Zarządzanie konfliktami z dziećmi – budowanie umiejętności rozwiązywania sporów
Nauka dzieci konstruktywnego radzenia sobie z konfliktami to: dobry przykład rodzica + jasne, sprawiedliwe zasady granic i konsekwencji. Stopień zaangażowania w strategie zależy od: wieku i dojrzałości emocjonalnej, temperamentu, natury najczęstszych konfliktów. To proces ciągły, wymagający ponownej oceny i adaptacji z wiekiem dziecka.
Instrukcje
- Doceniaj dobre zachowania, nie tylko złe. Dzieci często kłócą się, by przyciągnąć uwagę dorosłych. Tylko reagowanie na negatywne wzmacnia: „złe zachowanie daje efekt”. Uwaga przy dobrym zachowaniu uczy: istnieją lepsze sposoby na uzyskanie uwagi. Naucz dziecko bezpośredniego wyrażania potrzeb zamiast kaprysów i pasywnej agresji. Reagując na złe zachowanie – unikaj kary fizycznej i krzyku – to uczy, że agresja/przemoc to sposób na konflikty.
- Ustal kilka jasnych, zwięzłych zasad i stosuj je konsekwentnie. Przy złym zachowaniu zawsze konsekwencje. Dzieci muszą wiedzieć, jakie przywileje tymczasowo tracą i dlaczego. Wyjaśnij, że kary wzmocniają pojęcia odpowiednich/nieodpowiednich sposobów radzenia z konfliktem. Angażuj dzieci w ustalanie zasad: niech pomogą zdefiniować niedopuszczalne zachowania i odpowiednie kary dla siebie i rodzeństwa.
- Pomóż dzieciom rozpoznawać sygnały gniewu. Naucz strategii uspokajania przed wybuchem. Dzieci z trudnościami w nauce tych strategii i często kłócące się – nadzoruj przy zabawie z innymi, by przypominać o strategiach przed wybuchem.
- Ucz empatii. Pomóż zrozumieć inne punkty widzenia i przejmowanie perspektywy innego podczas sporu. Zapytaj: jak myślisz, co czuje druga strona? Jeśli druga strona obecna – zachęcaj do pytania: „Jak się czujesz? Jak chcesz to rozwiązać?”.
- Przeciwdziałaj przyszłej agresji – unikaj kłótni przed dziećmi. Dzieci uczą się radzenia z konfliktem obserwując dorosłych. Spory dorosłych: dojrzałe, racjonalne, bez przemocy, na zmianę mówienie i słuchanie. Dobre, by dzieci widzieli kulturę sporu i konstruktywne rozwiązanie. Ważne: dzieci wiedzą, że nie są przyczyną sporu – internalizują kłótnie, myśląc, że to ich wina. Gwałtowne, emocjonalne spory – gdy dzieci nie są obecne lub w innym pokoju. Drzwi zamknięte – cisza.
Previous:Jak angażować dzieci z autyzmem w aktywności – praktyczne wskazówki
Next:Wpływ gier komputerowych na nawiasy nauki dzieci – badania i rekomendacje
-
Wielu nowych rodziców zmaga się z myślą o zostawieniu dziecka w opiece rodziny, przyjaciół lub opiekunek. Oto kilka porad i informacji, które ułatwią pierwszy raz. Po pierwsze, upewnij się, że czujesz się komfortowo z osobą opiekującą się dzieckiem -
Jako matka, wydaje się, że poświęcam nierozerwalną ilość czasu wyobrażaniu sobie wszystkich strasznych rzeczy, które mogłyby pójść nie tak. Od dnia, gdy przyniosłam dziecko do domu, się martwiłam. Bałam się, że upuścę go. Złapie przeziębienie. Bałam -
Nazywanie i akceptowanie złych uczuć dziecka to dobra metoda wychowawcza, ale nie zadziała na każde dziecko. Jeśli Twój mały często się zamyka lub protestuje, gdy pytasz, co się stało, spróbuj tych alternatywnych strategii, które najlepiej sprawdzają
