• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Znajdowanie własnego stylu wychowawczego

Znajdowanie stylu dyscyplinowania

Znajdowanie własnego stylu wychowawczego

Mądrość kobiet

Gdy Wasze dziecko staje się biegłe w języku, okazuje się, że łatwiej go zmusić do przestrzegania zasad, jeśli poświęcicie czas na wyjaśnienie, w prostych terminach, dlaczego są one dla jego dobra. Dzieci też chcą szacunku, a wyjaśniając zasady, okazujecie ten rodzaj szacunku, który chcecie, by nauczyły się Wam oddawać.

Choć nie ma standardowego zestawu zasad dla nas jako rodziców, istnieje wiele wspaniałych książek, które dają konkretne wskazówki na temat wszystkiego – od zarządzania domem po wychowywanie dziecka. Ostatecznie jednak nie można wychować dziecka wedle książki.

Musicie wypracować styl własny, budując go na wszystkim, co przeżyliście i obserwowaliście w własnym życiu. Musicie mieć pewność siebie, by słuchać własnego serca, gdy chodzi o wychowywanie dzieci. To może być trudne – oznacza ryzyko krytyki, gdy Wasze wybory różnią się od tego, co inni myślą, że powinniście robić. Ale to podejście najbardziej prawdopodobnie przyniesie sukces, bo polega na byciu wiernym sobie i swoim wartościom. Sięgnijcie do własnych doświadczeń z dzieciństwa – pamiętając nie tylko to, jak mama radziła sobie z sytuacjami, ale jak Wy, jako dziecko, czuliście się wtedy.

Dyscyplina czy kara?

Jednym z centralnych problemów w dzisiejszym wychowywaniu jest jak wprowadzić dyscyplinę. Kiedyś było proste: Mama mówiła: „Idź przynieś kij” albo Tata decydował, że czas na wycieczkę za stodołę z rozgą. Nie było problemu behawioralnego, którego rodzice nie mogliby rozwiązać kilkoma dobrze celowanymi uderzeniami.

Te dni minęły. Teraz rozumiemy, że uderzenie dziecka rodzi tylko strach i upokorzenie. Gdy używacie bólu i strachu, by złamać duch dziecka, rezygnujecie z jakiejkolwiek szansy na zdobycie szacunku, o którym myślicie, że Wam się należy. W zamian otrzymujecie bardzo złe dziecko, które nauczyło się nie ufać ludziom, których najbardziej kocha.

Kiedy musicie powiedzieć „Nie”

Musimy znaleźć alternatywne sposoby na utrzymanie odpowiednich granic zachowania dzieci. Bez tych granic dzieci mogą być niesamowicie bezszacunkowe i tyrannicze. By ustalić granice, musicie nauczyć się używać mocy dobrze zastosowanego „nie”.

„Nie” może być trudne do egzekwowania. Jeśli Wasze dziecko jest gadaniną, pewnie ma milion argumentów, dlaczego każde Wasze „nie” powinno stać się „tak”. I to może być wyczerpujące, by utrzymać stanowisko wobec skoncentrowanych starań dziecka o zmianę Waszego zdania. Ale trzymajcie się swej linii! Każde odwrócenie „nie” podważa Waszą wiarygodność.

Mama powiedziała, że będą takie dni

Gdy moja córka była mała, trudno mi było egzekwować zasady. W wieku przednastolatnim stała się niemożliwa do kontrolowania. Moglibyśmy tak dalej, ale pewnego dnia doszedłem do przełomu. Tuż przed planowaną wycieczką rodzinną do Disney World, źle się zachowała. Powiedziałem jej, że nie pojedzie na wycieczkę, jeśli nie zmieni zachowania. Nie wierzyła, że to przejdę – i muszę przyznać, było trudne. Ale trzymałem się stanowczo. Pojechaliśmy, a ona została w domu. Myślałem, że będzie mnie nienawidziała na zawsze, ale nasza relacja od tego dnia poszła ku lepszemu.

To intuicyjne, a nie pozwalające

Intuicyjne macierzyństwo nie oznacza, że nie stawiacie zasad dla dziecka. Przecież dzieci potrzebują granic, by czuć, że życie nie uchodzi z kontroli. Intuicyjne macierzyństwo po prostu oznacza, że musicie opracować i stosować zasady swojego domostwa zgodnie z własnym wewnętrznym poczuciem, co jest dobre, a co złe. Nadal musicie nauczyć się stawiać granice i trzymać się ich.

Pozwalanie dzieciom być dziećmi

Inni ludzie, inne zwyczaje

Style wychowawcze są bardzo osobiste – to, co działa dla Was, może nie być kawą herbata sąsiada. Niektóre matki uważają, że ważne jest włączanie dzieci w większość aspektów dorosłego życia. Zabierają dzieci na spotkania dorosłych, do restauracji itp. Ten styl ma pewne bardzo pozytywne punkty. Dziecko uczy się, jak się do dorosłych, a dorośli cieszą się oboma światami: aktywnym życiem społecznym, które nie wymaga poświęcania czasu fernie od dzieci.

Inni rodzice mogą zarezerwować część czasu społecznego dla siebie, bez dzieci. To też jest ważną opcją. Ma zaletę pozwalania rodzicom na prywatny czas na naładowanie baterii po hektycznym tygodniu nastawionym na dzieci, i daje szansę na odnowienie relacji.

Którykolwiek styl Was pasuje, ważne, by dać dziecku poczucie, że jest cenną przez dorosłych, a nie kimś, kogo można po prostu zepchnąć z głównego nurtu życia. Więc nawet jeśli wybieracie zarezerwowanie części życia społecznego tylko dla dorosłych, warto okresowo włączać dzieci w niektóre z Waszych spotkań. Wtedy nauczą się, jak wchodzić w interakcje z dorosłymi, i poczują się bardziej włączone w Wasze życie. Dodatkowo nauczą ważną lekcję różnorodności.

Mama Alarm!

By rozwijać odpowiednie umiejętności społeczne, Wasze dziecko naprawdę musi uczestniczyć w wymianie relacji z dziećmi w swoim wieku. Jeśli mieszkacie w regionie, gdzie mało dzieci mieszka w pobliżu, postarajcie się dołączyć do grupy zabaw lub regularnie wyjeżdżać do lokalnego parku, gdzie będzie miała szansę na interakcję z innymi dziećmi.

Potrzeba wioski…

Brak standardowego zestawu zasad wychowawczych dla nas wszystkich do konsultacji to tylko jeden z powodów, dla których wychowywanie dzieci dzisiaj wydaje się trudniejsze niż w pokoleniu naszych rodziców. Inny, równie problematyczny trend to rozpad rodziny wielopokoleniowej. Mała grupa jądrowa: Mama, Tata i dzieci często mieszka daleko od ciotek i wujków, babci i dziadków, którzy kiedyś byli częścią sąsiedztwa.

Nie trudno znaleźć towarzyszy zabawy dla dziecka w wieku szkolnym, ale trudno często jest wystawić je na zróżnicowaną gamę ludzi – zróżnicowaną pod kątem wieku, zainteresowań, tła i stylów. To naświetlenie może być kluczowe: Dzieci, które uczą się cenić to, co dobre w różnych typach ludzi, uczą się też cenić to, co unikalne w sobie samych.

Definiowanie celów wychowawczych

Musicie opracować własny styl wychowawczy, jeden, który pasuje do Waszej osobowości, zainteresowań i wartości. Ale równie ważne jest, by rozwijać twardą świadomość swoich celów wychowawczych. Poprzednie pokolenia rodziców skupiały się na posłuszeństwie, czasem z wyłączeniem wszystkiego innego. Dobre dziecko to ciche, dobrze wychowane.

Dzisiaj zazwyczaj stawiamy cele nieco wyżej. Oczywiście nikt z nas nie chce, by dzieci terroryzowały wszystkich i biegały dziko. Ale nie chcemy, by ich dobre zachowanie kosztowało ich kreatywność i entuzjazm. Wierzymy, że dzieciństwo to czas, by dziecko było dzieckiem – że to nienaturalne, by próbować im narzucić całkowitą konformność ze standardami dorosłych zachowań.

Mądrość kobiet

Jeśli dzieci są cenione, nauczą się cenić innych. Stawiajcie granice, trzymajcie się ich, ale podejmujcie wszystkie decyzje z miłością.

Połączenie tych dwóch pragnień – dość dobrze wychowanych dzieci, którzy też czują wolność wyrażania swojej indywidualności – może być trudne. I czasem wymaga wysiłku z Waszej strony, by to udało się. Na przykład, musicie rozpoznać, że pewne miejsca niekoniecznie są odpowiednie dla dzieci. Dzieci się nudzą – a gdy się nudzą, prawdopodobnie zachowują się głośno i robią hałas. To zrozumiale niepożądane w operze, czy w romantycznej restauracji. Z drugiej strony, jedynym sposobem, by dzieci nauczyły się wchodzić w interakcje ze światem poza rodziną, jest zanurzanie w nim. Powinny być mile widziane w takich rozsądnych miejscach jak restauracje rodzinne, sklepy spożywcze i podobne miejsca.