• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Porównanie teorii wychowawczych

Teoria, którą rodzic wybiera do wychowywania dziecka, ma daleko idące konsekwencje dla tego, jakim człowiekiem dziecko stanie się. Już w latach 70. psycholodzy zaczęli badać teorie rodzicielskie i grupować je w kategorie. Dziś psycholodzy nazywają je "stylami wychowywania" i pogrupowali je w cztery główne kategorie. Wiedza o tych teoriach może pomóc Ci zrozumieć konsekwencje ich stosowania i zdecydować, która jest właściwa dla Twojej rodziny.

Autorytarne

Styl wychowywania autorytarnego kładzie nacisk na zasady i granice ponad wszystko. Rodzic autorytarny prawdopodobnie wdzieje w dziecku zrozumienie, że w domostwie panuje dysproporcja władzy, z rodzicem jako oczywistym liderem i dzieckiem jako poddanym. Rodzice autorytarni nie prowadzą dyskusji z dziećmi o tym, dlaczego zasady rodziny są w vigueurze i nie są skłonni ustępować wymaganiom dziecka. Według dr Laurence'a Steinberga, profesora psychologii w Temple University, ten typ wychowywania bywa częstszy w domostwach azjatyckich i afroamerykańskich i wydaje się tam dobrze działać. Jednak dla rodzin zachodnich styl autorytarny prowadzi do buntowniczych lub nadmiernie uzależnionych dzieci.

Autorytatywne

Rodzice autorytatywni podobnie do autorytarnych stawiają surowych granic. Jednak w przeciwieństwie do autorytarnych, rodzice autorytatywni aktywnie angażują dzieci w dyskusje o tym, dlaczego zasady istnieją. Pozwala to dzieciom na większe słowo w ustalaniu zasad rodziny i umieszcza dzieci na wyższym rzadzie władzy w rodzinie. W rezultacie kompromis życzeń między rodzicami a dziećmi jest bardziej prawdopodobny w rodzinie stosującej styl autorytatywny. Dzieci wychowane w teorii autorytatywnej są bardziej skłonne do aktywnego angażowania się w sytuacje społeczne. Również mają tendencję do bycia bardziej niezależnymi niż dzieci wychowane w innych stylach.

Uprawnicze

Styl wychowywania uprawniczego posiada otwartość stylu autorytatywnego, ale bez zachowania stawiającego granice. Rodzic uprawniczy uważa, że pozwolenie dziecku na wolność to wyraz miłości. W ten sposób rodzic uprawniczy prawdopodobnie zaspokaja większość pragnień dziecka. Dla rodzica uprawniczego nakładanie ograniczeń na dziecko jest trudne, i może czuć, że robiąc to, rozczarowuje dziecko. Ze względu na dostawanie niemal wszystkiego, co chcą, dzieci wychowane w takich domostwach mają tendencję do dużego ego i problemów z samokontrolą.

Niezaangażowane

Styl wychowywania niezaangażowanego jest jak styl uprawniczy, tylko bez otwartości i relacji rodzic-dziecko. Rodzic niezaangażowany jest niezaangażowany w życie dziecka, stąd nazwa. Rodzice niezaangażowani niekoniecznie są rodzicami rozworowanymi lub przepraticzonymi, którzy nie są fizycznie obecni; rodzic niezaangażowany może być fizycznie obecny, ale emocjonalnie odległy, mówiąc dziecku "rób co chcesz", gdy prosi o radę. Tacy rodzice mogą czuć się przytłoczeni odpowiedzialnością za wychowywanie i zrezygnować z próby wychowania dziecka, zwłaszcza jeśli dziecko jest już poza kontrolą. Bez przewodnictwa rodzica, dzieci wychowane w stylu niezaangażowanym mają tendencję do bycia polubownymi i braku samokontroli.