Jak rozpoznać, czy jesteś rodzicem „helikopterem”
Czy jesteś rodzicem „helikopterem”, albo znasz kogoś takiego? Większość dorosłych zgadza się, że zaangażowanie w życie dziecka jest ważne, ale wielu uważa, że dziecko powinno mieć przestrzeń, by po prostu być dzieckiem. Oto jak zdiagnozować, czy należysz do grupy rodziców nadopiekuńczych.
Co oznacza bycie rodzicem „helikopterem”
Termin „rodzice helikopter” opisuje rodziców praktykujących nadopiekunczość. Są oni oskarżani o obsesję na punkcie edukacji, bezpieczeństwa, zajęć pozalekcyjnych i innych aspektów życia dziecka.
Krytycy zarzucają im nadmierne chronienie dzieci i brak wyzwalania w nich niezależności oraz postawy „umiem to zrobić”. Od niemowlęctwa po studia tacy rodzice są tak zaangażowani, że ich kariery i własne zainteresowania odchodzą na drugi plan, a często są całkowicie porzucone. Również planują każdą chwilę wolnego czasu dzieci, nie pozwalając im na swobodną zabawę i samodzielne odkrywanie świata.
Rodzice „helikopterzy” bronią swojego stylu, twierdząc, że dbać o bezpieczeństwo i edukację dzieci. Gorzą się z bycia tak blisko życiu potomstwa. Praktyka nadopiekunczości istniała zawsze, ale jako zjawisko masowe wykształciła się w latach 90., gdy media zalewały historiami o porwaniach dzieci, rywalizacji szkolnej i globalnej gospodarce. To wywołało lęk i chęć zapewnienia dzieciom każdej możliwej szansy na sukces – często kosztem ich szczęścia i spokoju.
Gdzie spotkać rodziców „helikopterów”
Najczęściej widoczni w młodszych klasach, ale występują też w szkołach średnich i na uniwersytetach. Nadopiekunczość wobec starszych dzieci bywa dla nich źródłem wstydu – nastolatkowie i młodzi dorośli pragną niezawodności i odłamania się od rodziny.
Przychodzi moment, gdy prawie każdy rodzic musi puścić dziecko w samodzielność. Niektórzy dają wolność stopniowo, w miarę dojrzewania odpowiedzialności – to naturalny proces nauki dorosłości.
Wychowanie „free-range” a nadopiekunczość
Wychowanie „free-range” (na wolnym polu) to reakcja na nadopiekunczość. Zwolennicy wierzą, że dzieci najlepiej uczą się przez błędy, samodzielność i mniej zobowiązań społecznych. Tacy dzieci mają dużo czasu na zabawę i eksplorację bez nadzoru dorosłych.
Również to podejście może pójść na skrajność – zbyt mało zasad i brak aktywności może prowadzić do problemów w nauce, braku szans społecznych lub kłopotów. Eksperci od lat spierają się o zalety i wady obu stylów, pozostawiając rodzicom szukanie złotego środka.
Najprawdopodobniej większość dzieci najlepiej rozwija się w stylu pośrodku: z możliwością gry i odkrywania, ale też z wsparciem rodziców w dojrzewanie zainteresowań, bez nadmiernego planowania. Bezpieczeństwo jest priorytetem dla każdego rodzica – różni się tylko podejście do jego realizacji.
-
Znalezienie przystępnych i wykwalifikowanych opiekunów dla dzieci może być przytłaczające. Każdy, kto od jakiegoś czasu szuka opieki nad dziećmi, na pewno natrafi na żłobki, opiekunki i nianie, którzy wszyscy oferują pomoc, której rodzice potrzebują. -
Wybieranie prezentów dla bliskich – zwłaszcza dzieci – to przyjemność. Ale co, gdy jesteś pracownikiem? Czy nianki i opiekunki powinny kupować prezenty świąteczne i urodzinowe dla dzieci, za którymi opiekują się? „To delikatna sytuacja, ponieważ nia -
W wieku 9–12 miesięcy dziecko ma wyrazistą osobowość i wyraża emocje: smutek, radość, złość, strach, ból, dyskomfort. Oto kolejne kamienie milowe. Kamienie milowe społeczno-emocjonalne Typowe dla tego wieku: Wie, gdy rodzic lubi/nie lubi dane zach
