• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Perspektywy: 10 mam o tym, jak czuje się „mózg mamiczny”

W serii „Perspektywy” rozmawiamy z różnorodnymi rodzicami o tym, jak radzili sobie ze zmianami w funkcjach poznawczych po urodzie dziecka, powszechnie nazywanych „mózgiem mamicznym”.

Życie po porodzie dla mamy po raz pierwszy może być przytłaczające: odkrywanie nowego ciała, przestawianie się na nowy harmonogram i oczywiście opieka nad niemowlęciem. Dla mnie, jako osoby perfekcjonistycznej i przejmującej zbyt wiele odpowiedzialności przed ciążą, uczucie „mózgu mamicznego” było jedną z najbardziej frustrujących przeżyć. Kiedyś zapamiętywałam rzeczy w nieprzewidywalnym tempie i objętości, a teraz ledwo pamiętam nazwy codziennych przedmiotów, nie mówiąc już o tym, czy wyłączyłam gaz.

Faktycznie, zapomniałam wysłać kilka e-maili z prośbami o wywiad do mam na temat „mózgu mamicznego” – ostateczne doświadczenie „mózgu mamicznego”.

Choć „mózg mamiczny” – często definiowany jako uczucie zapomnienia lub rozproszości – może być frustrujący, irytujący i czasem wręcz przerażający dla nowych mam, to może też stać się okazją, by odejść krok do tyłu i zrozumieć, że mgła mózgowa po porodzie to coś zupełnie normalnego.

Poniżej mamy dzielą się tym, jak czuje się „mózg mamiczny”, poradami, jak to przejść, i historiami, które pomogą Ci zrozumieć, że to może być po prostu część procesu bycia matką.

Divya Vaswani

• Wiek: 36
• Lokalizacja: Atlanta
• Wiek dzieci: 6 i 8 lat

Jak czuje się „mózg mamiczny”?

Czuje się, jakby zawsze brało coś. Żyję listami zadań – i mentalnymi, i zapisanymi – a „mózg mamiczny” sprawiał, że czułam, że zapominam nawet rutynowe zadania. Ciągle wątpiłam we własne decyzje: czy włożyłam dodatkowe ubrania do żłobka? Czy wyciągnęłam lokówkę?

Musiałam pytać się samej: „Jakie jest słowo na to?”. Coś tak prostego jak „krzesło” nie przychodziło mi do głowy, nawet patrząc na krzesło. To czucie ciągłej mgły.

Czy zdarzyło Ci się coś ciekawego, gdy miałaś „mózg mamiczny”?

Pamiętam, jak pewnego popołudnia posuwam wózek po centrum handlowym. Przechodząc obok lustra, zauważyłam, że wózek jest pusty! Wpadłam w hysterię, myśląc, że zostawiłam dziecko gdzieś albo, co gorsza, że ktoś je porwał.

Nie minęło 10 sekund, rzuciłam kolejny rzut oka w lustro i zobaczyłam, że mój syn dosłownie wiszi na mnie w noseczku Baby Björn. Pośmiałam się z siebie, opowiadając to mężowi wieczorem, ale to był zdecydowanie przypadek „mózgu mamicznego”.

Jakie masz porady dla kogoś, kto czuje, że cierpi na „mózg mamiczny”?

Nie bądź zbyt surowa dla siebie! Staralam się znaleźć humor w niektórych sytuacjach. To tylko faza i minie. Bardzo pomagało odpoczywać, gdy tylko się dało (nawet jeśli to oznaczało oglądanie serialu z opóźnieniem o sezon!).

Przygotowuję się wieczorem przedtem, by mieć narzędzia do przejścia kolejnego dnia. I pamiętaj: zupełnie w porządku jest prosić o pomoc! W porządku, jeśli nie każdy dzień z niemowlęciem jest idealny. Czasem to oznacza opieranie się na rodzinie i przyjaciółch.

Myślę, że zajęło to około roku, by poczuć, że mój mózg mniej zapomina. Znowu poczułam się zorganizowana i pewna siebie w codzienności. Niewyspanie i ciągłe karmienie piersią szybko dają o sobie znać!

Carly Kuikman

• Wiek: 32
• Lokalizacja: Chicago
• Wiek dzieci: 8 miesięcy i 3 lata

Jak czuje się „mózg mamiczny”?

„Mózg mamiczny” to uczucie, że nie jesteś tam – jakbyś ciągle gubił nitkę myślenia, i to niesamowicie frustrujące. Czasem uderza jako niemożność przypomnienia, co robiłam lub jak wypowiedzieć słowa, innym razem dopiero po fakcie uświadamiam sobie, że zrobiłam coś głupiego. Mąż twierdzi, że czasem mówię jedną rzecz, a słyszę zupełnie inną.

„Mózg mamiczny” to uczucie, że nie jesteś tam – jakbyś ciągle gubił nitkę myślenia, i to niesamowicie frustrujące.

Czy zdarzyło Ci się coś ciekawego?

Mój biedny syn raz poszedł do basenu w szortach. Samo w sobie nie problem, ale przed wyjściem mąż pytał, czy mamy wszystko. Pieluchy? Check! Ręcznik? Check! Ubrania do przełożenia? Check! Dopiero w szatni zorientowałam się, że zapomniałam kostiumu pływackiego.

Jakie masz porady?

Z drugim dzieckiem „mózg mamiczny” był gorszy, do punktu, że obawiałam się, że muszę pójść do neurologa. Ale rozmawiałam z ginekologiem na wizycie kontrolnej i ona mnie uspokoiła. Zapytała, kiedy to się dzieje, i zorientowałyśmy, że nigdy nie dotyczy to pracy ani spraw zawodowych – zawsze tylko domu.

Dzieje się tak, gdy jestem przytłoczona lub całkowicie rozproszona, co jako mama dwojga dzieci jest niemal stale. Zawsze robię miliony rzeczy naraz, więc łatwo o upuszczenie myśli i zadań. Zauważyłam, że jeśli skupiam się na tym, co robię, i jestem bardziej uważna, mam mniej takich momentów.

Ginekolog zapytała też, czy zapominam haseł. To by ją niepokoiło.

Trik bywania „tu i teraz” pomaga, i po 8 miesiącach po porodzie zaczynam czuć się znowu jak ja. Ale nie wracam do 100% i nie wiem, czy wrócę. Macierzyństwo zmienia nas!

Kristen Tiberio

• Wiek: 35
• Lokalizacja: Warwick, Rhode Island
• Wiek dzieci: córka 2 miesiące, synowc 8 lat

Jak czuje się „mózg mamiczny”?

Dla mnie to budzenie się i karmienie psa… a 20 minut później próba przypomnienia, czy nakarmiłam psa. To czucie mgły i zwolnienia, ale z wyścigiem myśli i przytłoczeniem.

Czy zdarzyło Ci się coś ciekawego?

Zapomniałam haseł, które znałam od lat. Zabrałam lód do wody i wrzuciłam go do miski z popcornem zamiast do szklanki. Raz czy dwa wyciszyłam silnik przed włożeniem biegu parkingowego.

Jakie masz porady?

Twórz listę w telefonie lub na kartce codziennie: co musisz zrobić, a co chcesz. Przypomnienia pomagają! Również warto zwalniać i robić jedną rzecz naraz. Wielozadaniowość jest przeszacowana.

Zaczęłam czuć się znowu jak ja, gdy wróciłam do pracy na pół etatu poza domem. Ubieranie się i nakładanie makijażu rano dało mi niesamowity poprost. Jestem wdzięczna za możliwość pracy w dwóch miejscach – jedno wyprowadza mnie z domu, drugie pozwala pracować zdalnie. To dobry balans.

Julie Vick

• Wiek: 45
• Lokalizacja: Boulder, Colorado
• Wiek dzieci: 7 i 10 lat

Jak czuje się „mózg mamiczny”?

Dla mnie to po prostu uczucie przeciążenia informacjami i rzeczami do zapamiętania. Ogólne zmęczenie i przytłoczenie umysłowe.

Czy zdarzyło Ci się coś ciekawego?

Kiedy dzieci były mniejsze, zdarzyło mi się parę razy dojechać w miejsce, by zorientować się, że jedno z dzieci nie ma butów. Raz pojechaliśmy na start szlaku, a szczęśliwie mieliśmy wózek todo terenowy, więc syn mógł jechać boso.

Innym razem dojechaliśmy do muzeum dziecięcego godzinę od domu i przy przyjeździe okazało się, że starszy syn nie ma butów. Na szczęście w sklepie z pamiątkami były pluszowe kapciuszki, które kupiłyśmy.

Po tym zaczęłam trzymać w aucie zapasowe buty (oprócz ubrań, przekąsek itd.). Mój samochód to jak drugi mini-dom.

Jakie masz porady?

U mnie pomagało po prostu dłuższy sen, bo moja rozproszość wynikała z niedosypu. Teraz, gdy dzieci są w wieku szkolnym, przytłoczenie dotyczy bardziej pracy emocjonalnej i zadań do nadzorowania.

Pomaga mi robienie list zadań, by nie trzymać ich w głowie. Kiedyś grzeszyłam tym, że robiłam za dużo list w zbyt wielu miejscach (Google Docs, notatki w telefonie, kartki), teraz staram się trzymać wszystko w bullet journalu.

Czuję się bardziej jak ja sama, gdy mam chwilę samotności, by odświeżyć i zreorganizować myśli.

Czuję się bardziej jak ja, gdy mam chwilę samotności, by odświeżyć i zreorganizować myśli. Czasem to po prostu spacer samotny i próba wyczyszczenia bałaganu w głowie. Zaznaczenie choć kilku zadań z nieskończonej listy też pomaga.

Eva Shortt

• Wiek: 38
• Lokalizacja: Saskatoon, Saskatchewan
• Wiek dzieci: 4 i 7 lat

Jak czuje się „mózg mamiczny”?

To kombi zmęczenia i lęku z nutą utraty pamięci. Szalone, jak nowa mama, naucząc się bycia rodzicem i przejmując masę obowiązków, działa na mało lub żaden sen. Rzeczy się zapominają, płacze się. Popełnia się błędy. Czasem trzeba się po prostu na to pośmiać.

Czy zdarzyło Ci się coś ciekawego?

pewnej nocy podniosłam głodnego 2-miesięcznego syna z łóżeczka, by nakarmić. Szukałam jego twarzy, ale jej nie było. Nagle usłyszałam „eh” z dołu. Podniosłam dziecko do góry nogami!

Jakie masz porady?

Pozwól sobie czuć wszystkie emocje. Śmiej się, bo to może być absurdalne i (zazwyczaj) minie. Płać, bo jesteś zmęczona, zestresowana, głodna i przytłoczona – to trudne.

Nigdy nie wróciłam do dawniej. Ewoluowałam i zaadaptowałam się do nowych zmian. Myślę, że po 1,5 roku z pierwszym i ok. 2 latach po drugim zacząłam czuć się lepiej, ale „mózg mamiczny” nigdy nie znika w pełni – jesteś mamą, musisz trzymać w głowie milion rzeczy! Macierzyństwo zmusza do lepszej organizacji. Zaczęłam priorytetyzować co ważne i prowadzić lepsze harmonogramy. Gdy zaczęłam nadążać, poczułam się lepiej.

Angela Cruz Ledford

• Wiek: 40
• Lokalizacja: West Palm Beach, Florida
• Wiek dziecka: 3 lata

Jak czuje się „mózg mamiczny”?

Rozmyte i zatępiałe. Kiedyś łatwo przywoływałam ważne punkty z listy zadań, ale po narodzinach dziecka muszę wszystko zapisywać. Jeśli nie zapiszę na kartce lub w telefonie, zupełnie zapomnę i puścię sprawę. Najgorsze jest to, że nie będę wiedziała, że coś zapomniałam, bo nie wiesz, czego nie wiesz!

Najgorsze jest to, że nie będę wiedziała, że coś zapomniałam, bo nie wiesz, czego nie wiesz!

Czy zdarzyło Ci się coś ciekawego?

Nienawidzę tej zapominalskości. To nie tylko niedogodność – to przerażające. W najgorszym momencie zapomniałam podstawowych słów i musiałam wskazywać: „To… co to za RZECZ?”. Mąż podpowiadał, a to coś prostego, np. notatnika. Po prostu zapomniałam nazwy.

Róbłam też typowe rzeczy: wchodziłam do pokoju i zapomniałam, po co. Musiałam wracać, odkładać kroki, by przypomnieć cel.

Jakie masz porady?

Nauczyłam się robić szybkie notatki w telefonie po domu – nawet memo głosowe do „siebie z przyszłości”, nagrywane na bieżąco do późniejszego odtworzenia. Zaczęłam też brać suplementy „Ultrabrain” firmy Energy Blueprint i zauważyłam stopniową poprawę przez kilka miesięcy, więc polecam.

W pracy zawsze trzymałam przy sobie długopis i notes, by zapisywać zadania na bieżąco. Gorąco polecam bieżącą listę „do zrobienia”, którą można odhaczać – widać jasno, co czeka.

Nie wróciłam jeszcze do ostrości sprzed ciąży. Syn ma prawie 3,5 roku i dopiero teraz czuję, że mózg działa lepiej. Ale niestety wciąż daleko mi. Myślę, że niepowrotne jest to, że moja uwaga jest bardziej rozproszona. Ale za to serce jest pełniejsze!

Talina Hollis

• Wiek: 26
• Lokalizacja: Woolwich Township, New Jersey
• Wiek dziecka: 3 lata

Jak czuje się „mózg mamiczny”?

Jak gęsta mgła albo jakby mózg był potężnym komputerem. Nie ma pośrodku.

Czy zdarzyło Ci się coś ciekawego?

Kilka rzeczy. Np. przez chwilę szukałam telefonu, a miałam go w ręce cały czas.

Jakie masz porady?

Moja rada: dajcie sobie łaskę. U mnie to nie minęło. Uczę się przecierać przez „mózg mamiczny” i kochać siebie w nowej rzeczywistości. Najlepsza część to bycie mamą mojego syna.

Moja rada innym mamom: dajcie sobie łaskę.

Lydia Elle

• Wiek: 41
• Lokalizacja: Los Angeles
• Wiek dziecka: 11 lat

Jak czuje się „mózg mamiczny”?

Jak mgła, gdzie myśli nie zawsze są jasne i czasem gubisz nitkę. Wiesz, że coś wiesz, ale nie możesz znaleźć słów.

Czy zdarzyło Ci się coś ciekawego?

Córka musi mi przypominać o dowcipie, który się dzieliłyśmy. Szczęśliwie, gdy to robi, to jakbyśmy przeżywały to po raz pierwszy!

Jakie masz porady?

Pierwszą rzeczą: bądźcie współczujące dla siebie i uświadomcie sobie, że jesteście i będziecie dobrze. Druga: zapisujcie wszystko (używam dyktowania). Trzecia: robię dużo ćwiczeń mózgowych, które pomogły mi przećwiczyć mózg do tego, czego potrzebuję.

Nie pewna, czy jest „powrót do siebie”, do którego dążyłam. Zrozumiałam, że to część mojej drogi macierzyńskiej i musiałam nauczyć się nowej normy. Duża część „mózgu mamicznego” to po prostu fakt, że masz na talerzu o wiele więcej. Nie to, że zapominam, co robiłam, ale że jest o wiele więcej do zapamiętania, bo muszę opiekować się małym człowiekiem.

Gdy to zrozumiałam, stworzyłam nowe sposoby na stare rzeczy i wykułam nowe nawyki. Nie zmieniłabym niczego, bo mały człowiek, którego mam przyjemność wychowywać, wart jest wszystkiego.

Meg St-Esprit

• Wiek: 38
• Lokalizacja: Pittsburgh, Pensylwania
• Wiek dzieci: 3, 8, 8 i 10 lat

Jak czuje się „mózg mamiczny”?

Wiele osób wiąże „mózg mamiczny” z hormonami ciąży, ale moje dzieci są adoptowane i nadal zdecydowanie przeżywałam to – zwłaszcza gdy najstarsza i bliźniaki były niemowlętami i ja była tak zmęczona.

Zapominałam, podejmowałam złe decyzje, gubiłam rzeczy. Raz zapomniałam przyschnować syna do fotelika. Pamiętam, jak pediatra ostrzegła mnie na wizycie kontrolnej bliźniaków (ok. 3 miesiące), że mgła mamiczna może być niebezpieczna i żeby prosić o pomoc. Na szczęście mamy świetne wsparcie.

Czy zdarzyło Ci się coś ciekawego?

Gdy bliźniaki miały kilka tygodni, spałam w salonie z nimi w mosesach, by nie obudzić 2-latka w małym domu. Byłam na kanapie, a noc to ciągłe karmienie butelką i prześcieranie – jak w „wbijaj kretka”.

W pewnym momencie obudziłam się i stanęłam na dziecku. Zaczęłam krzyczeć! Musiałam upuścić niemowlę w półsenności! Potem zorientowałam się, że to lalka, którą kupiłyśmy, by przygotować starszego na adopcję. To nie był jeden z bliźniaków, ale była tak poza sobą, że nie pamiętałam, że położyłam ich bezpiecznie.

Szczerze, z ostatnim dzieckiem (niespodziewana adopcja, gdy starsze miały prawie 7, 5 i 5 lat) nie miałam tak złego „mózgu mamicznego”. Były samodzielne, ona była łatwym niemowlęciem, nie było innych maluchów. Byłam czasem zmęczona, ale nie czułam mgły.

Jakie masz porady?

Robię mnóstwo list, religijnie korzystam z Kalendarza Google i staram się wziąć kilka godzin raz w tygodniu tylko dla siebie (znowu – mam super wsparcie). Uważam, że gdy jem zdrowo i ograniczam kawę i alkohol, mózg działa ostrożej. Jedzenie, kawa i wino to często „mechanizmy radzenia sobie mam”, więc trudno o dobre paliwo. Gdy się udaje – pomaga.

Ivey Evans

• Wiek: 37
• Lokalizacja: Columbus, Georgia
• Wiek dziecka: 13 miesięcy

Jak czuje się „mózg mamiczny”?

Mózg czuje się jednocześnie tak pełny, a tak pusty. Nie pamiętam, co jadłam na śniadanie, ale pamiętam dokładnie, w której pudełku zapakowałam większy, cieplejszy śpióś, który ktoś dał mi na baby shower, bo teraz chładnieje.

Czy zdarzyło Ci się coś ciekawego?

Wychodzę z domu bez portfela co najmniej raz w tygodniu. Zapominam słowa tak często, że to komiczne. Próba opowiedzenia mężowi o wydarzeniu z dnia to misja niemożliwa. Długie pauzy, by przypomnieć proste słowa jak „pilot” czy „stacja benzynowa”.

Powtarzam te same historie mężowi, a w połowie mówię: „Czy już Ci to opowiadałam?”. Jest też odwrotność: myślę, że powiedziałam, a nie. Albo napisałam SMS, ale nie wysłałam. Albo powiedziałam we śnie. Jestem pewna, że „mózg mamiczny” to rozpada komunikacji w małżeństwie.

Córka jest w domu z wspaniałą nianią, gdy pracuję. Ok. 2 tygodnie po urlopie macierzyńskim dzwoniłam do mamy płacząc: „Jestem teraz głupia! Przysięgam, że kiedyś byłam mądra, a teraz jestem głupia!”. To był szczyt „mózgu mamicznego”, niedosyp przy 12-tygodniowym dziecku i rozpraszające środowisko [w domu]. Teraz lepiej potrafię wyciszać hałas z dołu, pracując cały dzień. Nadal mam mnóstwo momentów „głupoty”, gdy codziennie kwestionuję siebie i zdrowie rozsądu.

Jakie masz porady?

Mam szczęście, że pracuję zdalnie. Choć lubię nosić dresy, to środowisko rozpraszające: psy, niania z dzieckiem, kurierzy. Jeśli mam spotkanie, gdzie nie muszę aktywnie używać komputera, biorę go na spacer. Albo chwytam chwasty. Albo składam pranie. Zauważyłam, że jestem bardziej skupiona i zaangażowana, bo nie próbuję robić wielozadaniowo z innymi zadaniami pracy. Nie czytam maili, a prosta zajętość rąk nie angażuje umysłu.

To też moment mojej największej kreatywności! Nauka potwierdza, że takie aktywności pozwalają umysłowi wędrować. Gdy ciało idzie na autopilot, mózg tworzy nowe połączenia neuronowe, łączące pomysły i rozwiązujące problemy. Potrzebuję wszystkich nowych połączeń, jakie mogę dostać.

Myślę, że pojęcie „ja sama” zmieniło się tak mocno, że nigdy nie poczuję się tak jak przed dzieckiem.

Myślę, że pojęcie „ja sama” zmieniło się tak mocno, że nigdy nie poczuję się tak jak przed dzieckiem. Trudno mi o całkowicie wolny umysł od czegoś, czego nie było przed macierzyństwem (upakować lunch, kupić chusteczki, przebadać szkoły). Mogę odłączyć się na chwilę, to zawsze tam czai się z tyłu głowy.

Naprawdę czuję, że izolacja pandemii pogłębiła wspólne doświadczenie „mózgu mamicznego”, depresji poporodowej i samotności nowych mam. Gdy córka miała 6 miesięcy, miałaś małą grupę mam, które spotykały się co tydzień na zewnątrz, maluchy popełzały na kocach, my piłyśmy wino. To wtedy zaczęłam czuć, że wychodzę z tego na płaszczyźnie osobistej.

Jestem wdzięczna, że możemy bezpiecznie wracać do nowej normy i budować społeczność. To naprawdę pomogło mi poczuć, że zaczynam być znowu „ja”, choć nową wersją „mnie”.

Danielle Carver De Leon

• Wiek: 40
• Lokalizacja: Austin
• Wiek dzieci: 10, 11, 13 i 23 lata

Jak czuje się „mózg mamiczny”?

Jakbyś była w mgle. Proste rzeczy, które normalnie pamiętałbyś, po prostu nie łapią. U mnie „mózg mamiczny” nie dotyczył biologii [mam dzieci adoptowanych]. To zadanie opiekuńcze po zadaniu. Ciągłe prośby. Czułam, że nikt nie zrobi mojej pracy, ale potrzebuję pomocy. „Mózg mamiczny” ciągnął mnie w każdą stronę, ale w tym samym kierunku naraz. Jestem jedną osobą, która ma zrobić pracę całej wioski w jeden dzień. Nie byłam na to przygotowana wcale.

Czy zdarzyło Ci się coś ciekawego?

Byłam w centrum drogi adopcyjnej z opieką zastępczą. Wtedy miałam trzech maluchów, dwóch dzieci w wieku szkolnym i noworodka. Niemowlę trzymało mnie w nocy, więc spóźniliśmy się do szkoły. Upewniłam się, że wszyscy mają rzeczy i wsadziłam do busa. Pojechałam aż do szkoły, by zauważyć, że wciąż mam na sobie cienką, silnie zabrudzoną koszulkę nocną bez bielizny. Zapomniałam też obuć buty, a szczerze, nie wiem, czy w ogóle umyłam zęby. Musiałam wrócić do domu, wysiąść wszystkich, by znowu wsiąść i pojechać do szkoły. To nie był mój najpiękniejszy moment macierzyństwa.

Jakie masz porady?

Nie bójcie się prosić o pomoc. Niesamowite, co zrobi drzemka i prysznic bez przerywania dla ciała.

Nadal mam momenty, gdy zapomnę o wizycie albo prześlę rachunek za wodę do firmy energetycznej, ale ogólnie czuję, że im starsze dzieci, tym bardziej jestem sobą. Sen odgrywa ogromną rolę. Jeśli jesteś w środku tego, bądźcie dobre dla siebie i wiedzcie, że będzie lepiej.