Jak stworzyć plan w obrazkach dla dziecka z autyzmem
Dzieci z autyzmem mają trudności z organizacją, przejściami między czynnościami i sygnalizowaniem niezrozumienia. Wsparcie wizualne, w tym plany w obrazkach (picture schedules), pomaga im utrzymać kierunek. Plany przyjmują wiele form, ale wszystkie wymagają: ustalenia harmonogramu, obrazkowania każdej aktywności, decyzji o sposobie prezentacji i nauki korzystania. Na końcu: test, korekty, ciągła aktualizacja.
Potrzebne rzeczy
- Lalki, figurki akcji, marionetki
- Aparat fotograficzny lub kredki
- Ochrony na zdjęcia (plastikowe etui)
- Bristol lub tablica korkowa i pinezki, LUB
- Tablica magnetyczna i magnesy, LUB
- Tablica tkaninowa i Klett, LUB
- Powidok, album zdjęć, LUB
- Pudełko na pliki
Instrukcje
Zarejestruj wszystko, co dziecko robi każdego dnia przez tydzień. Lub: poproś dziecko o naznaczenie aktywności lub wskazanie obiektu kojarzonego z nią tuż przed lub po. Lub: niech pokazuje plan dnia za pomocą lalek/figur/marionetek. Potrzebna figurka reprezentująca dziecko + dodatkowe dla bliskich ludzi. Pomóż rozpoznawać figurki (zabawki podobne do osób; ewentualnie podpisy, jeśli dziecko czyta). Rekwizyty: sprzęt, meble, przybory. Po zebraniu listy – zweryfikuj kompletność i kolejność.
Zbierz obrazy każdej aktywności. Darmowe zasoby: Visual Aids for Learning, Special Education Technology-BC. Lub: sfotografuj dziecko w każdej aktywności. Lub: jeśli dziecko rysuje – niech narysuje siebie w każdej. Każdy obraz musi jasno przedstawiać aktywność dla Ciebie, dziecka, rodziny. Rozważ podpisy, jeśli dziecko czyta/uczy się. Dodaj kratkę do zaznaczania wykonania.
Zdecyduj o ochronie i prezentacji obrazków. Laminuj lub wkładaj do etui. Osobne etui = elastyczność, ale można zgrupować częste sekwencje w jednym dużym etui z podziałkami. Przy grupach: numeruj lub oznaczaj kolejność. Dwa rzędy, trzy kolumny – kolejność od lewej do prawej, od góry do dołu (jak czytanie). Mocowanie: bristol/kork + pinezki, magnetyczna + magnesy, tkaninowa + Klett. Alternatywa: powidok/album. Trzecia: pudełko na pliki. Tablica = dostępność, ale mniej prywatności i więcej miejsca.
Ustal, jak dziecko będzie korzystać z planu. Opcje: (a) obrazki zostają, dziecko zaznacza kratkę po zadaniu; (b) przy rozpoczęciu odwraca/przykleja obrazek lub kładzie w pojemniku przy planie; (c) zabiera obrazek do miejsca aktywności, po wykonaniu kładzie w pojemniku tam. Opcja (c) najlepsza dla łatwo rozpraszanych – trzyma na torze. Po zadaniu – powrót do planu, by zobaczyć co dalej. Gdy dziecko mówi „nie wiem co robić” – „spojrz na plan”. Końcem dnia: przygotowanie na kolejny (kratki/sekwencjonowanie obrazków).
Przetestuj plan i wprowadź korekty. Zmieniaj wraz z potrzebami dziecka. Na początku pokaż kilka aktywności naraz. Np. podział dnia: przed szkolą, po szkole, przed obiadem, po obiedzie. Z czasem zwiększaj liczbę jednocześnie widocznych aktywności.
-
Moi znajomi, którzy nie opiekują się dziećmi ani nie przyzwyczajeni do spędzania z nimi czasu, często nie mogą zrozumieć, jak radzę sobie jako opiekunka. Ich pytania często mnie rozśmieszają – np. „Fu, musisz zmieniać pieluchy?”, gdy idę opiekować s -
Od momentu narodzin uczymy się, że dziewczynki i chłopcy są różni. Widzimy to wszędzie: alejka z ubrankami niemowląt, gdzie jedna strona jest różowa, a druga niebieska, sklep z zabawkami, gdzie ciężarówki i dinozaury trzymają się oddzielnie od lalek -
Dzieci czasami mają łamać zasady. Testowanie granic to sposób, w jaki uczą się o sobie i świecie. Konsekwencje, jakie im nakładasz, uczą ważnych lekcji życiowych. Czasami jednak problemy behawioralne mogą być oznaką poważniejszego problemu. W rozróż
