Jak radzić sobie z problemami behawioralnymi dziecka
Dzieci to istoty emocjonalne i często są u łaski swoich impulsów. Nie wszystkie impulsywne zachowania w dzieciństwie są naprawdę problematyczne, ale niektóre wymagają interwencji. Rodzice powinni zacząć od zrozumienia przyczyny problemu, wyrażając niezgódę z czynem. Następnie ustalić jasne granice zachowania, chwaląc dzieci, gdy pozostają w nich.
Instrukcje
Zrozum przyczynę. Rozróżnij celowy akt niegrzeczności od dziecinnego zachowania. Wedle Centre of Excellence for Early Childhood Development, nie każde frustrujące zachowanie dziecka powinno budzić niepokój. Innymi słowy: wybieraj swoje walki. Dziecko krzyczące z ekscytacji – to nie problem behawioralny, choć powinieneś wyjaśnić, że cisza to dobre maniery. Uderzanie – to już problem. Zapytaj się, czy zachowanie szkodzi dziecku lub innym, zanim zaplanujesz reakcję. Wyraź niezgódę z zachowaniem. Użyj komunikacji werbalnej i niewerbalnej, by pokazać dziecku rozczarowanie. Pogniewaj twarzą i powiedz: „Jestem rozczarowany wybranym przez Ciebie zachowaniem”. Pamiętaj, by nacisk padał na to, że zachowanie jest złe, a nie że dziecko jest złe. Np. zamiast: „Byłeś chciwy, nie chciałeś się dzielić zabawek”, powiedz: „To niegrzeczne – brać wszystkie zabawki i nie dzielić się z innymi”. W ten sposób zdejmujesz winę z dziecka i wskazujesz, że to czyn, a nie osoba, jest złe. Ustal twarde granice na przyszłe zachowanie. Jasno zarysuj granice i upewnij się, że dziecko je rozumie. Dla niektórych czynności to proste: „Nie uderzamy nikogo w żadnych okolicznościach”. Dla innych musisz wymyślić granicę rozsądną i łatwą do przestrzegania. Np. donosicielstwo nie jest dobre, ale gdy rodzeństwo robi coś niebezpiecznego, dziecko powinno powiedzieć rodzicom. Ustal granice oparte na własnych wartościach, wyjaśniając je dziecku w jasnych terminach. Nagradzaj pozytywne zmiany w zachowaniu. Chwal dziecko, gdy wybiera pozytywne zachowanie zamiast poprzedniego nawyku. Użyj wsparcia werbalnego i niewerbalnego, by napędzać dziecko w dobrym kierunku. Np. dziecko, które w końcu zaczęło posłażać łóżko po przebudzeniu – pewnie dzięki nowym zasadom lub limitom bałaganu – powinno dostać przytulas i chwałę: „Jestem dumna z Ciebie” lub „Zrobiłaś dobrą robotę, posłaniając łóżko”. Czasem mała nagroda jest na miejscu, ale pamiętaj, by nagradzać po autentycznej zmianie – nagroda ma motywować, a nie być oczekiwaniem.
-
Tak jak dorośli, maluchy czasami nie mogą się uspokoić do snu. Przyczyny: zęby, przepracowanie, zmiana rutyny. Oto wskazówki, jak pomóc maluchowi zasnąć: Pomóż zrozumieć oczekiwania: pocałuj i powiedz: „Teraz czas spać”. Maluch stopniowo to
-
Twój zdrowy rozsądek jest ważny nie tylko dlatego, że Ty jesteś ważny, ale też dlatego, że Twoje dzieci potrzebują rodziców z zachowanym rozsądkiem. I są zaledwie kilka Zasad, które po opanowaniu pomagają Ci zachować głowę chłodną, gdy Twoje dzieci p
-
Pediatrzy dają mnóstwo zaleceń, które wiele z nas rodziców ignoruje. Dlaczego? Bo życie nie pasuje do wytycznych. Np. bezpieczny sen niemowląt. Prawie każdy pediatra zna i przekazuje rodzicom zasady ABC bezpiecznego snu: Alone (sam w swoim bezpieczn





