• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Ufanie instynktom przy zatrudnianiu opiekuna

Nic nie jest ważniejsze niż bezpieczeństwo dzieci. To największa odpowiedzialność rodzicielstwa. Gdy rodzice powierza dzieci opiekunowi, to też staje się jego największą odpowiedzialnością. Bądź otwarty przy zatrudnianiu nianii lub opiekunki, komunikując obawy o bezpieczeństwo i regularnie je przypominając. Nawet jeśli potencjalna niania ma bogate doświadczenie, świetne referencje i wszystko wygląda idealnie na papierze – słuchaj swojego głosu wewnętrznego. Jeśli mówi, że coś nie gra – ufaj mu!

Dowiedz się więcej o instynktach i co robić, gdy czujesz, że coś nie gra. Eksperci wypowiadają się na temat pięciu kluczowych pytań, które powinieneś zadać sobie o instynktach.

1. Czy możesz ufać swoim instynktom?

Kathy Kolbe, ekspertka od ludzkich instynktów i autorka „Powered by Instinct: 5 Rules for Trusting Your Guts”, mówi, że nasze „instynkty rzadko mylą”. A gdy chodzi o instynkt macierzyński, Twoje pierwsze wrażenia powinny mieć większy wpływ na to, jak reagujesz na osobę lub sytuację.

„Instynkt macierzyński to nie mit ani proste zwrotne słowo”, mówi Chinthani Perera-Lunemann, ekspertka od opieki nad dziećmi i założycielka Mom to Moms Advisor. „To fakt naukowy i istnieje w rzeczywistości z pewnym powodu. Jeśli, podczas rozmowy z nianią, czujesz, że coś jest „nie tak” lub nie gra – nie ignoruj tego – to Twój instynkt wzywa, by chronić dziecko”.

2. Dlaczego taks wielu ludzi podważa swoje instynkty?

Kolbe zauważa, że trudno odróżnić wewnętrzne, instynktalne komunikaty od tych, które wpakowano nam w głowę od dzieciństwa. „Ten wewnętrzny głos jest często zastępowany nagraniem komunikatów, które wklepywano nam od młodości”, mówi.

Innym powodem, dla którego ludzie nie słuchają głosu wewnętrznego, jest strach przed wyśmianiem, byciem ocenianym lub posępnym, który przełamuje chęć działania. Ramani Durvasula, profesor psychologii na California State University, Los Angeles, zauważa: „Zbyt często „rozmawiamy sami ze sobą”, by odrzucić instynkty – czując, że jesteśmy „zbyt krytyczni, zbyt oceniając” – i to często są słynne ostatnie słowa. Zdolność naszego mózgu do wyczuwania zagrożenia w otoczeniu może być niezwykła”.

3. Czy powinienem kiedykolwiek powstrzymać się przed ufaniem intuicji?

„Zasadniczo instynkty to wezwanie do budzenia, że coś nie gra – i nie spotkałam jeszcze osoby, która powiedziałaby: „Ojej, żałuję, że ufałam instynktom””, mówi Durvasula, dodając, że „gdy chodzi o dzieci, błąd po stronie ostrożności – bycia nadmiernie ostrożnym, zwłaszcza przy zewnętrznych opiekunkach – to po prostu zdrowy rozsądek. Możesz zrobić całą robotę domową na kimś, ale jeśli Twój szósty zmysł krzyczy: „To nie czuje się dobrze”, to nie tylko komunikacja jest krytyczna, czasem po prostu musisz działać”.

Z drugiej strony, jeśli stale odrzucasz opiekunów i jesteś nadmiernie podejrzliwa wobec każdego, kogo spotykasz, możesz musieć ocenić swoje reakcje.

„Zacznij od pytania do siebie, czy to prawdziwy instynkt co do opiekunów, czy prawdziwy konflikt z czymś innym”, sugeruje Durvasula, wskazując powody jak niechęć do utraty roli mamy lub ambiwalentność co do powrotu do pracy jako możliwe spusty. „Jednak zasadniczo – te instynkty nam coś mówią – ufaj im”.

4. Jak powinienem reagować na reakcje intuicyjne?

„Niektóre z tych uczuć pojawiają się podczas rozmowy z nianią lub opiekunką z powodu odpowiedzi, którą dała, lub sposobu, w jaki ją złożyła”, mówi Perera-Lunemann. „W trakcie procesu rekrutacyjnego bądź dokładna. Zadawaj pytania uzupełniające i proś o dalsze wyjaśnienia, jeśli nie w pełni rozumiesz odpowiedź lub podejście”.

Jeśli wciąż czujesz niepokój po zadawaniu pytań i komunikowaniu, Debra Smiley Holtzman, ekspertka bezpieczeństwa dzieci i autorka bestselleru „The Safe Baby: A Do-It-Yourself Guide to Home Safety and Healthy Living”, mówi, byś powinna: „ufać zarówno głowie, jak i uczuciom. Jeśli Twój instynkt mówi, że coś nie tak – nie zatrudniaj i/lub nie kontynuuj korzystania z tej osoby do opieki nad dzieckiem”.

5. Jak przekazać trwające obawy opiekunkowi?

Komunikacja to klucz, i nigdy nie zakładaj, że opiekun interpretuje bezpieczeństwo tak jak Ty. Durvasula sugeruje rodzicom: „Wypisz wszystko i zanotuj wszystko. Zostań w regularnym kontakcie, aż będziesz pewien, że Twoje standardy są spełniane. Z czasem Twoje instynkty pozwolą na delikatny taniec puszczania – ale na początku – za dużo informacji jest w porządku”. Jednym kluczowym punktem, na którym Durvasula naciska, to nigdy nie zakładaj. „To w tych niejasnych przestrzeniach komunikacji problemy się rodzą. I jeśli coś nie gra, adresuj to natychmiast – to jedyny sposób na trwałą zmianę”.

Mimo dokładnych background checków, referencji czy nawet dni próbnych, gdy jesteś w domu obserwując nową opiekunkę, jeśli Twój wewnętrzny instynkt wciąż macha czerwonymi flagami – nie ignoruj go. Bo przecież nic nie jest ważniejsze niż upewnienie się, że Twoje dzieci są w pełni bezpieczne.