Polityki i procedury ochrony dzieci
Gdy dzieci wracają do szkół i sezonowych sportów, brak ujednoliconego systemu polityk chroniącej wszystkie dzieci w USA to kwestia rejestru publicznego i rzeczywistość niespójnego bezpieczeństwa. Rodzice mogą stać się adwokatami przyjęcia polityk i procedur skupionych na dobru dziecka. Insystowanie na bezpieczeństwie, znajdowanie wspólnego gruntu, opracowywanie szablonów polityk i formularzy zobowiązań może dać bezpieczniejsze środowisko.
Tło
W przeciwieństwie do innych krajów rozwiniętych, USA nie mają ujednoliconego systemu polityk chroniących wszystkie dzieci. Akt Dzieci 2004 w UK wymusza na gminach ustalenie skoordynowanego systemu łączącego organizacje w ochronie dobrostanu dzieci. USA to łatka niezależnych zabezpieczeń na poziomie federalnym, stanowym, gminnym, szkolnym i aktywnościowym. Niektóre, jak polityki Bezpiecznych Szkół w Cherry Creek School District (Colorado), są silne i skoordynowane, wiele – nie.
System reakcji i raportowania UK stawia potrzeby dzieci na pierwszym miejscu. Wspólny mianownik USA to minimalizowanie odpowiedzialności organizacji. To może prowadzić do sytuacji zagrażających dzieciom. Większość rodziców zapisujących dziecko na piłkę nożną lub gimnastykę tego nie realizuje. Ale rodzice, edukatorzy, trenerzy mogą stać się skutecznymi adwokatami polityk ochrony, budując i utrzymując poparcie społeczności.
Wstaw na pozycję adwokata
Adwokacja zaczyna się od pytań i aktywnego słuchania. Zapisywać dziecko na zajęcia – pytaj o polityki/procedury ochrony dziecka. Pytanie stawia "ochronę dzieci" na pierwszym miejscu. Gdy otrzymasz politykę, przeczytaj. Czy skupia się na bezpieczeństwie dziecka, czy to cienka maska minimalizowania odpowiedzialności?
Nie odpoczywaj, dopóki nie uzyskasz odpowiedzi. Pamiętaj: nie kwestionujesz prawa organizacji do ochrony siebie, insystujesz na OBOWIĄZKU ochrony Twojego dziecka. Zwerbuj poparcie innych rodziców lub idź wyżej w strukturze, by wyrazić troskę. Wspólny grunt to bezpieczeństwo dzieci. Słowo, które zyskuje poparcie – kto może się nie zgodzić – to to, że dzieci, jak wszyscy ludzie, zasługują na szacunek i powinny być uczone szacunku do siebie i innych.
Szablon polityki ochrony
Jeśli organizacja nie ma polityki – to Twoja szansa na wkład. Nie musi trwać lat i kosztować fortunę. Football Association w UK udostępniła kompleksowy szablon "Safeguarding Children Policy and Requirements" na stronie.
Język polityki i procedur
Minimum te kluczowe elementy:
- Oświadczenie skupione na bezpieczeństwie dzieci powierzonych opiece
- Pisemna lista zobowiązanych praktyk ochronnych, w tym: złe praktyki, brak szacunku/przemoc ze strony trenerów/nauczycieli/wolontariuszy, niewystarcząca reakcja przy urazie, nadużycia przy rekrutacji, bullying, celowe ignorowanie dobra dziecka, drapieżnictwo przez osoby w pozycji zaufania.
- Jasny kodeks postępowania dla dzieci, rodziców, trenerów, doradców, nauczycieli, wolontariuszy, widzów.
- Klauzula chroniąca donosiczy naruszających zasady bezpieczeństwa z dokumentu.
- Jasna procedura zgłaszania naruszeń i postępowania z dzieckiem, którego bezpieczeństwo naruszone.
- Wyjazdowana osoba, której rolą jest ocena zgodności organizacji z politykami i procedurami.
Osobiste zobowiązanie
By zyskać aktywne poparcie, opracuj formularz zobowiązania wymagający podpisów dziecka, rodzica, trenera/nauczyciela – potwierdzających, że przeczytali i zrozumieli dokument polityk i procedur.
-
Jeśli oglądałaś/eś „Kocham Lucy” albo „Odcinek z Beaverem”, wiesz, że rodzicielstwo wyglądało inaczej w latach 50. W większości mam wychowywały dzieci, tato pojawiał po pracy lub gdy dziecko chciało rzucić baseballem. Dziś większość rozumie, że wych -
Mimo bycia badanym i przeanalizowanym przez dekady, co roku w USA ok. 3400 niemowląt umiera na Zespół Nagłej Śmierci Niemowląt (SMSN), według Centrów Kontroli Chorób. Każdy postęp to dobra wiadomość, a 6 maja australijski naukowcy opublikowali artyk -
W pewien poranek przy śniadaniu, moja 10-latka córka była zdenerwowana. „Dlaczego nie wyprałaś mojej ulubowanej koszuli bez rękawów?” – zapytała. Gdy przysiadłam barkami, jej głos wzrósł o kilka decybel. „Teraz nie mam niczego do ubrania do szkoły!”.
