• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Czy opiekunka Twojego dziecka powinna być Twoją przyjaciółką? 5 sposobów na nawigację w tej czasem mylącej relacji

Gdy mama dwojga dzieci Anam Khan z Glenview, Illinois, zatrudniła pierwszą żyjącą z nimi opiekunkę, była podekscytowana i optymistyczna, by witają ją jako nową część ich rodziny. Niestety, szybko stało się jasne, że aspekt rodzinny relacji zaczął zacierać ważność relacji pracodawca/pracownik.

„Wyszłam z drogi, by czuła się komfortowo i jak u siebie” – mówi Khan. „Niestety, zadziałało za dobrze. Zaczęła nadmiernie dzielić się prywatnością i chcieć spędzać więcej czasu na gadaniu niż pracy”.

To ludzka natura, by chcieć być lubianym i budować znaczące relacje. Na dodatek, relacje z naszymi opiekunkami dziecięcymi różnią się od innych relacji zawodowych, bo dotyczą bardzo osobistych rzeczy: naszych dzieci. Nie zapomnijmy też, że często zapraszamy opiekunków do naszych domów, gdzie nasze wady i dynamika rodzinna są na wierzchu. Więc gdy granice między Tobą a Twoją nianią zaczynają się rozmywać, nie powinno to przychodzić z wielkim zaskoczeniem.

Choć może być OK, by mieć przyjaźń w ramach relacji zawodowej z opiekunką Twojego dziecka, na koniec dnia jesteś wciąż pracodawcą, co oznacza, że musisz zrównoważyć bycie profesjonalnym i, jeśli wybierasz, osobistym. Mając to na uwadze, oto pięć sposobów na utrzymanie profesjonalizmu, nawet jeśli czasem staje się osobiste.

1. Ustal spójne oczekiwania

Zanim wybierzesz opiekę, zdecyduj, jaki typ relacji najlepiej zadziała dla Twojej rodziny i jak osobisto chcesz być z opiekunkami swojego dziecka. Istnieje wyraźna różnica w relacjach, które budujesz, jeśli zatrudniasz żyjącą u Ciebie nianię lub au pair, która ma być traktowana bardziej jak członek rodziny, versus wybierasz przedszkole prowadzone przez zespół opiekunów.

Kayla Mallory, niania z Atlanta, Georgia, sugeruje pytać kandydatów, co dla nich oznacza bycie nianią.

„Poproś ich, by opisali najlepszą rodzinę, dla której kiedykolwiek pracowały i dlaczego” – mówi. „To powie Ci mnóstwo o tym, co dla nich działało”.

Ona zalicza wczesnie ustalone, wzajemne zrozumienie tego, co oznacza bycie opiekunką dziecięcą, z wspaniałą relacją, którą ma z obecną rodziną.

2. Szanuj zawód

Niezależnie od wybranej formy opieki, imperatywne jest ufanie roli tej osoby jako dostawcy opieki dla Twoich dzieci ponad jakiekolwiek relacje osobiste. Maureen Clifford, mama trojga dzieci z Woodbridge, Virginia, i dyrektor wykonawczy NOVA Montessori, organizacji dostarczającej zasoby rozwoju dziecka do użytku domowego, doradza rodzicom „szanować ich opiekunkę jako profesjonalistkę z doświadczeniem i ekspertyzą tak, jak szanujesz swojego lekarza czy fryzjera”.

Jeśli patrzysz na opiekunkę jako na przyjaciółkę na pierwszym miejscu, to może wpłynąć na to, jak wchłaniasz ich feedback. To znaczy, mówi Clifford, „możemy przeoczyć ważne kwestie rozwojowe lub unikać innych sytuacji, które muszą być adresowane wprost”.

Clifford musiała doradzać zarówno nauczycielom, jak i rodzicom w tej dynamice. Zobaczyła przyklejającą się sytuację, gdy nauczycielka przedszkola opiekowała się uczniem po godzinach. To, według Clifford, zmieniło profesjonalny widok rodziców na tę nauczycielkę i doprowadziło ich do odrzucenia późniejszych zaleceń nauczycielki o uczniu, „bo [rodzice mówią] ‚ona zna to zachowanie tylko dlatego, że opiekuje się nam‘”.

Clifford zaobserwowała też przypadki, gdy nauczyciele bały się mówić rodzicom o problemach z powodu osobistych przyjaźni.

3. Akceptuj dynamikę władzy

Dynamika władzy między pracownikiem a pracodawcą jest inna niż między przyjaciółmi. Więc co robimy, gdy jesteśmy i szefem, i przyjacielem? Według Kelly Diels, feministycznej konsultantki marketingowej z Vancouver, BC, Kanada, takie przyjaźnie z komponentem zawodowym oznaczają, że musimy być gotowi do angażowania się w trudne i szczere rozmowy.

„Jesteśmy i szefem, i przyjacielem, więc musimy jawnie zmierzyć się z i porozmawiać o różnicy władzy w jednej roli, nawigując równowagą w drugiej” – mówi Diels.

Diels zaleca ramowanie rozmów wokół tych ról, zamiast ich ignorować. Sugeruje mówienie takich rzeczy jak:

• „OK, zakładam kapelusz pracownika: Trudno mi zrobić moją pracę, gdy przychodzisz późno”.
• „Zakładam kapelusz szefa na chwilę: Potrzebuję, byś poświęciła więcej czasu na zachęcanie Zofii do jedzenia lunchu”.
• „Obawiam się, że opowiadanie Ci o moim małżeństwie lub finansach sprawi, że zapytasz naszą relację zawodową”.

4. Szanuj granice

Możesz zabrać pracę do domu. Twoja opiekunka nie powinna. Dla niani Mallory, ustawianie granic z rodziną, dla której pracuje, było kluczową częścią sukcesu.

„One w pełni rozumieją moje życzenia, że po pracy z nimi, mój czas należy do mnie i mego męża” – mówi Mallory.

Angel Makaro, niania z Pitt Meadows, BC, Kanada, się zgadza.

„Unikam nadmiernego dzielenia się” – mówi. „Trzymam swoje życie prywatne prywatne. A jeśli temat powstanie, z którym nie czuję się komfortowo, zazwyczaj próbuję go zmienić. O, i nie akceptuję zaproszeń na Facebooku od moich [rodzin nianich]”.

Clifford, która nadzoruje kilka szkół Montessori, się zgadza, kierując rodziców chcących się spotykać i gadać, by umówili czas na rozmowę później.

„Także odradzamy naszemu personelowi socjowanie z rodzicami poza szkołą, dodawanie ich na media społecznościowe, uczestnictwo w urodzinach uczniów lub innych uroczystościach” – mówi.

Diels, która ma pięcioro dzieci, podchodzi do relacji, pytając się, czy zamierza utrzymać relację po tym, jak opiekunka przestanie opiekować się jej dziećmi.

„Jeśli odpowiedź to nie, trzymam rzeczy profesjonalne… przyjazne, ale profesjonalne” – mówi. „Nie wychodzimy razem. Nie jeździmy razem. Nie mówimy sobie intymnych sekretów. Wtedy granice nie rozmywają się”.

Dla Khan to rozmyte granice doprowadziły do upadku relacji z opiekunką, która zaczęła traktować zadania związane z dzieckiem jako opcjonalne i narzekała, gdy Khan prosiła ją o nie. Przekroczyła też granicę osobistymi rozmowami, takimi jak „komentowanie wszystkiego, co jem, próbując schudnąć, mówienie, że moje dzieci ją bardziej lubią, albo niechęć do zrobienia czegoś dla mojego dziecka i kazanie mi to zrobić” – mówi Khan.

5. Stawiaj dziecko na pierwszym miejscu

Przede wszystkim, relacja, jaką masz z opiekunką Twojego dziecka, jest wtórna wobec relacji, jaką Twoje dziecko ma z jego/jej opiekunką i opieki, jaką dziecko otrzymuje.

„Czy rodzic i opiekunka staną się BFF-ami, nie ma znaczenia dla rozwoju dziecka” – mówi Clifford, która napiera na rodzicach, by „szanowały granicę zawodową między rodzicem a opiekunką” i zamiast tego szukały znaczących relacji z rzeczywistymi członkami rodziny i przyjaciółmi.

Gdy Khan zrozumiała, że granice jej relacji z opiekunką są przekraczane i stawiają ją i jej rodzinę w niekomfortowej sytuacji, próbowała to wygładzić, komunikując się bezpośrednio. Ale było za późno i poszły getrennte Wege, mówi.

„Musieliśmy przeprowadzić serię rozmów, ale ona poczuła, że sytuacja jest zbyt niekomfortowa i teraz za dużo restrykcji” – mówi Khan.

Idąc do przodu, Khan zamierza nie dzielić zbyt wielu szczegółów osobistych o sobie z opiekunką i zamierza ustalić jasne oczekiwania i role od początku.

„Miej zasady i oczekiwania od początku i jasno określ, co się stanie, jeśli te oczekiwania nie zostaną spełnione” – mówi. „Możesz mieć dobrą relację bez zbyt dużego zbliżenia”.