, ale nauczyłam się skupiać na tym, na co moje ciało jest zdolne, a nie na tym, co inne od dawnych czasów.

Redefiniuję pojęcie "fit mama"

Mimo wszystko wciąż uważam się za "fit mamę" – po prostu zmieniłam definicję. "Fit mama" to nie tylko ta z okładki magazynu "Parents" z "grillem" i wyćwiczonym ciałem; to każda mama, która regularnie rusza ciałem i stara się najlepiej, jak potrafi, zadbać o swoje ciało i zdrowie. Jest mnóstwo dróg do bycia zdrową i fitną – ja odkrywam swoją krok po kroku.

Previous:

Next: