Jak często dziecko powinno otrzymywać szczepionkę przeciw tetanowi i krztusowi?

Szczepionki chronią przed chorobami zakaźnymi – potencjalnie śmiertelnymi. Są bezpieczne, skuteczne, ratują życie, chronią przyszłe pokolenia. Dwie powszechne: tetan i krztus. Kalendarz szczepień CDC.

Szczepionki na tetan i krztus

Zazwyczaj łączone z difterią – mniej wstrzyknięć. Nazwy: DTaP, Td, Tdap. Dzieci ≤7 lat: DTaP. Starsi/dorosli: Td/Tdap. Pięć dawek DTaP: 2, 4, 6 m-c; 15–18 m-c; 4–6 lat (CDC). Doza przypominająca Td/Tdap co 10 lat.

Skutki uboczne i ryzyka

Wszystkie szczepionki mają ryzyko. Korzyści zazwyczaj przeważają. Łagodne: pokrzywienie, obrzęk, bóle miejsce wstrzyknięcia, gorączka, zmęczenie, drażliwość, wymioty. Umiarkowane (rzadkie): płacz, wysoka gorączka, skurcze. Ciężkie (bardzo rzadkie): uszkodzenie mózgu, koma, obniżone przytomność, długotrwałe skurcze (CDC).

Tetan

Tetan (szczękowoza) – choroba atakująca nerwy i mięśnie. Zarażenie z raną w kontakcie z grządzistem tetanowym (gleba). DTaP/Tdap chronią. Po urazie ryzykującym tetanem lekarz może zalecić szczepionkę – wg wieku i historii szczepień.

Krztus

Wysoko zakaźne, gwałtowny kaszel („czerniak” od dźwięku wdechu). W każdym wieku, ale niemowlęta wyższe ryzyko (brak pełnych szczepień – Boston Children's Hospital). Nastolatcy ryzyko bez dozy przypominającej – zwłaszcza na studiach, bliskie kwatery.

Previous:

Next: