• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Co robić i czego unikać, zabierając drugie dziecko do domu

Jeśli myśl o przyprowadzeniu drugiego dziecka do domu Cię przytłacza, oto wskazówki ułatwiające przejście z nowym członkiem rodziny.

10 czy tyle lat temu wyzwalałam mamę na skok spadochronowy. (Obiecuję, to ma sens.) Pojechaliśmy w road trip, okna otwarte, muzyka na cało, do miejsca, którego nazwa znana mi z naklejek na auta… Trzy szkolenia bezpieczeństwa i 1 podpis na zgode na nagranie naszych złych decyzji później, przyszywaliśmy się do instruktorów. (Mój to 190 cm Australijczyk z falującymi złotymi lokami i brzuchami jak… no tak…) 30 minut później leciałam 120 km/h przez chwalebne środkowowschodnie niebo, po czym 5 minut ciszy. To było ekscytujące! Niesamowite! Potwierdzenie życia! Albo tak opowiadałam każdemu. Gdybym była całkowicie szczera ze sobą i pytającymi, przyznałabym, że lot był bardziej chaosem głową w dół i pół swobodnego spadania spędziłam w PANICE, bo byłam pewna, że utonę. Dlaczego? Dla Sophii Żyrafy, zapomniałam puścić spadochron! TYLKO dzięki pomocy mojego osobistego Boga Gromu wylądowałam bezpiecznie. Najśmieszniejsze było to, że gdy już stałam na ziemi, zapomniałam strach. Przeżyłam! Byłam w euforii! Gotowa na drugi raz!

Więc zrobiłam to. Kilka miesięcy później, znowu Krokodyl Thor. (I jakoś NAWET PIĘKNIEJSZY, westchnienie…) Tym razem było… inaczej. TAK DUŻO LĘKU. Cały mój umysł skupił się na poczuciu tonienia… i mojej niekompetencji… i spadochronie… a co jeśli tym razem nie pokocham? 15 minut to długo, gdy myślisz, że umrzesz… Jeszcze gorsze? Nie było to tak specjalne. Inni nie byli tak zachwiani moimi planami jak przy pierwszym skoku. Gdy przyszedł moment skoku, BYŁAM ZAPRZECZONA. (Spoiler: znowu zapomniałam o spadochronie. Przeżyłam.)

To, moi drodzy, to PRAWIE IDEALNIE moje doświadczenie z byciem mamą po raz pierwszy, a potem drugim. Nie wiedza o tym, czego nie wiesz, to prawdopodobnie jedyna przerwa, jaką dostają rodzice po raz pierwszy. Ale gdy wiesz, co cię czeka? Naprawdę wiesz? Byłoby szaleństwem, by NIE bać się. Jak skok ze spadochronem – nie ma powrotu, gdy proces 2.0 się ruszy. Oto kilka wskazówek, by przetrwać terror i cieszyć się przejazdem.

ROB: Puść winę

Od razu w sedno. OK? Nie jesteś tak zachwycona jak przy pierwszej ciąży, prawda? Nie czujesz tak silnej wiązki? Boiś się, że zepsujesz relację z 1.0? I to największe: jesteś pewna, że nigdy nie pokochasz innego dziecka tak jak obecnego.

Hej! Patrz na siebie! Jesteś CAŁKOWICIE NORMALNA. Wszystkie mamy się martwią. To nasza praca! Czasem to uzasadnione. Ale w powyższych punktach? Nie.

OK, by czuć smutek po pożegnaniu czegoś wyjątkowego z 1.0. 1.0 jest tu, nowego dziecka nie ma. Sensowne, że uczucia do 1.0 są teraz silniejsze. Możesz myśleć, że nigdy nie pokochasz innego dziecka tak jak pierwszego. Ale pokochasz. I to zrobisz. Nie mam dowodu, więc musisz mi uwierzyć. Ale główny przekaz: to OK, by się tak czuć. To nie znaczy, że jesteś złą mamą (zła mama by się nie martwiła, prawda?). Więc daj sobie luz. Czytaj i analizuj, ale nie czuj winy za to.

NIE ROB: Daj 1.0 szansę na zazdrość lub nostalgiczna regresję

Najlepsza rada od mam, które przechodziły to przedemną: trzymaj rzeczy dla 1.0 tak normalne, jak się da. Dzieci, zwłaszcza przed 5. rokiem życia, kwitną na rutynie. (Nie wierzysz? Daj maluchowi niebieską łyżeczkę zamiast czerwonej na kolację jutro. Daj znać, jak wyszło.)

Nie zapominaj, że zaspokajanie potrzeb dziecka to ich język miłości. Gdy Twój pierworodzin widzi, jak robisz rzeczy dla noworodka, będzie chciał participe. Nie jest nietypowe, by starsze dziecko nagle poczuło nostalgia. (Czy to nie ładniejszy termin niż regresja?) Może chcieć wracać do huśtawki, prosić o pieluchy, wracać do łóżeczka, domagać się butelki lub piersi, mówić: „Ja jestem niemowlęciem!”

Unikaj dramy, nie wstrząsając ich światem bardziej niż konieczne. Ostatnie 90 dni ciąży i pierwsze 90 dni noworodka to NIE czas na uczenie toalety, odstawianie piersi, przejście do łóżka dużego, oddawanie pokoju, zmiana miejsca przy stole. Życie zdarza się, wiem. Jeśli musisz coś zmienić, nigdy nie mów „dla malucha”. Mów „dla mojego wielkiego dziecka!”.

NIE ROB: Oczekuj, że 2.0 będzie klonem 1.0

Twój pierwszy prześcisnął noc w 6. tygodniu? Drugi może iść do kolegium, wciąż prosząc o butelkę o 2 w nocy. 1.0 chodziło w 14. miesiącu? 2.0 wrzuci filmy z parkour na YouTube przed 9. miesiącem. Moja pierwsza kochała płot, nie brała sosaczki, preferowała butelkę nad piersią i krzyczała co noc 6-8, chyba że jechaliśmy i grało LMFAO na maksymalnej głośności. Mój drugi preferował piżamy, śmiał się praktycznie od urodzenia, nie miał pojęcia o butelce, nienawidził auta i wcale wolił Beatlesy nad nowoczesny hip-hop. Mój trzeci interesuje się TYLKO moimi piersiami. Pójdzie z prądem, dopóki jest przypięty do mojej klatki. To one są takie, jakie są. A kim są? Dziwne, kapryśne istotki.

Wyrzuć wszystko, czego się spodziewasz, przez okno. To dziecko jest inne. Ale nie panikuj! Ty też jesteś inna! Co nas prowadzi do:

ROB: Ufaj sobie, swoim umiejętnościom i ekspertyzie

Skoro przeszłaś obóz rekrutacyjny z dzieckiem i zdrowym rozsądkiem, w pełni panujesz nad tą baby-rzeczą. Wykonujesz przejścia fotelik-łóżeczko bez budzenia dziecka, niosąc zakupy i składając wózek. Zmieniasz pieluchy jedną ręką, na wyciągnięty język przeczytując Muu Bee La La La z pamięci. Ferber nie ma nic do gadania z Twoim rytuałem wieczornym. What to Expect pisze nowy rozdział o Twojej-mastery robieniu musów. A dr. Murther Firkin' Sears wysyła Ci zdjęcia z podpisem: „Potrzebuję pomocy. Co to za wysypka?” Jeśli darem pierwszego rodzicielstwa jest to, że nie wiesz, czego nie wiesz, to nagrodą wielką za drugie jest to, że nie tylko wiesz – masz to W DUPIE. Znikła obawa, że zepsujesz dziecko. To, co straciłaś w winie w ciąży, wraca z nawiązką, gdy dziecko przyjdzie i możesz faktycznie cieszyć się bez strachu. TY nie jesteś zwykłą mamą. TY jesteś ninją opieki nad niemowlęciem.

ROB: Ustaw się na sukces

Kiedyś myślałam, że starzy ludzie narzekający na nową matematykę mają na myśli dzielenie pisemne. Teraz, jak jestem starą osobą narzekającą na nową matematykę, wiem lepiej. Unoszę pięść i przyzywam krzyk mojego ludu. Przeżytych. Te, którzy przechodzili pierwszy rok bycia rodzicem dwojga. Mistrzowie arytmetyki, którzy wiedzą, że tu nie ma łaskawych ulg skali. Bo gdy policzysz wysiłek umysłowy i fizyczny do utrzymawania dzieci przy życiu, 1 + 1 ≠ 2. Dwoje to więcej niż podwójna praca. Dwoje, gdy jedno ma mniej niż 5 lat, a drugie to niemowlę, to bardziej jak niemowlę + zdzicielona stado koz. Pamiętasz, że powiedziałam, że jesteś ninją? To się przyda, bo minus tortura snu, jaką przynosi noworodek, prawdopodobnie nie zauważysz nawet, że w domu jest niemowlę. Bo: 1.0.

Na szczęście z doświadczeniem przychodzi mądrość. Wszystkie rzeczy, których żałowałaś, że nie zrobiłaś z 1.0, wracają na listę zadań. Wszystko, z czego byłaś dumna, też. Przygotuj posiłki do zamrażarki. Zrób pranie. Kup wkłady chłonne, butelki na siedzibę, lodowe paczki, wkłady do piersi, lody i abonament Netflix. Cokolwiek robisz – zrób to TERAZ.

Wezwij rezerwy. Zrób wszystko, by zaplanować pomoc na pierwsze 2-3 lata miesiące tygodnie. Będziesz potrzebować czasu na gojenie i ustalenie się. Nie zrobisz tego z dzikim małpą maluchem/przedszkolakiem proszącym o UmiZoomi o 5 rano albo próbującym zamienić niemowlę w księżniczkę klejem Elmera i różowym brokatem. (Stało się. Nie jestem gotowa, by o tym śmiać.) Dziadkowie to idealni rozpraszacze 1.0 i zajmujący noworodka. Ale nie jedyni. Sąsiedzi, przyjaciele, damy z kościoła, mamy z grupki… kop głęboko i szeroko po pomoc. Niech ktoś posprząta dom, nawet jeśli to teściowa. Niech położą naczynia w złym miejscu. Niech zabiorą niemowlę, byś mogła spędzić 30 minut jakościowo z (prysznicem) 1.0. Niech zrobią wegańskie paleo bezglutenowe frittery z czosnkiem, o co chodzi. Po prostu POZWÓL IM POMÓC.

Bonusowe tipy: 1) Jeśli ludzie przyjdą i zachowują się jak goście, a nie normalni, pomocni ludzie – daj im robotę. Możesz poprosić prawie kogoś o prawie wszystko, dodając „dla malucha” na końcu prośby. 2) To w pełni akceptowalne, by dać solidnego w gardło komukolwiek, kto powie „śpij, gdy dziecko śpi”, a potem usunąć go z plemii.

ROB: Pozwól starszemu dziecku przejąć odpowiedzialność za swoje nowe rodzeństwo

Kiedy WTFather i ja dowiedzieliśmy się, że Profesor w drodze, byliśmy zachwiani, by wejeść w to Birdy. Nie powiedzieliśmy: „MY będziemy mieli dziecko”. Powiedzieliśmy: „TY dostajesz dziecko”. Była w to w 100% od początku. Nasz plan miał wady. Największa: całkowicie niedoszacowaliśmy, jak długo 6 miesięcy czujesz się przedszkolak. Ale nie martw się! Dała nam znać. I znać. I znać… 6 miesięcy w czasie przedszkolaka to ok. 4 miliony „czy juz jest” + 9 kg prac plastycznych dla malucha + 3 miesiące bycia samą w ciąży (oczywiście ze starszą siostrą) + 183 ogłoszenia obcym, że mama „ma penisa w środku, to nie taty penisa, to penisa Profesora” + 45 dni naśladowania choroby w ciąży plujaniem do toalety, podnoszeniem ręki i krzykiem „ja OK!”. Po ludzku: kurwa długi czas. Nie żałuję, że wzbudziłaśmy w niej ekscytację. Żałuję, że powiedzieliśmy 6 miesięcy wcześniej. Gdybym szła na 4.0, nie powiem dzieciom do ok. 3 miesięcy przed.

Prezentacja 1.0 dla 2.0 bywa trudna. Z mojego doświadczenia i nie-naukowego sondażu 4-5 kobiet, z którymi dzieliła kolejkę na dzisiejszą kawę, najłatwiej na neutralnym terenie. Wybraliśmy szpital. Poprosiłam pielęgniarki, by zabrali Profesora przed przyjściem Birdy. Była zachwiana spotkaniem brata, ale JEJ PRAWDZIWY problem była mama. Trzymałam ją na kolanach. Wciskała przyciski. Czytaliśmy. Było super. Rozluźniła się, gdy uwierzyła, że jestem OK. Gdy się uspokoiła, pielęgniarki wniosły Profesora. Dotknęła go, pocałowała, trzymała (z pomocą). Uchwaliliśmy urodziny, dzieląc ciasteczko i wymieniając się drobnymi prezentami. (Lalka dla niej, 6-pack Pacifico dla niego. Nie oceniaj. Nie dzieliłam z niemowlęciem.) Potem zadzwoniłam do pielęgniarek, by zabrały go z pokoju. Pożegnaliśmy się i ona poskooczyła do babci. Moja córka nigdy na chwilę nie czuła się zastąpiona. Uniknęliśmy zranionych uczuć, które na pewno nastąpiłyby, gdybyśmy musieli wyjaśnić, dlaczego ona musi iść, a Profesor zostaje. To samo zrobiliśmy, gdy przyszedł Whammy. Nie zmieniłabym nic, gdybyśmy skakali ponownie.

1.0 będzie obsesyjnie zamiłować nową zabawkę-niemowlę. Będzie chciał go kochać, całować, pokazać wszystkie swoje rzeczy. To OK. Niech to robi. Bo: szczeniaki.

Widziałaś szczeniaki zabawiające się? Trochę gruba. Jeden piszczy. Wszystko zatrzymuje. Wracają do zabawy. Rodzeństwo to w istocie szczeniaki. Pozwól 1.0 dotykać i bawić się z niemowlęciem bez ingerencji. Chcesz, by rozwinęły pozytywne uczucia wobec interakcji z rodzeństwem. Szybko stają się przerażone i zazdrosne, jeśli wszystko, co słyszą, to „Uważaj! Nie zrób krzywdy niemowlęciu!” Wzięło mnie cała siła woli, by nie wskoczyć, gdy myślałam, że Birdy na pewno złamie Profesora (jeszcze bardziej, gdy stało się 2 na 1). Ale niemowlęta są wytrzymałe. Gdyby Profesor był nieszczęśliwy, płakałby. I mogłabym powiedzieć: „Płacze, bo nie podoba mu się, że stoisz mu na głowie”. Co ma sens dla dziecka, a nie: O M G ZROBISZ KRWAWICĘ MÓZGU!! (Wciąż muszę używać tej linijki i każdy z nich dostaje co dzień kopniaka w głowę. Może za bardzo zachęcałam ich relację?) Spróbuj się rozluźnić. Delikatne przekierowanie to wystarczająca ingerencja w 99,9%. (Oznacza to, że wciąż musisz, wiesz, nadzorować i wskoczyć, gdy Twój najstarszy wyjdzie z szafy w złotym lamé i z krzesełkiem.) Twój pierwszy nie zrobi krzywdy celowo. I niemowlę nie pęknie.

NIE ROB: Nie dziw się, jeśli again będzieszcie mieć te same kłócie w relacji

Może jesteście nowymi, lepszymi ludźmi, ale pewnie te same nawyki. Jeśli partner nie zamykał szafek przed 2.0, nie zacznie magicznie teraz. To samo dotyczy Twoich pustych kubków Starbucks w aucie, obojga zapominających o wywozie śmieci, rywalizacji, kto dłużej udaje, że śpi przez płacz niemowlęcia, itp. Pamiętasz, jak około 6 miesięcy po 1.0 jakaś bomba wybuchła w relacji? (Jeśli to ominęło Was przy nr 1.0, gratulacje! Jesteście wyjątkiem.) Dotarliście do strasznego skrzyżowania zmęczenia, hormonów, realizacji, że jesteście nowymi ludźmi, poczucia bycia branymi za pewniaki, zazdrości, życia seksowalnego bycia thppppt, itd. Yeaaahhh, to się powtarza. Będziecie SIĘ KŁÓCIĆ. I mam na myśli SIĘ KŁÓCIĆ. Będziecie mówić rzeczy, o których nigdy nie pomyśleliście, nie mówiąc o wypowiadaniu głośno. Rzeczy stają się naprawdę szczere. Znowu. Naprawdę szybko. Znowu. Możecie nawet wyrzucić słowo „rozwód” i myśleć, jak to zrobić solo. Ale przejdziecie przez to! Znowu! Gdy wyjdziecie, to nowa rzeczywistość. Wyższy poziom partnerstwa i intymności, jeśli wolisz. (Tajne uściski i pasujące dresy, yo!) Pamiętajcie, to normalne! Klišé, nawet. Trzymajcie się partnerstwa. Przebraliście raz. Zrobicie to znowu. (I znowu, jeśli jesteście szaleni jak ja.)

Powodzenia. Boga błogosławieństwa. Dasz radę!
I niech Bóg Gromu zawsze będzie na Waszej stronie.

Następne rekomendacje: Wielka debata o drugim dziecku: Głowa vs Serce