Jak radzić sobie z rozczarowaniem płcią dziecka – poradnik dla rodziców

Często mówimy partnerom, rodzinie, przyjaciołom (i sobie), że chcemy tylko zdrowego dziecka. Ale czy chcemy to przyznać, czy nie, często mamy preferencję co do płci dziecka. Choć potocznie używamy terminu „płeć” dla chłopca lub dziewczynki, bardziej precyzyjnym terminem jest „płeć biologiczną” (sex).

Płeć biologiczna przypisywana jest przy urodzeniu na podstawie cech biologicznych i fizjologicznych, podczas gdy płeć kulturowa (gender) to konstrukt społeczny i najgłębsze poczucie tożsamości. Osoba może identyfikować się jako kobieta, mężczyzna, oboje lub żaden z nich. Płeć kulturowa może zgadzać się z płcią biologiczną przypisaną przy urodzeniu, ale nie musi.

Dla niektórych odkrycie, że ich maluch nie jest tą płcią, której oczekiwali lub pragnęli – zjawisko powszechnie nazywane „rozczarowaniem płcią” (gender disappointment) – wrzuca w wir negatywnych emocji. Choć może to wydawać się tematem tabu, ważne jest, by uznać, że Twoje uczucia są ważne. Jeśli Ty lub bliska Ci osoba przeżywa to rozczarowanie, są kroki, które pomogą je przyjąć i przećwiczyć, byście mogli powitać dziecko z radością i ekscytacją, której oboje zasługujecie.

Czym jest rozczarowanie płcią dziecka?

Termin „rozczarowanie płcią” opisuje uczucia smutku i rozczarowania, po których zazwyczaj następuje poczucie winy i wstydu, jakie może przeżyć rodzic, dowiadując się, że płeć biologiczna dziecka nie jest taka, jakiej oczekiwał, mówi Danielle Forshee, PsyD, LCSW, doktor psychologii i licencjowana pracownica socjalna.

„Smutek i rozczarowanie często występują, bo przed ujawnieniem płci, Ty i/lub Twój partner mieliście obrazy i fantazje o tym, jak wyglądałoby życie, gdyby dziecko miało preferowaną płeć”, mówi dr Forshee.

Możesz nawet nie wiedzieć, że masz preferencję, dopóki nie przeżyjesz gwałtownej reakcji przy odkryciu płci dziecka – na USG, przy amniocentezie, a nawet po porodzie.

„To przydarzyło mi się w 13. tygodniu ciąży, gdy test CVS/genetyczny pokazał, że to chłopiec”, opowiada dr Louann Brizendine, neuropsychiatra i profesor psychiatrii w University of California, San Francisco. „Do tego momentu nie zdawałam sobie sprawy, że wolałabym dziewczynkę. poczułam dezorientację i trochę winy za moją reakcję”.

Emocje, jakie możesz przeżyć

W większości przypadków uczucia związane z rozczarowaniem płcią idą pewnym schematem: najpierw oczekiwanie, potem rozczarowanie, a na końcu wstydu.

Np. rodzice oczekujący dziecko często tworzą narracje o przyszłym potomstwie. Wyobrazają sobie, jak będzie wyglądać, jaka będzie miało osobowość, jakie aktywności będzie lubić. Ktoś z preferencją płci może wyobrażać sobie konkretne stroje, a nawet wymyślać imiona tylko dla pożądanej płci.

„Gdy te obrazy i fantazje powstają, zaczynają żyć własnym życiem”, wyjaśnia dr Forshee. „Nadzieja zamienia się w oczekiwanie, a jak przy każdym oczekiwaniu w życiu – gdy nie zostaje zrealizowane, czujemy rozczarowanie”.

Sarah Brithinee, blogerka i mama z Michigan, chciała córkę. Gdy dowiedziała się, że nosi syna, rozplakała się. „Zostałam zdarta”, mówi. „Przekonałam się, że to dziewczynka, bo tak bardzo chciałam”. Wkrótce poczuła winę za swoje uczucia.

„Wstyd pojawia się przy rozczarowaniu płcią, gdy negatywne emocje są w sprzeczności z pozytywnymi uczuciami, jakie miałaś do momentu ujawnienia”, wyjaśnia dr Forshee. „Te uczucia konfliktują z ogólną przekonaniem i oczekiwaniem (wewnętrznym i zewnętrznym, od siebie i społeczeństwa), że wszyscy rodzice powinni być szczęśliwi i wdzięczni za ciążę i zdrowy jego przebieg”.

Karanie siebie pytaniem, dlaczego nie możesz po prostu cieszyć się dzieckiem, nie pomaga. Źródło pragnienia jednej płci nad drugą zazwyczaj ma głębokie, osobiste uzasadnienie i nie powinno być bagatelizowane.

Dlaczego możesz być rozczarowana?

Powszechnym błędem jest założenie, że powody preferencji płci są tylko powierzchowne. W rzeczywistości powodów jest mnóstwo: presja kulturowa/społeczna, przeszłe traumy, uczucie, że lepiej połączysz się z dzieckiem jednej płci.

Ktoś, kto przeżył utratę, może chcieć konkretną płeć, by odróżnić tę ciążę od wcześniejszego doświadczenia lub nawiązać głębszą więź z utraconym dzieckiem. Presja kulturowa może kierować w jedną lub drugą stronę. W skrócie: Twoje powody są osobiste i ważne.

Dr Brizendine przyznaje, że początkowo obawiała się, że nie poradzi sobie z chłopcem. „Przecież byłam dziewczynką i wychowywałam się jako taka, więc wiedziałabym, co robić, ale chłopiec? Nie za bardzo”, wspomina. „Moje doświadczenie z synem okazało się wspaniałe, choć wymagające, i wciąż rosnę na lekcjach, jakie mi niesie”.

Jak radzić sobie?

Smutek, jaki niektórzy rodzice czują z powodu płci dziecka, często mija, gdy zaczepią wzrok w swoim maluchu. Jednak jedno badanie wykazało związek między rozczarowaniem płcią a depresją poporodową, więc ważne jest, by przyjąć i nazwać swoje uczucia. Najlepszym sposobem jest wymalowanie ich – rozmowa z bliską osobą, grupą wsparcia online lub terapeutą.

Porozmawiaj z kimś, komu ufasz

Twój pierwszy odruch może być ignorowanie i zagrywanie uczuć, ale to może doprowadzić do pochłonięcia winą i wstydu, ostrzega dr Forshee.

„Wstyd i wina to ciężkie emocje negatywne, które często prowadzą do emocjonalnego bijenia siebie i ukrywania tajemnic”, wyjaśnia. „Jeśli ktoś przeżywa te uczucia, absolutnie pierwszą rzeczą jest podzielenie się tajemnicą z kimś, komu ufasz i kto będzie aktywnym, nieosądającym słuchaczem”.

Rozmowa z partnerem, bliskim przyjacielem lub inną zaufaną osobą może pomóc. Grupy wsparcia online to też bezpieczna, nieosądzająca przestrzeń do dzielenia się uczuciami. Prawdopodobnie znajdziesz pociechę, dowiedząc się, że nie jesteś sam/a.

„Jeśli wkrótce po porodzie nadal zmagasz się z rozczarowaniem płcią lub masz trudności z nawiązaniem więzi lub uczuciami miłosnymi do dziecka, zaleca się pomoc profesjonalną”, mówi dr Forshee.

Zrozum, dlaczego tak się czujesz

Prawdopodobnie istnieje głęboki powód, dla którego miałaś preferencję co do płci. Jeśli nie jest oczywisty, rozmowa z terapeutą może pomóc. Porozmawiaj o myślach, uczuciach, oczekiwaniach, fantazjach i tym, co było znaczące w preferowanej płci, radzi dr Forshee. Odkrycie przyczyny preferencji to klucz do przejścia przez rozczarowanie.

Przerekonstruuj swoje uczucia

Gdy otworzysz się na swoje uczucia, kolejnym krokiem jest ich przeformułowanie i aktywna zmiana myślenia o płci dziecka. Jeśli wyobrażałaś sobie robienie konkretnych rzeczy z dzieckiem – np. dni w spa, wyjazdy kempingowe, fanowanie na meczach hokeja na lodzie – przypomnij sobie, że te marzenia możesz zrealizować z dzieckiem, którego oczekujesz, niezależnie od jego płci.

„Tak samo, jak fantazjowałaś o wszystkich tych dodatnich rzeczach z preferowaną płcią, zrób to samo z płcią, której nie preferowałaś”, radzi dr Forshee. „Np. wyobraź sobie, jak mogą wyglądać, jaka mogą mieć osobowość. Zmiana myślenia pomoże Ci to przejść z czasem. Bądź uważna na to, że nadal będziesz czuć rozczarowanie pracując nad tym krokiem, i to OK”.

Dla Brithinee wyobrażanie sobie, jaka chce być mamą dla syna i jakie hobby mogą wspólnie uprawiać, było ważnym krokiem, tak jak nadawanie imienia. „Od razu zaczęłyśmy testować imiona i nazywać go nimi”, mówi. „Gdy miało imię, nazywałam je nim non stop, by ułudowiczyć je”.

Słowo od Verywell

Jakkolwiek czujesz teraz, ważne jest, byś przypomniała sobie, że Twoje uczucia są ważne i tymczasowe. Porozmawiaj z kimś, komu ufasz, i spróbuj dotrzeć do sedna, dlaczego miałaś preferencję co do płci. Pamiętaj: cokolwiek marzyłaś robić z jednym dzieckiem, możesz robić z każdym dzieckiem.

Previous:

Next: