• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

5 mocnych działań na rzecz promowania równości w szkole Twojego dziecka

Wyobraź sobie trzy dzieci przychodzące do stołu, by zjeść lunch. Jedno dziecko siedzi i jest gotowe do jedzenia. Drugie dziecko też siedzi, ale jego krzesło jest niestabilne, i martwi się, że może się złamać. Trzecie dziecko nie ma miejsca w ogóle. Teraz wyobraź, że stół reprezentuje klasę, a lunch reprezentuje program nauczania. Z tych dzieci, tylko jedno ma to, czego potrzebuje, by wchłonąć to, co dostało, bez barier negatywnie wpływających na doświadczenie. Równość mówi, by upewnić się, że każde dziecko ma tyle samo czasu do jedzenia i dostaje ten sam lunch. Sprawiedliwość (equity), jednak, zapewnia, że każda osoba ma zasoby, by adresować te bariery najpierw.

Rodzice mogą odgrywać ważną rolę w pracy, która musi zostać zrobiona, by osiągnąć sprawiedliwość w szkołach, mówi Cheryl Broadnax, były nadzorca szkół Cincinnati Public Schools i starsza dyrektor ds. doskonalenia dzielnic w StriveTogether. „Ta praca musi zostać zrobiona z prowadzeniem prawdziwych rozmów rodzic-uczeń-społeczność, które generują prawdziwe rozwiązania barier, i one muszą zostać działane i zmierzone pod kątem sukcesu”, mówi.

Oto pięć sposobów, jak możesz pomóc zbudować sprawiedliwość w Twojej dzielnicy szkolnej, czy masz czas, pieniądze czy kontakty.

1. Rozważ najbardziej marginalizowanych uczniów jako pierwsi

„Dobre chęci rodziców mogą tworzyć naprawdę niesprawiedliwe sytuacje dla uczniów”, mówi Kathryn Broullire, nauczycielka liceum w metropolitalnym obszarze Waszyngtonu, D.C. i mama dwojga. Np. Broullire mówi, że rodzice mogą koordynować wycieczkę, która wymaga od uczniów opłaty wstępu. „Mógłby to być nominalna opłata dla większości rodzin, ale dla niektórych rodzin to nie jest możliwe”, mówi. „Nie tylko to stawia ucznia w pozycji niebycia w stanie uczestniczyć w kolejnej okazji edukacyjnej, ale też ujawnia go jako dziecko, które nie stać na wycieczkę.”

Jako rodzice, naturalnie jesteśmy przyzwyczajeni do adwokowania za własnymi dziećmi, ale Broullire mówi, że rodzice, a zwłaszcza ci z połączeniami społecznymi, powinni przesuną swoje myślenie na potrzeby najbardziej marginalizowanych uczniów, gdy mają okazję podejmować decyzje dla klasy. Broullire sugeruje rodzicom zaangażowanym w podejmowanie decyzji lub będącym częścią stowarzyszenia rodzicielsko-nauczycielsko-uczniowskiego, na przykład, sprawdzanie tych decyzji zadając kilka pytań: „Jak uczeń BIPOC zareagowałby na decyzję, którą właśnie podjęło PTSA? Uczeń LGBTQ? Uczeń w ubóstwie?” Jeśli odpowiedź to „niekorzystnie” lub tworzy kolejną przeszkodę dla marginalizowanych uczniów, to jest niesprawiedliwa decyzja.

2. Przekaż to dalej

Szkoły w USA otrzymują mało finansowania z rządu federalnego. W większości, stany zostają, by zdecydować, jak finansowane są dzielnice szkolne. Najpopularniejszy wzór na finansowanie szkół wiąże się z podatkami od nieruchomości. W dzielnicach, gdzie duży odsetek niskich dochodów i uczniów kolorowych żyje, mniej pieniędzy przydziela się na szkoły do doświadczonych nauczycieli, książek i innych zasobów. Krótko mówiąc, gdy chodzi o jakość edukacji, pieniądze mają znaczenie.

Rodzice mogą przyczynić się do lub rozpocząć zbiórki, które stawiają grantowe pieniądze bezpośrednio do rodzin potrzebujących komputerów lub innego sprzętu, książek, dostępu do internetu, a nawet opieki nad dziećmi. Najmniej skomplikowany sposób na bezpośrednie darowanie rodzinom w potrzebie to rozpoczęcie funduszu wzajemnej pomocy. Fundusze wzajemnej pomocy, zazwyczaj w formie internetowego arkusza lub platformy, pozwalają ludziom wymieniać swoje trudności i potrzeby, a ludzie chcący dawać mogą szukać i wybierać rodzinę, by przekazać dar. Rodzice mogą też rozpocząć lub używać funduszy wzajemnej pomocy do darowania jedzenia, ubrań, lub książek i innych artykułów szkolnych.

Gdziekolwiek są finansowe bariery do edukacji, pieniądze są mile widzianym sposobem na ich zburzenie. Nawet na indywidualnym poziomie, Broullire mówi, że rodzice mogą robić różnicę, przekazując to dalej. „Jednym z największych sposobów, w jaki rodzice mając zasoby mogą tworzyć sprawiedliwe środowiska, jest darowanie pieniędzy tym, którzy nie mają tych samych możliwości”, mówi. „To może być obsłużone w sposób wrażliwy i odpowiedni. Jeśli płacisz za prywatne korepetycje SAT, na przykład, rozważ zapłacenie za innego ucznia, który nie stać na ten kurs.” Broullire sugeruje koordynowanie takich darowizn przez doradców szkolnych, którzy są świadomi, których uczniów są w potrzebie i mogą poufnie dopasować celowaną darowiznę z odpowiednim uczniem.

3. Przekaż swój czas

„Jako mama czwórki, która też stara się rozwinąć własny biznes, czas jest moim najcenniejszym zasobem, i często muszę przypominać sobie, jak ważne jest zrobienie czasu, by być aktywnym uczestnikiem szkolnictwa moich dzieci”, mówi Alexandra Fung, CEO Upparent, mieszkająca w metropolitalnym obszarze Chicago.

Nie chodzi tylko o dawanie swojego czasu dzielnicy szkolnej; chodzi o inwestowanie czasu w upewnienie się, że zróżnicowana grupa głosów jest słyszana w procesie. Fung mówi, że grupy rodziców powinny odzwierciedlać zróżnicowanie w społeczności, zauważając, „Każda z naszych rodzin jest unikalna, więc każdy rodzic, który aktywnie uczestniczy w PTA lub podobnej grupie rodzicielskiej, dodaje ważną perspektywę do decyzji podejmowanych w naszych szkołach.”

Pracujące rodziny też potrzebują opieki nad dziećmi. By wspierać niedobrze obsługiwanych uczniów i zwiększać sprawiedliwość edukacyjną, zorganizuj grupę lub kooperatyw rodziców, którzy mogą wolontariatować usługami opieki nad dziećmi lub korepetycjami po szkole.

4. Poproś o zobaczenie liczb

Ameena Payne, wykładowczyni uniwersytecka w Melbourne w Australii, wie z doświadczenia, że rasowe niesprawiedliwości w szkołach są tylko napalane przez rasowe disparities w działaniach dyscyplinarnych. Gdy dzielnica szkolna, z której wyjechała w Urbana, Illinois, zrobiła zobowiązanie do rasowej sprawiedliwości, chciała im do tego przytrzymać, więc poprosiła o liczby.

Badania pokazują, że funkcjonariusze w szkołach dysproporcjonalnie wpływają na czarnoskórych i tubylców uczniów, a także uczniów z niepełnosprawnościami. Payne chciała zobaczyć, jak bardzo jej byłej dzielnicy szkolnej zależy na sprawiedliwości, więc użyła Ustawy o Wolności Informacji, by zażądać rozkładu kosztów pieniędzy dzielnicy wydawanych na funkcjonariuszy zasobów szkolnych. Na podstawie zebranych informacji mówi, „[Dzielnica] powinna przemyśleć, jak wydają dolary edukacyjne.”. Znalazła, że jej była dzielnica szkolna wydawała 275 000 dolarów rocznie na funkcjonariuszy – pieniądze, które nie idą na doradców szkolnych, pracowników socjalnych i inne zasoby, które mogą pomóc niedobrze obsługiwanym uczniom.

Pytała też o wskaźniki zawieszeń i aresztowań uczniów. Liczby pokazały, że czarnoskórzy uczniowie są zawieszani przy wyższych wskaźnikach niż biali uczniowie. Payne ma nadzieję, że ujawnienie tych danych ruszy rozmowę do przodu i da społeczności coś namacalnego do śledzenia.

„Musimy dążyć do bardziej sprawiedliwych przestrzeni, skupiając się mniej na praktykach karnych, a bardziej na podejściach naprawczych”, mówi. Liczby, mówi, pomagają przesunąć rozmowę do przodu i dać społeczności coś namacalnego do śledzenia.

Broadnax mówi, że po zidentyfikowaniu obszarów, gdzie istnieją disparities, czas „użyć tej informacji i jakichkolwiek znalezionych jasnych plam, by robić zmiany.” Badanie polityk w miejscu, które utrwalają negatywne wyniki dla niedobrze obsługiwanych uczniów i partnerstwo z organizacjami dla uczniów kolorowych do współprojektowania rozwiązań to świetne miejsca na start, mówi. „Wymaga to dodawania i wzmocnienia strategii ze sprawiedliwości w centrum. To może oznaczać duże przesunięcia i zmiany.”

Faktem jest, że prośba Payn o twarde dane zaowocowała głosowaniem Rady Miasta Urbana na przemyślenie, ile z pieniędzy dzielnicy szkolnej idzie na płacenie za funkcjonariuszy zasobów szkolnych – ruch, na który ma nadzieję, że przyniesie więcej zasobów zdrowia psychicznego dla uczniów.

5. Znormalizuj świętowanie nietradycyjnych sukcesów

Bill Lennan, współzałożyciel programu nauczania społeczno-emocjonalnego HAERT, co oznacza Happiness, (self) Awareness and Emotional Resilience Training (Szczęście, (samo)Świadomość i Trening Odporności Emocjonalnej), ma licealisty i studenta college'a. To, czego nauczył się przez rodzicielstwo i jako edukator, to że „kontekst jest krytyczny” dla uczniów. Nie wszyscy uczniowie znajdują sens, a nawet odnoszą się do programu nauczania szkoły.

Pamięta jednego ze swoich kolegów z college'u, który brał kursy korekcyjne czytania. Kursy korekcyjne czytania pomagają studentom college'owym, często uczącym się angielskiego jako języka obcego, którzy zmagali się z umiejętnościami językowymi i zrozumieniem w liceum, dogonić. Jego kolega nigdy nie lubił czytania w liceum. „Nagle znalazł kontekst i wartość czytania”, mówi. „Nigdy nie widział tego w szkole podstawowej ani średniej. Był silnie zmotywowany w college'u, by uczyć się.”

Tradycyjnie szkoły podstawowe i średnie kładą duży nacisk na wyniki testów standaryzowanych, oceny i inne tradycyjne wskaźniki osiągnięć akademickich. Pomysł jest taki, że wszyscy są przedstawieni z tym samym programem nauczania opartym na wiekowo określonych poziomach klasowych i oceniani przeciwko standardom ustalonym dla tych klas. To jest jednolita miara osiągnięć, która, mówi Lennan, nie pozwala na prawdziwie sprawiedliwe klasy.

„Mój uczeń liceum uczy się inżynierii mechanicznej z powodu miłości do skuterów, rowerów górskich i samochodów”, mówi. Przez personalizowane uczenie i zachęcanie uczniów do znajdowania tego, co lubią, zamiast pracy nad zdobywaniem numeru lub osiągnięciem wyniku, Lennan mówi, że szkoły mogą zacząć upewniać się, że wszyscy uczniowie mają okazję do sukcesu.

Sprawiedliwość w szkołach wymaga buy-in społeczności. Im więcej ludzi chętnych dać zasoby, które mają, by upewnić się, że najbardziej marginalizowani uczniowie mają te same możliwości co ich rówieśnicy, tym lepiej. Rozwiązania przez rodziców i małe grupy nie są matchiem dla systemowych zmian potrzebnych, które powinny pochodzić z polityk stanowych i federalnych, które finansowo inwestują we wszystkie rodziny, ale są one potężne mimo to.