• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Nienormatywne zachowanie i psychologia dziecka

Nienormatywne zachowanie dziecka może mieć przyczyny psychologiczne lub społeczne. Domowe i szkolne środowisko ma duży wpływ na zachowanie. Przyczyny psychologiczne to m.in. zaburzenia z spektrum autyzmu, trudności w uczeniu się, ADHD. Najlepiej skonsultować się z lekarzem, by ustalić przyczynę.

Środowisko domowe i szkolne

Zdezorganizowane środowisko domowe lub szkolne może być przyczyną nienormatywnego zachowania. Dzieci z doświadczeniem przemocy lub zaniedbania w domu mogą się wypowiadać na różne sposoby: nieodpowiednio w szkole, niegrzecznie, lub być zatrwożonymi i smutnymi. Problemy w szkole – prześladowanie, trudności w nauce – też wpływają na zachowanie. Nienormatywne zachowanie może też wynikać z wychowania. Rodzice muszą być modelem odpowiedniego zachowania i kierować zachowaniem dzieci.

Zaburzenia z spektrum autyzmu

Autyzm to zaburzenie rozwojowe powodujące poważne upośledzenie myślenia, emocji, języka, komunikacji i zdolności do relacji. Dzieci z autyzmem pokazują deficyty w interakcji społecznej i komunikacji werbalnej i niewerbalnej. Mogą okazować zachowania powtarzalne lub obsesyjne. Deficyty mierzy się w relacji do rozwoju rówieśników – gdy dziecko zaczyna zwalniać, to sygnał alarmowy. Objawy autyzmu zazwyczaj pojawiają się w wieku 12–36 miesięcy. Leczenie: interwencje behawioralne, np. praca 1:1 z nauczycielem lub praca z rodzicami nad poprawą komunikacji.

Trudności w uczeniu się

To zaburzenia neurologiczne wpływające na procesy psychologiczne uczenia się. Często dzieci z trudnościami są tak samo inteligentne jak rówieśnicy, ale mają problemy w klasie. Diagnoza często gdy dziecko zwalnia w konkretnym przedmiocie, np. matematyce czy czytaniu. Dziecko może świetnie radzić w jednym, a mieć problemy w innym – np. genialna w matematyce, ale trudności z pisaniem. Interwencje: praca 1:1 z edukatorem prezentującym materiał inaczej.

ADHD

ADHD to silne i częste niedbałość, nadpobudliwość i impulsywność. Objawy niedbałości: ciągłe marzenia, trudności z instrukcjami, zapomnianie. Nadpobudliwość: problemy z siedzeniem, ciągłe czuwanie. Impulsywność: przerywanie, nieodpowiednie komentarze, niecierpliwość. Leczenie: psychoterapia, leki, interwencje behawioralne – często kombinacja wszystkich trzech.

Rozważania

Rodzice często pierwsi zauważają nienormatywne zachowania, ale też nauczyciele, opiekunowie, rodzina. Ważne: skonsultować się z lekarzem dla poprawnej diagnozy i pomocy. Przyczyny są różne – kluczowa dobra diagnoza. Interwencje zazwyczaj angażują rodziców, lekarza, nauczycieli. Wspólna praca dorosłych w życiu dziecka może zmienić wiele, niezależnie od przyczyny.