• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Czy Twoje dziecko się buntuje – czy zachowuje się odpowiednio do wieku?

Bycie rodzicem to trudne, ale bycie dzieckiem jest jeszcze trudniejsze. Dzieci muszą nauczyć się, jak być, rosnąć i nawigować po świecie, i robią to przez próbę i błąd. Dzieci popełniają błędy i buntują się. Zanim jednak przypiszesz złe zachowanie dziecka złośliwości lub gorszemu temperamentowi, zatrzymaj się, odejdź krok w tył i zrozum, że zachowanie dziecka może być właściwe dla jego wieku.

„Maluchy i przedszkolaki nie zachowują się złośliwie; starają się zaspokoić swoje potrzeby, czy to uwagę, czy późniejszy czas pójścia spać” – mówi Alyson Schafer, autorka „Kochanie, zepsułam dzieci”.

Oto najbardziej frustrujące zachowania dzieci i jak je hamować.

Nie słuchanie

Kiedy prosisz dziecko, by odłożyło tablet i weszło do wanny, może się wydawać, że udaje, że nie usłyszało. „Jako rodzice często skaczymy do wniosku, że nasze dzieci celowo nas nie słuchają. Ale często są po prostu rozproszone lub zbyt dobrze się bawią, by zwrócić uwagę” – wyjaśnia Shefali Tsabary, Ph.D., autorka „Przebudzona Rodzina”.

Pomóż dziecku zobaczyć korzyść ze słuchania. Zacznij od pokazania, że rozumiesz ich perspektywę. Możesz powiedzieć: „Widzę, że jesteś w połowie budowy wieży z klocków. Nie łatwo przerwać zabawy. Problem w tym, że musimy zmieścić kąpiel przed pójściem spać”. Potem oddaj moc w jego ręce. „Cały dzień dzieci słyszą, co mają robić, a nikt to nie lubi” – mówi Joanna Faber, edukatorka rodzicielska i współautorka „Jak mówić, by małe dzieci nas słuchały”. Spróbuj zaoferować wybór: „Chcesz skakać jak zając czy pełzać jak wąż po drodze do łazienki?”.

Jeśli nadal Cię ignorują, to może być czerwona flaga, że dziecko potrzebuje szansy, by poczuć kontrolę. Szukaj więcej sposobów na dawanie im głosu w innych sprawach w ciągu dnia, czy to pozwolenie im na wybranie ubrania, czy wybór między dwiema różnymi aktywnościami.

Dzike zachowanie

Małe dzieci mają energię do wypalenia, ale brakują im umiejętności hamowania ciała, mówi Lise Eliot, Ph.D., profesor nauk o mózgu w Rosalind Franklin University of Medicine and Science w North Chicago, Illinois. Im bardziej zmęczone lub przepoqonane bodźcami dziecko, tym trudniej mu kontrolować swoje zachowanie.

Skoro gwałtowne zachowanie jest normalne rozwojowo, daj dziecku wolność biegania – czy na zewnątrz, czy w pokoju do tego przystosowanym. Zapewnij dużo czasu na aktywność fizyczną, a jeśli jesteście w drodze, improwizuj. „Spróbuj dać dziecku zadanie, np. wybieranie jabłek lub kładzenie produktów na taśmie kasowej” – sugeruje Faber.

Niepokój i nieścisłość

Choć miło jest wyjść na kolację jako rodzina, zabieranie małych dzieci do restauracji zazwyczaj nie jest relaksującym doświadczeniem kulinarnym. „Mają krótkie okno uwagi, i gdy przejdziecie je, nie mogą siedzieć cicho ani cierpliwie czekać” – mówi dr Tsabary.

Nadal możecie podjąć kroki, by ustawić dziecko na sukces. „Zabierz kolorowanki lub małe zabawki, by je zajmowały, a ich posiłek niech przyjdzie, gdy Wasz – nie wcześniej, albo będą czekać, aż skończysz jeść” – sugeruje dr Tsabary. Poproś o rachunek, gdy jedzenie przyjdzie, by móc szybko wyjść, lub gdy dziecko zacznie się denerwować. A jeśli jesteście z rodziną lub przyjaciółmi i nie macie jak uciec, w porządku jest podać tableta lub smartfona, po tym, jak dziecko skończy jeść, oczywiście.

Odpieranie

Gdy dziecko pójdzie do przedszkola, może nabrać frechowatego nastawienia od rówieśników. Potem pewnego dnia, gdy powiesz im, że czas posprzątać zabawki i iść na obiad, mogą położyć ręce na biodrach i powiedzieć: „Jesteś głupi!”. Naprawdę?

Nie bierz to na własne konto. „Twoje dziecko może być na Ciebie złość, ale po prostu kopiuje to, co usłyszało od innego dziecka” – wyjaśnia Laura Markham, Ph.D., autorka „Spokojny rodzic, szczęśliwe dziecko”. Mimo że powinieneś przypomnieć im, że „Niezywamy ludzi po imionach w naszej rodzinie, bo to boli ich uczucia”, powinieneś też pomóc im zdekodować, co czują. Powiedz coś w stylu: „Widzę, że jesteś zły. Chciałbyś dalej się bawić”. Później, gdy uspokoją się, zaproponuj im bardziej miłe sposoby, by dają Ci znać, co czują.

Hysterie

Choć może się wydawać, że dziecko jest dramatyczne, prawda jest taka, że nie mogą kontrolować swoich wielkich emocji. „Dzieci w tym wieku nie mogą odrzucić frustracji jak większość dorosłych i nie zawsze mają słownictwo, by je wyrazić” – mówi dr Eliot. Często prowadzi to do złośliwego cyklu: dziecko ma hysterię, Ty reagujesz gniewem, a one stają się jeszcze bardziej zdenerwowane.

Twój cel to bycie mniej reaktywnym i bardziej wspierającym. „Daj dziecku przestrzeń na ich wybuch, nawet jeśli oznacza to zabranie ich do innego pokoju” – mówi dr Eliot. Płacz jest terapeutyczny i uwalnia hormony stresu. Staraj się nigdy nie ustępować ich wymaganiom, gdy mają wybuch, albo nauczą się, że rzucanie hysterii to skuteczna strategia, by dostać to, co chcą. Ale bądź współczujący i zrozumiejący, i uspokajaj je, że jesteś tu, gdy będą gotowe na przytulas.

Agresja

Widzenie, jak Twoje dziecko pcha, a nawet zrzuca na podłogę inne dziecko, może być naprawdę sercem złamanym. Oczywiście jest upokorzenie, ale mała część Cię też nie może nie zastanawiać, czy to sygnalizuje jakiś głębszy problem emocjonalny. Nie martw się: większość dzieci uczy się nie bywać agresywnych fizycznie do momentu początku przedszkola. W międzyczasie możesz wzorować delikatne zachowanie ze zwierzakami i lalkami, by zademonstrować, jak należy traktować innych.

Możesz też zaproponować jakieś akceptowalne sposoby wyrażania frustracji. Jeśli są nieszczęśliwe, bo muszą się dzielić na zabawie, naucz ich, że w porządku jest powiedzieć: „Nie chcę z tobą bawić” i odejść. I daj im znać, że zawsze mogą przyjść do Ciebie o pomoc.