Spędzam 24 godziny w tygodniu na wożeniu dzieci. Nie oceniaj mnie
Coś było inne. Przerzuciłam wzrok w lusterko. To naprawdę moje pośladki? Jakoś inaczej wyglądały. Niekoniecznie większe, ale masa wydawała się przerozdzielona… spłaszczona i rozłożona na boki.
Nie przytyłam znacząco, i biegam regularnie, więc co jest grane? Wtedy mnie oświeciło: to te wszystkie godziny siedzenia na pośladkach, wożąc dzieci tu i tam na zajęcia pozalekcyjne, mecze sportowe i wszędzie indziej.
Nabijanie kilometrów
Nie mogę powiedzieć, kiedy zdałam sobie sprawę, że spędziłam 24 godziny na kierowaniu dziećmi w ciągu jednego tygodnia – odpowiednik całego dnia spędzonego za kierownicą mojego Toyoty Highlandera. Bo, szczerze mówiąc, to wcale nie było tak niezwykłe. Faktem jest, że 24 godziny w tygodniu to u mnie norma. Nie dziwię się, że moje pośladki rozlewają się jak marshmallow w s’more!
Są dwie szkoły, do których muszę wozić moje dwoje dzieci, i sama trasa w jedną stronę może zająć godzinę lub więcej, w zależności od ruchu. Potem tenisa (dwa dni w tygodniu) i treningów żeglowania (cztery dni w tygodniu) dla syna, oraz tańca (przynajmniej dwa dni w tygodniu) dla córki, plus reprowizje teatralne, koszykówkę, akrobatykę i Odyssey of the Mind. Dorzuć kilka spotkań z kolegami, wizyty u lekarza i straszne korki, i nie jest zaskoczeniem, że mogę nabijać 24 godziny w aucie.
W pełni zdaję sobie sprawę, że to wynik naszych wyborów – szkoły prywatne bez komunikacji szkolnej, zgoda na udział dzieci w licznych zajęciach, a nawet miejsce, w którym zdecydowaliśmy się zamieszkać. Moglibyśmy ograniczyć ich zajęcia, przeprowadzić się albo dać im dojazd autobusem do szkoły publicznej. Ale to nie są wybory, które chcemy robić. A my zachęcaliśmy ich do udziału w wielu z tych zajęć, by były aktywne i wykształciły zdrowe nawyki.
Więc jeżdżę… i jeżdżę.
Drogi są zatłoczone rodzicami
Nie jestem sama. Nieformalna ankieta wśród znajomych w mojej okolicy wykazała, że wielu z nich też spędza na drogach co najmniej 24 godziny tygodniowo. Jedna przyjaciółka mówi, że robi 35 godzin w tygodniu między trzema dziećmi. Brzmi zupełnie absurdalnie, ale tak jest. Oczywiście są wspólne przejazdy (carpoole), ale gdy żonglujesz harmonogramami wielu dzieci, logistyka carpoolingu może być nawet bardziej wyczerpująca niż samo prowadzenie.
Choć nasze przymieście zapełnione korkami pod Orlando może mieć do tego związek, statystyki pokazują, że w całym kraju rodzice spędzają w aucie znaczącą liczbę godzin. Badanie z 2017 r. stwierdziło, że 13% rodziców spędza więcej niż 10 godzin w tygodniu na wożeniu dzieci na różne zajęcia. Dolicz czas poświęcony na planowanie całej logistyki, i masz odpowiednik pracy na pół etatu – czyli wolontariatu.
Nasze ciała, nasze auta
To nie może być dobre dla naszego zdrowia (nie mówiąc już o środowisku). Przeczytałyśmy setki badań o zagrożeniach zbyt długiego siedzenia. Eksperci mówią, że może to wpływać na wszystko: od ciśnienia krwi, przez poziom cukru i wagę, a nawet zwiększać ryzyko nowotworów i chorób serca. To straszne, ale dobra wiadomość jest taka, że pod warunkiem zwiększenia ruchu (60–75 minut dziennie) można te efekty zniwelować. Oczywiście nikt nie mówi, jak mamy znaleźć dodatkowy czas na ćwiczenia, gdy spędzamy go wszyscy w aucie.
Gdyby ktoś tylko wymyślił nowoczesny samochód typu Fred Feuerstein, gdzie nasze nogi musiałyby napędzać auto. Na razie zostaje mi kofeina w kubku i starannie dobrana playlistę podcastów, by trzymać się na powierzchni.
Jest też dobra strona
Mimo że narzekam na całe to jeżdżenie, tajemniczo cenne ten czas w aucie z dziećmi.
Niektóre dni syn nastolatek od razu wkłada słuchawki, a ja włączam radio i daję mu przestrzeń. Inne dni słuchawki zostają w plecaku, a ja dostaję pytania, troski i wgląd w jego świat. Gdy córka rzuca plecak do auta z rozczarowaniem, przez chwilę mruczy na tylnym siedzeniu nad jakimś niesprawiedliwością czwartej klasy, ale po kilku kilometrach zaczyna się wyjadać. Czasem śpiewamy razem, śmiejemy się i opowiadamy dowcipy. Czasem płaczem.
Gdy są ze mną w aucie, nie mogą uciec do pokoju ani wyjść do kolegi. Są przyssawane pasami, i jesteśmy tylko my, bez rozpraszaczy i z kilkudziesięcioma kilometrami, by spróbować to wszystko rozkminić.
Mój syn ma 15 lat i prawo jazdy kategorii learner's permit, i wkrótce nie będzie mnie potrzebował jako szofera. Rok później córka może iść do tej samej szkoły, a on będzie jechał nimi obojga. Przyjdzie dzień, zbyt szybki, gdy stanę na mojej podjeździe, machając ręką po żegnaniu, gdy odjadą bez mnie, a ja nie będę miała nikogo, kogo trzeba by było кудаś wozić.
To prawdopodobnie będzie o wiele lepsze dla moich pośladków, ale moje serce… to będzie zupełnie inna historia.
Previous:Dlaczego sprawiedliwa płaca ma znaczenie dla Twojej opiekunki
Next:Czy jesteś przygotowany? Czego oczekiwać jako rodzice po raz pierwszy
-
Kiedy zostałeś zatrudniony po raz pierwszy, mogłeś skoczyć na pracę, bo potrzebowałeś pieniędzy – jakichkolwiek pieniędzy. Ale czy znalazłeś czas, by upewnić się, że otrzymujesz co najmniej minimalną stawkę? Jeśli nie, jak poruszyć ten temat z praco -
Wszyscy zdają się mieć zdanie o tym, kiedy niemowlęta powinny spać przez noc – i jak do tego dojść. Jeśli niemowlę, które jest wystarczająco duże, by spać przez noc, wciąż często budzi i zakłóca sen innych członków rodziny, trening snu może warto roz -
Według HealthyChildren.org, „dzieci najlepiej radzą sobie, gdy rutyny są regularne, przewidywalne i spójne”. Łatwiej powiedzieć niż zrobić, prawda? Myślałbyś, że codzienna droga do szkoły to definicja przewidywalności, ale gdy dzieci budzą się znudzo
