• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

To, co dziś wiem...

Dziś jestem mamą studenta drugiego roku i ucznia ostatniej klasy liceum. Często mówię, że nie wiem, gdzie zeszły lata, ale mój Boże – to tak prawda, one przelatywały! Starałam się być świetną mamą od momentu, gdy najstarszy lądował mi na ramionach w tamtej styczniowej nocy tak dawno temu. Szpital nie daje instrukcji „Jak to zrobić”, gdy wychodzisz z tym małym życiem w opiece. W mnóstwie sposobów ten dzień wydaje się jak sto lat temu, a w innych – jak zeszły tydzień. Ma brata, który przyszedł 29 miesięcy później i choć prawda, że z rodzeństwem robi się rzeczy inaczej po pierwszym... wciąż prawdopodobnie nie byłam otwarta na wdech czy dwa.

Siedząc po tej stronie macierzyństwa (jeszcze niedokończone) – są rzeczy, które wiem jasno, że chciałabym znać wtedy. Byłam surowa do synów i stawiałam wysokie oczekiwania, które wiedzieli, że muszą spełnić. Prze reagowałam na sytuacje, które wydawały się wielką sprawą, a w rzeczywistości nie były. Martwiłam się o rzeczy, których nie musiałam, bo to rzeczy, które naprawdę nie miały znaczenia. Wiedziałam to najbardziej, gdy zostawiłam najstarszego na studiach zeszłego roku. Jak wiele mam, czułam, że każdy dzień to dzień, którego nigdy nie odzyskam, więc po prostu starałam się wycisnąć z niego maksimum. Tylko tak żal, że nie mogę wrócić i poprawić niektórych dni. Wiem, że nie jestem sama.

Nie wychowywałam tych dzieci sama. Miałam ich tatę, obu zestawów dziadków, znajomych w tym samym etapie, przed nami i za nami. Wierzyłam wtedy i wciąż wierzę, że nawet z całym tym wsparciem i radami, które otrzymałam – wciąż myślałam, że wiem lepiej. Chłopcze, jak bardzo się myliłam. Nawet z lekcjami płynącymi z Boba Budowniczego, Dory Poznawczej, Bluego Ślady i (odważę się powiedzieć, Barniego) – wciąż byłaem dość pewna, że mam tylko ten jeden dzień, każdy dzień i nie mogę go zmarnować! Każdy dzień musiał przynieść lekcję, nowe słowo, nowe odkrycie... cokolwiek! O, wow, jakie presję kładłam na siebie i potem na nich!

Siedziałam przy światłach drugi dzień, myśląc o synach, którzy mają 180 cm i 193 cm. Zaczęłam się śmiać, pamiętając, jak czytałam wszystkie etykiety na jego jedzeniu dla niemowląt. Czytałam każdą etykietę i liczyłam procenty witamin. Martwiłam się, że za mało żelaza, witaminy A, B, C... w jedzeniu dla niemowląt i jak zagwarantować zbalansowane posiłki? Co, jeśli nie dostaną wystarczająco czegoś? Złamane nogi, słabe odporność, co? Cała ta martwa była dla niczego... są obaj zdrowi i kwitną, ledwo chorują i do dziś (trzykrotyk po drewnie) zero złamań. Zawsze martwiłam się tym, ale nigdy nie próbowałam żyć „super rozplanowanego” życia, które stawało się popularne. Miałam przyjaciółki, które musiały pracować wokół ścisłego harmonogramu: drzemki, zabawa, posiłki, sen. My nie żyłyśmy w luźnym środowisku, po prostu nie przerywałyśmy niczego w czasie drzemki. Byłyśmy elastyczne i zgadnij co? Wciąż są w porządku. A gdy odkryły McDonalda frytek – nie minęło długo, by jedzenie dla niemowląt stało się przeszłością. Musiałam po prostu puścić to i iść dalej.

Podejście do edukacji podstawowej synów wzięłam jak bestia. Byłam tak zdenerwowana, jak jeden zapomniał książki, nie zapisał zadania, nie przyniósł dziennika czytania codziennie... cokolwiek to było. Starałam się mocno wpiąć im w głowę ważność pamiętania wszystkiego, by nie „ratować ich”... jednak wszystkie razy, gdy się gniewałam, karalam, zabierałam uprawnienia – cokolwiek to była konsekwencja – okazuje się, że przeżyli 3. klasę matematyki, nie zostali zdefiniowani przez 4. klasę studiów społecznych, a głównie – jak dorastali i dojrzewali, tak rosły ich odpowiedzialności, które brali na siebie i radzili sobie z nimi sukcesem. Obaj ukończyli szkołę podstawową, gimnazjum, a młodszy ma jeszcze rok liceum. Starszy ukończył rok na studiach i zachował stypendium – ale gdybyś mnie zapytała, gdy w 3. klasie nie chciał kreatywnie pisać akapitów, czy to koniec świata... prawdopodobnie powiedziałabym tak. O, mój Boże!

Teraz, gdy moje życie zawinęło parę nieoczekiwanych dróg, gdy chłopcy byli mali – mam 4 dzieci od poprzednich związków mąża. Mają 12, 10, 8 i 7 lat. Mogę patrzeć na nie zupełnie innym okiem. Kocham ten punkt widzenia i wiem, że one też. Teraz jestem tą, która sprowadza męża z krawędzi w sprawach, o których kiedyś sama stawałam na krawędzi. Zrozumiałam, że bycie po tej stronie to w pewnych sensach dobre. Jasno widzę, co wartych jest walki na siłę, a co nie. Wiem, że z wiekiem przychodzi mądrość, ale prawdziwie cieszę się spotykaniem młodej mamy, która rozumie swoje dzieci i to, co oznacza odpowiedzialne wychowanie, ale ufa i wie w sercu, że wszystko będzie OK na końcu.