7 powodów, dla których przejście od 1 do 2 dzieci to najtrudniejsza transformacja

7 powodów, dla których przejście od 1 do 2 dzieci to najtrudniejsza transformacja

Gdybym miała opisać w jednym słowie przejście od jednego dziecka do dwojga, wybrałabym "niemilosierdne". To wspaniałe, radosne, pełne radości – ale absolutnie niemilosierdne. Jako mama trojga dzieci często pytają mnie: "Czy dodanie trzeciego dziecka było szalone?" Moja odpowiedź zawsze brzmi: "Nie". Oczywiście, trzy małe dzieci to szaleństwo i życie staje się trochę nienormalne, niezależnie od tego, ile osób mówi do Ciebie "mamo" lub "tato". Ale! Powiem to: przejście z bycia rodzicem jednego dziecka na rodzica dwojga było bezumnie. Bardziej chaotyczne niż przejście od zera do jednego i znacznie bardziej dzikie niż od dwojga do trojga. (Pełna szczerość: przejście od dwojga do trojga było, bez wątpienia, najłatwiejsze.)

Oto mała prawda: Niezależnie od tego, ile dzieci w końcu będziesz mieć, przejście od jednego do dwojga to najtrudniejsza transformacja. Oto dlaczego:

1. Koniec z przerwą na drzemkę

Gdy masz jedno małe dziecko, masz w weekendy lub gdy zostajesz w domu małą przerwę w ciągu dnia zwaną "czasem na drzemkę". To chwila chwały. Wtedy możesz albo upaść na kanapę, by zanurzyć się w dziurze Instagrama (jak inaczej dowiesz się, co robią dzieci byłej żony Matta LeBlanca, siostry jej brata?). Albo zdążisz zrobić praktycznie wszystko, co kdy musiałaś zrobić w życiu (kto by pomyślał, że w godzinie i pół możesz zadzwonić, upiec placek, odpisywać na maile i uszczelnić wannę?!). A jeśli masz starsze dziecko, które już nie drzemie – cóż, duża szansa, że jest już po wieku, w którym trzeba pilnować go co sekundę, by uratować je przed samymi sobą.

Gdy stajesz się rodziną z dwoma dziećmi? Ta słodka, słodka ulga jest skończona. To non-stop, cały czas. Czy uda Ci się ułożyć oboje na raz? Może. Ale zmienne dwa dzieci sprawiają, że to rzadko się zdarza i nie na długo. Ponadto, niezależnie od tego, jak spędzałaś czas drzemki dziecka, gdy miałaś tylko jedno, teraz możesz dodać do repertuaru: desperackie starania, by starsze nie obudziło młodszego.

2. Musisz nauczyć się dzielić uwagę

W pewnym momencie wszyscy rodzice oczekujący drugiego dziecka przychodzą do termini z faktem, że ich pierworodne nie dostanie tyle uwagi, co kiedyś, gdy drugie narodzi się na świat. Ale trudna część przychodzi po narodzinach: musisz nauczyć się dzielić uwagę – ale nie równo. Co mam na myśli? Musisz wymyślić kreatywne sposoby na kołysanie zmęczonego niemowlęcia i budowanie zamku z klocków LEGO. Idź do parku i zrób herbatnik. Pozwól starszemu dziecku na relaksujący, kreatywny popołudnie z plastiką przy stole jadalniowym, jednocześnie powstrzymując malucha przed zamalowaniem całej kuchni trwałym markerem. (Spoiler: To wciąż trudne z trzema, ale w tym momencie to już rutyna. Niech przyjdzie szaleństwo!)

3. Radzenie sobie z nieoczekiwanymi regresjami (również: hysteriami)

Gdy masz jedno dziecko, jesteś pod wielkim wrażeniem wszystkich jego kamieni milowych, które – bądźmy szczersi – prawdopodobnie osiągnęło wcześnie, bo miało niepodzielną uwagę praktycznie wszystkich w swoim otoczeniu przez całe swoje krótkie życie. Ale, w ironicznej skręcie fabuły, to samo urocze istoto, które chętnie przechodziło milę do parku i z powrotem, traci rozum, gdy młodsi rodzeństwo jeździ w wózku, a ono nie. Albo chce wrócić do pieluch. Albo znowu piersi lub butelkę. Raz, gdy po raz pierwszy stoisz przed takimi sytuacjami, powiedzmy to jasno – to totalnie nieoczekiwane.

4. Docierasz do kolejnego poziomu zmęczenia

Przywyczajenie do niedosypiania, gdy przyzwyczajona jesteś do opieki tylko nad sobą, to wyzwanie. Bez wątpienia. A choć nie jesteś w szoku z braku snu, który jest częścią pakietu "niemowlę" przy drugim dziecku, nie myl się: jesteś tym razem jeszcze bardziej zmęczona. Powód? Twoje starsze dziecko absolutnie nie obchodzi, że byłaś w nocy z niemowlęciem i potrzebujesz odpoczynku rano: one chcą swój smoothie teraz. (Zanotuj: z trzecim to po prostu twoja natura. Chodząca, gadająca kula wyczerpania, która raz na jakiś czas bierze prysznic.)

5. Poczucie winy rodzicielskiej mnoży się

Nawet z jednym dzieckiem poczucie winy rodzicielskie potrafi wsiasc do umysłów i serc wielu mam i tat. Musisz pracować dłużej; pozwalasz dziecku zwariować przed "Doktor Pluszakiem", gdy próbujesz coś zrobić; jesteś zbyt zmęczona na kolejną rundę bierka, chowanego lub cokolwiek, co wymaga ruchu – winy nie ma końca. Z drugim dzieckiem musisz nauczyć się radzić z rozczarowaniem pierworodnego, gdy musisz znów nakarmić niemowlę. Lub łzawi oczy, gdy kładziesz niemowlę w łóżeczku na chwilę, by poświęcić czas wyłącznie starszemu. Przemieranie się przez te serce dręczące emocje to prawdziwa męczarnia, ale dziwny srebrny obrys to to, że im więcej dzieci masz, tym łatwiej to zarządzać.

Czy będą momenty, gdy poczujesz się źle, bo wydaje się, że jedno dziecko w ostatnim czasie dostaje krótszy kij? Oczywiście. Ale jako doświadczony rodzic wielu dzieci wiesz, że dynamika rodzinna jest w ciągłej ewolucji i korzyści z rodzeństwa pewnie (mam nadzieję?) przeważają nad tą niepodzielną uwagą, której Twoje dziecko już nie dostaje. (Również, szczera rozmowa: drugie dzieci nie są przyzwyczajone do bycia w centrum uwagi rodziców, więc zazwyczaj radzą sobie z tym lepiej niż pierworodne.)

6. Twoje drugie dziecko to zupełnie inny człowiek

Kiedy jesteś w ciąży z drugim dzieckiem, duża szansa, że w pewnym momencie pomyślisz: "Radzę sobie. Przez to już przeszłam!". Ale oto co się dzieje: dziecko przychodzi na świat i zostajesz wrzucona w epicką pętlę, bo musisz wyrzucić prawie wszystko, co wiedziałaś o niemowlętach, bo to maluch jest totalną przeciwnością poprzedniego. To szokujące, drodzy. Z trzecim, czwartym lub piątym wiesz, że każde dziecko jest inne i najlepiej nie mieć oczekiwań, po prostu brać rzeczy tak, jak przychodzą.

7. Wy i Wasz partner będziecie to na sobie wypuszczać

Choć nie ma nikogo, komu chęcej powiesz, gdy Twoje dziecko zrobi coś uroczo, to prawdopodobnie nie ma nikogo, kto bardziej Cię zirytuje w trakcie często trudnej transformacji od jednego do dwojga dzieci. Wszyscy są zmęczeni, rozciągnięci na granicy i żałosnie brakują im czasu dla siebie. Tak, ludzie zaczną się na siebie narzekać. Gdy dołożysz trzecie dziecko, wszyscy wiedzą, na co idą, i mogą znaleźć uciechę w fakt, że nawet gdy są w tym, to tylko tymczasowe.

Oczywiście, choć przejście od jednego do dwojga dzieci jest przez pewien czas trudnym marszem, to nie jest wcale takie złe. (Przecież miałaś jeszcze trzecie!) Tak samo, jak masz dwa razy więcej nosów do ocierania i podwójną pralkę do składania, masz dwa razy więcej uroczych maluchów do kochania. To na pewno na coś dobre.


Previous:

Next: