Jak mówić dzieciom o niepełnosprawnościach intelektualnych – budowanie empatii

Wyjaśnianie niepełnosprawności intelektualnych (dawniej: upośledzenie umysłowe) może być niewygodne dla rodziców i dzieci. Ale dzieci muszą o nich wiedzieć, by podnieść świadomość wyzwań innych. Z zrozumieniem rośnie empatia. Empatyczne dziecko wie, jak traktować każdego z szacunkiem i dobrocią – niezależnie od niepełnosprawności.

5 kroków do rozmowy o niepełnosprawnościach

  1. Zdefiniuj pojęcie. Zredukowana funkcja poznawcza = wolniejsze uczenie się, trudności z uwagą/pamięcią, logicznym myśleniem, higieną/ubieraniem, zrozumieniem bezpieczeństwa i norm społecznych (Lisa Kupper, Kori Hamilton, National Dissemination Center for Children with Disabilities).
  2. Wyjaśnij spektrum. Czasami nie widać różnicy po wyglądzie, inną – niepełnosprawność widoczna (Edmund J. Sass, Educational Resources and Lesson Plans).
  3. Co oczekiwać. Lekki stopień: wolniejsza mowa, inny styl uczenia. Umiarkowany: część czasu w spec. klasie, część w zwykłej (integracja). Głęboki: brak komunikacji/nezależnego chodu.
  4. Wartość uczenia się dla wszystkich. Dzieci bez niepełnosprawności uczą się by rosnąć do swojego potencjału. Dzieci z niepełnosprawnością – podobnie, choć ich potencjał może być inny.
  5. Rozwijaj empatię. Cenienie osób uczących się wolniej, cierpliwość. Chęć pomocy: np. dziecko czytające dobrze może czytać kolegę z niepełnosprawnością w programie partnerskim. Reagowanie na bullying: stanowcze przeciwdziałanie i angażowanie nauczycieli.