• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Rok bez opieki nad dziećmi: Rodzice opowiadają, jak przetrwali (Spoiler: Wyślijcie pomoc!)

Ashley Howard z White Plains, Nowy Jork, ma troje dzieci w wieku 2, 3 i 6 lat. Pracuje w zarządzaniu kontami w firmie technologicznej. Przed COVID-em opiekę nad dziećmi zapewniały żłobki, obozy i niania. Teraz? „To codzienne żonglowanie bez konsekwencji, bo każda z odpowiednich szkół często, bez powiadomienia, zmienia, czy są w trybie stacjonarnym”. Czasami szkoła zamyka naukę stacjonarną na dwa tygodnie.

Howard mówi, że to straszne dla wszystkich stron. Nie może ustawić dzieci na spójnym harmonogramze przez częste przerwy w nauce. A z trzema dziećmi w domu, jej wyniki w pracy też cierpią. „Zdalne nauczanie sprawia, że niemożliwe jest skupienie na pracy i zarządzanie wymaganiami kariery”. Planowanie urlopu? Zapomnijcie. Już zużyła większość swoich dni wolnych.

Co by pomogło? Jedno słowo: konsekwencja.

Jeśli jesteście rodzicem, to może brzmieć znajomo. Przez ostatni rok (tak, minął już cały rok), rodzice szaleją i improwizują, bo tyle prac stało się zdalnych, szkoły zamknęły naukę stacjonarną, a opcje opieki nad dziećmi zwęziły. To był sejsmiczne przesunięcie dla większości nas. Jak radzimy sobie? Zeszliśmy za wymuszone uśmiechy i „wszystko w porządku!” i pytaliśmy rodziców, jak im idzie. Tak, naprawdę. Jak zarządzasz, i jaki bilet zapłaciliście Wy, Wasze dzieci i Wasze relacje?

Przywróćcie elastyczność: Stała, pewna opieka pomógłaby

Ariel Beechum też mogłaby skorzystać z konsekwencji w postaci regularnej opieki nad dziećmi. Ale jeszcze bardziej potrzebuje elastyczności. Wychowuje swojego 5-latka w większości sama w White Plains, Nowy Jork. Jako socjolog szpitalny, mogła przenieść pracę do placówki bliżej domu. Tymczasowo lokalne szkoły robią naukę hybrydową: lekcje stacjonarne w mniejszych grupach parę dni w tygodniu i zdalne resztę. Gdy syn nie idzie do przedszkola stacjonarnie, różni członkowie rodziny pomagają z opieką ad hoc.

Beechum rozstała się z ojcem syna w październiku 2020. Mówi, że presja równoważenia nauki zdalnej i rodzicielstwa pracując z domu spowodowała napięcia, które doprowadziły do rozstania. „Od naszego rozstania trudno znaleźć opiekę dla naszego syna”, wyjaśnia. Dostępna w lokalnym YWCA, ale logistyka transportowa w erze COVID stawia ją poza zasięgiem.

Jej syn jest ograniczony do tej samej trasy autobusem szkolnym, z tą samą grupą dzieci, za każdym razem, by zmniejszyć ryzyko rozprzestrzeniania wirusa. Nie może wziąć innego autobusu po szkole do opieki ani do ojca, bo to oznaczałoby ekspozycję na inny zestaw dzieci niż te w jego zwykłej autobusowej grupie. I tak Beechum polega na innym członku rodziny, by pomagał dzień po dniu. Kochałaby pojedyncze, stałe rozwiązanie opieki na dni zdalne i po szkole. Ale większa elastyczność szkolnego transportu też by pomogła.

Wyślijcie pomoc: „Jestem zbyt wyczerpana, by wychowywać”

Tiffany Geard to fotografka freelance, pracowała po całym Nowym Jorku, gdy pandemia uderzyła. Jako mama 3,5-letniego syna, teraz pracuje bliżej domu na północy od miasta w Hastings-on-Hudson, robiąc głównie produkty, zdjęcia zdalne i portrety z dystansem społecznym. Dawniej polegała na przedszkolu i nianiach, teraz nie ma ani jednego. „Teraz domowo edukujemy”, mówi.

I jest wyczerpana. „Jestem zbyt wyczerpana, by wychowywać, by cieszyć się czasem z mężem… wyczerpana”. Martwi się o pieniądze, życie i śmierć i o to, by „trzymać duży uśmiech dla mojego dziecka”. Faktem, dwie rzeczy, których naprawdę teraz potrzebuje, to pieniądze i nauczyciel. „Istnieje powód, dla którego nie wszyscy jesteśmy nauczycielami”, mówi. Domowa edukacja uświadomiła jej specyficzne umiejętności i energię, jakich wymaga ten zawód. I jak wielu innych rodziców, Geard czuje, że ona i jej rodzina potrzebują więcej struktury w życiu.

Rodzina Amy Christensen też zna to zmęczenie. Przed COVID-em Christensen spędziła mnóstwo czasu otoczona roślinami. Pracuje w profesjonalnej opiece roślin, co jest jej pasją, w dzień. Mąż posiada restaurację i pracuje wieczorami. Od COVID-em Christensen skróciła godziny pracy o połowę. Teraz pracuje rano, gdy mąż uczy w domu ich 8-letnich bliźniaków. Wraca o 14 by „przejąć resztę”, a on wyjeżdża do pracy.

To wyczerpujące, zwłaszcza dla męża, który pracuje późno w nocy, a potem wstaje wcześnie, by zacząć szkołę o 8. „Moje dzieci są zestresowane i nie uczą się dobrze”, dodaje Christensen. Jej syn, który ma problemy z rozwojem społecznym i emocjonalnym, ma IEP (Indywidualny Program Edukacyjny). Ale trudno to realizować bez struktury szkoły stacjonarnej. „Przerwa w szkole i w szczególności interakcja z rówieśnikami mocno go cofnęła”, mówi. Powrót do klasy na pełen etat byłby idealny, ale w tym momencie korepetycje bardzo by pomogły.

O, monotonia: „Po prostu dalej ładuję”

Nawet jeśli macie uporządkowaną konsekwencję, jeśli Wasze nowe życie COVID-owe jest radykalnie inne od życia „przed czasami”, to może być własny, szczególny rodzaj stresu. Przed pandemią, niezależna publicystka z NYC Sarina Appel była aktywna w produkcji eventów, lunchach z klientami, spotkaniach, podróży biznesowych i networking. Teraz dopasowuje pracę, zarządzając zdalną nauką dwojga dzieci, 8 i 10 lat.

Ona na koniu. Appel przeorganizowała salę zabaw w domową klasę z dwoma biurkami, komputerami, słuchawkami i lampami dla każdego. Mają nawet szafy aktowe do przechowywania prac szkolnych. „Pilnuję ich harmonogramów i rzucam wszystko, by pomóc mojej 8-latce ukończyć pracę w ciągu dnia”, mówi. Nieoficjalnie pełni też funkcję niepłatnego asystenta nauczyciela. Dzień szkolny kończy się o 14, gdy „ciągnie” dzieci do parku – nie zabawa zimą, ale konieczne. Zabiera je z powrotem do 16:30, by zacząć przygotowywać kolację.

Cała ta nadzór pozwala mężowi Appel zostać w jego „biurze” (wyznaczonym rogu sypialni) cały dzień. Ale rutyna na niej miewa. „Często frustruje mnie monotonia”, przyznaje. Mimo to mówi: „Po prostu dalej ładuję i pozwalam mężowi pracować”. Kochałaby, gdyby nauka stacjonarna mogła wznowić się na pełen etat.

Dajcie mi przerwę: „Po prostu potrzebuję chwili samotności”

Amy Chin, też Nowajorka, uruchamiała nowy biznes, gdy pandemia zaczęła, i musiała skrócić godziny. Jej 5- i 8-latki uczęszczały do nauki zdalnej do niedawna. Jej przedszkolanka wreszcie mogła wrócić do nauki stacjonarnej w grudniu, ale to nie ułatwiło życie; tylko zamieniło jeden zestaw problemów na inny. Młodsza córka Chin straciła ważne pole przy zdalnej nauce i zmaga się. „Teraz jest tak daleko w tyle, że szkoła może sprawić, by powtórzyła rok”.

Chin czuje się „jak szalona kobieta”. Śpi mniej, i znudziła jej gotowanie. „To ssie”, mówi. „Jestem zmęczona i nie miałam pięciu minut dla siebie”. Widzi wpływ na dzieci. Oprócz młodszej zostającej w tyle, jest cały ten czas przed ekranami. „Widzę, jak mój 8-latek mruży od ekranów”, raportuje, i martwi się, że regredują społecznie.

Także? „Nienawidzę swojego partnera”, przyznaje Chin. „Po prostu potrzebuję chwili samotności”. To, co najbardziej by jej pomogło, to ktoś, kto opiekuje się jej dziećmi, by mogła mieć dzień wolny.

Uratujcie rodziców nastolatków: „Czuję, jakbym chodziła po jajach”

Myślicie, że starsze dzieci w „czasach pandemii” byłyby łatwiejsze, ale to niekoniecznie prawda dla wszystkich. Nandita Godbole z Atlanta to mama bardzo zestresowanej 17-latki. Szeroko donosi się, że izolacja zeszłego roku najbardziej uderzyła w nastolatków i młodych dorosłych.

Godbole to pisarka jedzenia freelance, przyzwyczajona do 6–8 godzin nieprzerwanej pracy. „Teraz ledwo zaradzam 3–4 godziny dziennie, a niektóre dni nawet tyle nie”, mówi. Z mniejszą liczbą godzin pracy, ma mniej czasu na gonienie zleceń freelance i pisanie.

Powiat zapewnia darmowe luncze dla uczniów, ale jej córka woli uciechę domowego gotowania mamy. „Muszę każdego dnia wymyślać nowe, ekscytujące luncze”, żartuje Godbole. Ale poważniejszym obciążeniem jest emocjonalny wpływ izolacji społecznej na córkę. „Moja nastolatka chce towarzyszyć swoim introverticznym przyjaciołom, więc muszę być dostępna zawsze, gdy się nudzi, by nie landowała przed kolejnym ekranem”. Godbole czuje, że zawsze jest na krawędzi, wiecznie czujna na wahania nastroju córki. „Czuję, jakbym chodziła po jajach”, mówi.

Próbują robić parę rzeczy razem, ale potem z powrotem do ekranu. By zrelaksować po szkole, córka Godbole pracowała nad cyfrowymi sztukami. Duma z kreatywnej produkcji córki i docenienie jego wartości terapeutycznej. Ale wciąż niesie mnóstwo lęku sama. Wyjście z domu nie pomaga, bo tyle ludzi w jej społeczności chodzi bez masek. „Nawet nasze krótkie i szybkie wybiegania są stresujące”, mówi. Kochałaby, gdyby wszyscy po prostu zakładali maski.

Zróbcie pracę bardziej elastyczną: Nadal trudne, ale lepiej

Dla Carissa Bautista z Salt Lake City, zmiany z pandemii nie były wszystkie negatywne. Ponieważ jej praca jako specjalistą ds. uprawnień w Housing Authority jest uznawana za essential, kontynuowała pełen etat. Ale pracodawca był bardzo elastyczny, i pracuje z domu dwa dni w tygodniu. Jej byłym mężem też jest essential workerem, ale ma elastyczność do pracy z domu. Więc mogli podzielić opiekę nad dwojga dzieci bez większych problemów.

Z drugiej strony, Bautista mówi: „Nauka na odległość była trochę trudna”. Jej 8-latka pracuje niezależnie i dobrze radzi sobie naukowo. Brakuje jej przyjaciół. Przed pandemią ona i jej 6-latek chodzili na program po szkole i program letni.

Syn Bautista zmaga się znacznie bardziej. Jest na spektrum i potrzebuje dodatkowej pomocy z nauką na odległość, co utrudnia skupienie na pracy. Największym wyzwaniem jest zostawanie przy zadaniu. „On pewnie poradziłby sobie lepiej z nauką stacjonarną”, mówi Bautista, „ale nie jestem gotowa ich jeszcze posłać”.

Poza stresem nauki na odległość, Bautista ceni, jak dużo więcej czasu spędza z dziećmi. „Przed COVID-em nieustannie biegałam między szkołą a pracą. Wieczory minęły zbyt szybko”, mówi. Ten styl życia nie dawał jej dużo jakościowego czasu z małą rodziną. Niespodziewanym benefitem przeszłego roku było poczucie bliższości z dziećmi.

Ustawcie rodziców na sukces: Chcę dać dzieciom moją najlepszą wersję

A. Rochaun Meadows-Fernandez to kolejna rodzicielka, która miała szczęście przejść gładko i nawet znaleźć parę błogosławieństw w zeszłym roku. Już przyzwyczajona do żonglowania pracą freelance writera z opieką nad 2-latką. Jej teraz 5-latek był w żłobku parę miesięcy pre-pandemia. Ale gdy tam weszły restrykcje COVID i dzieci zaczęły się zarżać przeziębieniami, Meadows-Fernandez zdecydowała, by trzymać go w domu.

„W większości, w naszym życiu w trakcie pandemii była minimalna różnica”, mówi Meadows-Fernandez. Największą zmianą było rozpoczęcie studiów podyplomowych. Właśnie zaczęła magisterkę American Studies, skupioną na doświadczeniach reprodukcyjnych czarnych kobiet. Faktem, pandemię uczyniła szkołę dostępną, bo jest wirtualna. „Było wspaniale dla mnie, bo z dwoma małymi dziećmi nie miałabym możliwości iść do szkoły inaczej”, mówi.

To bardziej złożone żonglowanie, pewnie, ale takie, które czuję znajome. I Meadows-Fernandez ustaliła intencje wcześnie w pandemii. „Po prostu powiedziałam: ‚Nie zamierzam stresować się do opary, jak zwykle’. Zredukowała pracę freelance, by priorytetyzować studia, i zatrudniła 15-latkę córkę przyjaciółki, by pilnowała dzieci 3–4 godziny dziennie. To daje jej czas na skupienie w pracy i „upewnienie się, że nie daję dzieciom najgorszej możliwej wersji siebie”.

I tak, Meadows-Fernandez dodaje: „Wiem, że w tym jest poziom privilejum, bo mąż jest kotwicą dochodową”. On też pracuje długie godziny dla wojska, głównie poza domem. Nie miałaby nic przeciwko, gdyby był sposób, by mógł pracować z domu częściej.

Zmieńcie oczekiwania rodzicielskie na dobre: Niech nigdy nie wrócimy

Patrząc w przyszłość, Meadows-Fernandez ma nadzieję, że gdy pandemia się skończy, „ludzie nie wrócą do tych absurdalnych oczekiwań, że możemy robić wszystko i być wszystkim”. Ma też nadzieję, że ułatwienia w pracy dla rodziców, choć przyznająco niewystarczające, zostaną, bo „nie tylko wychowujemy przez pandemię, wychowujemy zawsze”.