Cele sportowe i zastosowania – przedszkolaki

Umiejętności nabiera się przede wszystkim przez zabawę nieustrukturyzowaną, więc aktywną zabawę, taką jak berka, należy zachęcać. Jeśli ma miejsce jakaś gra zorganizowana, powinna być bardzo krótka, z większością czasu poświęconej na to, by dzieci po prostu bawiły się wśród siebie. Częste zmiany graczy powinny się zdarzać, by wystawić dzieci na różne role. Nie prowadzi się punktacji. Prawdziwa konkurencja nie oferuje żadnych korzyści i powinna być unikaną w tej grupie wiekowej.

Główne cele aktywności sportowej dla maluchów i małych dzieci powinny być: radość z zabawy, eksperymentowanie, eksploracja i dobra zabawa. Drgnęcie strachem, wiem, ale przestańmy na faktach. Dzieci zaczynają rozwijać umiejętności intelektualne i myślowe niezbędne do działań wyższych poziomów i bezpieczeństwa dopiero w wieku 5–6 lat. A jeśli to nie sprawiło, że zaparłeś dech w piersiach, to to zrobi – badania pokazują, że udział w programach sportowych w wieku malucha nie daje żadnej długofalowej przewagi dla przyszłych wyników sportowych. O, czy to oznacza, że poświęcanie 3 godzin dziennie na trening z 4-letnią córką nie sprawi, że będzie lepszą sportowiczką w przedszkolu czy szkole podstawowej? Tak, tak jest. Konkretne umiejętności mogą być doskonalone przez powtarzalne ćwiczenia tylko po osiągnięciu odpowiedniego poziomu rozwoju motorycznego. Podstawowe aktywności gruntowe dla dzieci, takie jak chodzenie, bieganie, pływanie, aktywności tumblingowe w taniu i gimnastyce dla początkujących, podstawowa piłka nożna, podstawowe sztuki walki, i łyżwiarstwo – to sugerowane odpowiednie aktywności. Ponadto chodzenie, bieganie i pływanie to aktywności, które rozwijają podstawowe umiejętności ważne dla bezpieczeństwa przez całe życie.

Te aktywności mogą tworzyć solidne fundamenty dla ćwiczeń i udziału w sporcie, na których przyszłe umiejętności mogą być klockami do Wielkiego Muru Chińskiego Sportu. Kilka słów ostrzeżenia – fakt, że te aktywności mogą zostać rozpoczęte wcześnie w życiu, nie oznacza, że te sporty powinny być agresywnie realizowane wcześnie. Wszyscy widzieliśmy olimpijskie momenty pokazujące wzlot gwiazd sportu, które 시작한 swój sport w wieku 3 lat. Ale to nie znaczy, że zaczęli one istotnie trenować lub zaawansowanie konkurować w 3 lata. Te sytuacje są często błędnie interpretowane przez innych rodziców i młodych sportowców, bo nie zawsze znamy resztę historii. Ci młodzi później stali się olimpijczykami dzięki wielu więcej czynnikom niż wczesny start, a badania US Olympic Committee pokazują, że większość olimpijczyków wyraźnie wskazuje, że mieli wsparcie rodziców, nie byli presjonowani, i zostali w dyscyplinie z miłości do sportu i bo się dobrze bawili. Aktywności sportowe mogą być rozpoczęte wcześnie, jeśli podejście jest bezpresyjne, skupia się tylko na podstawowych umiejętnościach, a nie z założeniem, że to początek olimpijskiego lub zawodowego debiutu.

Korzyści z ogólnych ćwiczeń i próbkowania wielu dyscyplin po drodze są krytyczne, by dziecko miało najbardziej potencjalnie udany wynik. Jednak niektóre dzieci decydują (albo ich rodzice decydują za nich) o specjalizacji w jednej dyscyplinie bardzo wcześnie. Ta praktyka nie jest popierana przez Radę AAP ds. Medycyny Sportu i Fitness z powodu potencjalnych ryzyek przedwczesnej specjalizacji sportowej. Powtarzalne ruchy i długie godziny treningu mogą przeciążyć rosnące ciało dziecka i spowodować urazy przeciążeniowe, takie jak zapalenie ściegna, urazy płytek wzrostowych i złamania od przeciążenia. Jak wspomniałem na początku, urazy przeciążeniowe stają się epidemią wśród młodych sportowców. Im wcześniej dziecko zaczyna się skupiać wyłącznie na jednym sporcie, tym szybciej może pokazać znaki przeciążenia. Pływacy słyną z zapaleń barków z powodu dużej liczby ruchów ramion podczas treningu. Dzieci w dyscyplinach rzucanych mogą nadmiernie rozszerzać płytkę wzrostową barku lub łokcia. Gimnastycy mogą przeciążyć płytkę wzrostową nadgarstka, powodując przedwczesne zakończenie wzrostu. Sporty z powtarzalnym ginaniem lub skręcaniem mogą powodować mikroskopijne złamania kręgosłupu. Śpiewaj ze mną – „To są kilka z moich najmniej ulubionych rzeczy”.

Zbyt wczesna specjalizacja w sporcie może też prowadzić do nierównomiernego rozwoju umiejętności. To może nie wydawać się wielką sprawą, jeśli dziecko jest dobre w tym sporcie. Ale jeśli to dziecko jest dobre tylko w jednej rzeczy, a potem zostanie skontuzjowane lub zechce zmienić dyscyplinę, znajdzie się w deficytucie. Skupienie na jednym sporcie w młodym wieku ma też swoje psychiczne siniaki i urazy. Brak umiejętności socjalizacyjnych może wystąpić, jeśli dziecko jest izolowane od przyjaciół i życia poza sportem. Jeśli presja rywalizacji jest naciskana przed dojrzałością emocjonalną dziecka, może wypalić się i zostać zmuszone do odejścia ze sportu przed wiekiem nastolatka. Z drugiej strony, jasne są przykłady dzieci specjalizujących się wcześnie, mających pozytywny wynik i też przechodzących do reszty społeczeństwa po końcu kariery sportowej. Gdyby tylko wszyscy tak mieli szczęście.

Kiedy dzieci są małe, to paczka, która dopiero zaczyna być rozpakowana! Proces ten jest tak ekscytujący, bo Ty i Ja nie możemy przewidzieć ostatecznego prezentu, tylko trząsąc pudełkiem. Etapy rozwoju są w ruchu, więc cieszmy się obserwacją, jak dziecko się zmienia. Zabawa jest dobra dla dzieci i dorosłych. Czy nie jest niesamowite, jak duża część procesu rozwojowego dzieje się po Wielkiej Trójce: przechodzeniu na brzuch, ciągnięciu się i chodzeniu? Gdy coraz więcej z tych sekwencji jest odsłoniętych, moim pragnieniem jest, byśmy wszyscy szanowali te naturalne ograniczenia i pozwolili dzieciom maksymalnie wykorzystać każdy poziom po drodze do najbardziej sukcesownego wyniku!

Previous:

Next: