• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Moja 8-latka chce nosić korset – czy mam się martwić? Eksperci odpowiadają

Korsety przeżywają renesans. Bridgerton, najpopularniejszy oryginalny serial Netfliksa, ożywił interes o tym ubraniu w tym roku jako część rosnącego trendu „cottagecore”, a piosenkarka Billie Eilish niedawno „złamała internet” posując w korsetach na medida w British Vogue. Ubranie to jest też wszędzie na TikToku: #korset ma ponad 1,6 miliarda wzmianek, a wyzwanie platformy „korset challenge” pokazuje młodych ludzi uciskających talię, często do szokujących proporcji.

Okazuje się, że korsety są trendem też wśród dzieci w wieku szkolnym, bo dowiedziałam się, że moja 8-latka kocha nosić je – wirtualnie, w popularnej grze Roblox Royale High. W niej gracze eksplorują świat fantasyjnego liceum, a napełnianie szafy fajnymi ubraniami to część zabawy.

Byłam w szoku, gdy wspomniała, że korsety stanowią część jej pikselowej garderoby. Dla mnie korset symbolizuje nerealne oczekiwania wobec ciała, ucisk i zgniotę narządy. Nie jestem sama w tym myśleniu, ale według Valerie Steele, dyrektor Muzeum Fashion Institute of Technology i autorki The Corset: A Cultural History, korset jest powszechnie nieporozumiany i dlatego demonizowany. Opisuje go jako „najbardziej kontrowersyjne ubranie w modzie”.

Czy rodzice tacy jak ja powinni się martwić, gdy dzieci wybierają je w grach wirtualnych lub noszą w życiu? Eksperci odpowiadają.

Ryzyka zdrowotne korsetów

Nawet jeśli korsety, które nosi moja córka, są wirtualne, czy istnieją realne ryzyka zdrowotne, gdyby postanowiła założyć prawdziwy? To zależy. „Ponad 18 godzin dziennie, przez tygodnie do miesięcy może osłabić mięśnie brzucha i kręgosłupa”, mówi dr Jill Larson, chirurg ortopedysta dziecięcy w Ann &Robert H. Lurie Children’s Hospital of Chicago.

Gdy są zaciśnięte zbyt mocno, mogą też powodować omdlenia lub problemy trawienne, według Steele.

Ale co z założeniem korsetu dla zabawy? Ryzyko noszenia korsetu podczas zabawy jest niskie, mówi dr Larson. Steele też podkreśla ważność pozwalania dzieciom nosić to, co chcą podczas zabawy symbolicznej, co ma mnóstwo korzyści, w tym rozwijanie kreatywności, pomaganie dzieciom w eksploracji świata i wartość terapeutyczną.

A co z wirtualnymi korsetami?

Rodzice pewnie nie powinni zbytnio martwić się, gdy dzieci wybierają korsety w wirtualnej rzeczywistości. Jordan Shapiro, Ph.D., autor Father Figure: How to Be a Feminist Dad, mówi, że ważne jest, by dzieci miały sposoby na bezpieczne eksperymentowanie, a to, że dziecko ubiera swój awatar – „wersję kreskówkową” siebie – w korset, niekoniecznie wskazuje na problem z wizerunkiem ciała.

Gdy zapytano Daphnę, 10 lat, z Queens, Nowy Jork, dlaczego nosi je w Royale High, odpowiedziała: „Sprawiają, że wyglądasz chudziej, więc nie jesz gruba kula. I niektóre mają wzory, które są bardzo ładne”. Czy wie, co to korset? „Tak, i nie chcę jednego. Wyglądają na bardzo niewygodne z filmów”.

Okazuje się, że głównym atutem korsetów w grze dla mojej córki jest pożądaność – jako waluta wymiany na lepsze ubrania i akcesoria. Zgadza się, że wzory mogą być słodkie, ale nie wiedziała, co robi korset „w prawdziwym życiu”.

Mogą być też pozytywne korzyści psychologiczne z tych opcji w grach. „Przeprowadzono badania pokazujące, jak dzieci używają gier RPG do eksperymentowania z tożsamościami”, mówi dr Shapiro, starszyELLOW fellow w Joan Ganz Cooney Center w Sesame Workshop, organizacji promującej uczenie się dzieci przez media cyfrowe. „Dziecko może stać się komfortowe ze swoją tożsamością trans, bo mogło eksperymentować w Roblox najpierw”.

Ale plusy nie oznaczają, że wirtualna rzeczywistość nie może negatywnie wpływać na dzieci. Przyjmowanie awatara, który jest chudy lub ma nerealne proporcje ciała, może powodować lub przyczyniać się do problemów z wizerunkiem ciała, mówi Renee Engeln, Ph.D., autorka Beauty Sick: How the Cultural Obsession with Appearance Hurts Girls and Women. „Dziewczyny wiedzą, że księżniczki Disneya nie są prawdziwe, ale to nie znaczy, że te księżniczki nie sprawiają, że dziewczyny internalizują przesłanie, że bycie ekstremalnie chudym i spełnianie wąskiego zestawu standardów piękna przyniesie sukces, miłość i podziw”, wyjaśnia.

To nie tylko dziewczyny są dotknięte idealizowanymi wizjami ciała. Badanie opublikowane w Sex Roles: A Journal of Research wykazało, że zarówno studenci, jak i studentki doświadczyli istotnie niższej samooceny ciała po zaledwie 15 minutach grania w grę z idealizowanymi sylwetkami (mięśniaste, chude). „W panteonie wyzwań, przed jakimi stoją dzisiaj młode dziewczyny, korsety w grach wideo nie są na szczycie listy”, mówi dr Engeln. „Ale to nie znaczy, że nie powinniśmy o tym dbać”.

Co mogą zrobić rodzice?

Jeśli rodzice mają jakiekolwiek obawy co do zainteresowania dziecka korsetami – lub jakimkolwiek nowym trendem – oto co sugerują eksperci.

Rozpocznij rozmowę

„Ważne jest, by rozmawiać z dziećmi, by mogły one mieć dojrzałe zrozumienie rzeczy i robić własne wybory, zamiast ślepo podążać za tym, co jest fajne”, mówi dr Shapiro. Zaleca otwartą, dostosowaną do wieku dyskusję. Możesz zapytać: „Dlaczego korsety cię ekscytują?”. Możecie też porozmawiać o problematycznej historii korsetu, przesłaniach o „grubym” kontra „chudym” i wizerunku ciała.

Dr Engeln mówi, że komunikowanie subtelnego wpływu mediów na dzieci nie musi być skomplikowane. „Możesz uczyć młode dzieci kwestionowania elementów kultury medialnej, ramując je jako ‚głupie'”, sugeruje. „Nie ma sensu wykładać 8-latki o seksulizacji dziewczynek. Ale 8-latka może dobrze zareagować na komunikaty jak: ‚Czy to nie głupie, że dziewczyny w tej grze noszą ubrania, które wyglądają na niewygodne, podczas gdy chłopcy noszą wygodne?' Albo: ‚Czy to nie głupie, że dzieci w tej grze mają tę samą sylwetkę? W prawdziwym życiu ciała przychodzą we wszystkich kształtach i rozmiarach'”.

Dla nastolatków, którzy mogą chętniej angażować się w głębsze rozmowy, dr Engeln mówi, że kluczem jest przejście od twierdzeń o „głupocie” do dyskusji o „sprawiedliwości”. „Zapytaj nastolatków, dlaczego twórcy gier ustawiają sprawy tak, że dziewczyny muszą martwić się o ‚wyglądanie seksownie’ nawet gdy grają i chcą się tylko bawić. Połącz ten mały problem z szerszymi trendami, w których dziewczyny i młode kobiety czują presję by wyglądać seksownie dla innych”, mówi. Ale zawsze bez wstydu. „Nie chodzi o to, że chęć bycia seksowną jest zła; wielu chce. Pytanie brzmi: kto decyduje, co znaczy być seksowną?”, dodaje dr Engeln.

Stacey Rosenfeld, Ph.D., psycholog kliniczny specjalizujący się w zaburzeniach odżywiania i uzależnieniach, sugeruje pomaganie dziecku w wyobrażeniu sobie „pełnych i realnych konsekwencji” noszenia korsetu, pytając, jakoby to było, gdyby założyła go podczas ulubionej aktywności, jak gimnastyka czy taniec: „Myślisz, że byłoby mniej zabawne? Myślisz, że trudniej by się oddychało?”.

Zdywersyfikuj ich media

Zaakceptuj, że niemożliwe jest usunięcie korsetów lub innych trendów z życia dziecka. „Możemy edukować, ale nie możemy ograniczać dostępu”, mówi dr Rosenfeld, która popiera strategię „dodawania”, a nie odejmowania. „Bądź na bieżąco z postaciami kobiecymi, które są cenione za coś innego niż wygląd: są mądre, silne, mądre. Są podziwiane za atrybuty poza tym, jak wyglądają”. Z tym mówiąc, „różnorodność pod kątem wyglądu też może być pomocna”, dodaje dr Rosenfeld.

Również poleca podkreślanie sprawczości ciała jako podmiotu, a nie biernego obiektu. Nazywa sport idealną okazją do tego. „Możesz powiedzieć: ‚Patrz, co jej ciało potrafi’ i kłaść nacisk na funkcję, a nie formę”.

Bądź przykładem

Dr Rosenfeld zachęca rodziców do akceptacji i pełnego zajmowania własnych ciał jako sposobu na wyzwanie mainstreamowego messagingu wokół wyglądu fizycznego. To może oznaczać komfort z nadwagą i mówienie „tak” na okazje, których wcześniej odrzucałeś, jak zostać na zdjęciu grupowym.

Podsumowując

Szanse są takie, że Twoje dziecko natknęło się na trend korsetów i może nawet pokazać zainteresowanie noszeniem jednego w życiu realnym lub wirtualnym. Nie ma powodu do paniki. Zabawa i przebieranki to normalne i zdrowe części dzieciństwa i adolescencji. Jeśli masz obawy, angażuj się w otwartą, dostosowaną do wieku dialog z dzieckiem, pomóż im szukać mediów z różnorodnymi postaciami cenionymi za cechy poza wyglądem, i nie zapomnij zreflektować nad jakimikolwiek komunikatami wokół wyglądu lub wizerunku ciała, które możesz przekazywać swoimi słowami lub czynami.