• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Jak przejść przez skomplikowaną ciążę – lekcje z doświadczenia

Oto co działo się w mojej ciąży:

Byłam hospitalizowana z powodu hipermemezu gravidarum (skrajne wzdęcia w ciąży).

Zdiagnozowano u mnie chorobę Gravesa w ciąży (pięć razy za dużo hormonów tarczycy).

Dwa razy na szpitalu z migotaniem przedsionków (serce jak żelatina).

Miałam operację usunięcia tarczycy.

Dziecko miało zdiagnozowaną wentrykulomegalię – za dużo płynu w części mózgu.

Dziecko leżało podkolkowo i miałam lowe położysko.

W 35. tygodniu problemy z sercem, szpital. Rozwija się przedciąża, dziecko urodzone nagłym cesarskim cięciem. Wszystkie ciąże są inne. Moja była trudna. Wiem, że dla niektórych lista wyżej wygląda przerażająco, a dla innych z większymi problemami – paradoksalnie pożądanie.

Oto czego nauczyłam się z mojej skomplikowanej ciąży:

Bycie "stałym gościem" szpitala ma plusy.

Chodziłam na szpital/do lekarza min. raz w tygodniu, czasem 5 razy. Przeleżałam po wielu oddziałach. Czuję się na szpitalu swobodnie; znam się na miejscu; wiem, co na menu jest obrzydliwe. Gdy lekarze powiedzieli, że dziecko wypadnie 5 tygodni wcześniej, ufałam im i wiedziałam, że dostanę najlepszą opiekę, na jakie stać moje podatki.

Stałam się bardziej zrelaksowana co do porodu.

Od początku byłam na tyle wysokim ryzykiem, że poród był albo na sali z konsultantem obok, albo w bloku operacyjnym. Plan porodu prosty: wycisnąć dziecko. Przez operacje, testy, dyskomfort i ból w ciąży, punkt ćwiczenia nie wydawał się tak straszny.

"Normalne" problemy ciążowe stały się... przyjemne.

Tęskniłam za puchniętymi kostkami, waddlą, zerową energią, pamięcią złotówki. Po operacji tarczycy w 26. tygodniu chciałam tylko III trymestr "jak u tej następnej". Rzadko czułam taką wdzięczność za to, że czuję się fatalnie, wiedząc, że to NORMA. Jeden haczyk: trudno być cierpliwą, słuchając innych ciążonych narzekających na np. to, że nie wleza im w dżinsy. Chciałam pokazać ręce po kanułach albo zapytać, skąd wzięła się ciętka na szyi.

Musiałam być wybredna w doborze ludzi, z którymi rozmawiam.

Troska rodziny i znajomych może być ruszająca; może też być przytłaczająca, wyczerpująca, a nawet woyeurystyczna. Rodzice dzwonią po (kolejnym) USG – to jedno. Nieskończone wiadomości od znajomych, których nie widziałaś lat: "jak tam?" "jak dziecko?" – to może oznaczać bardziej ghoulskie zainteresowanie niż współczucie. Było znaczące, że moja najlepsza przyjaciółka najmniej pytała o zdrowie, a najczęściej dawała swoje newsy.

Rundowy mail do bliskich po nowych ustaleniach medycznych limituje telefony, ale nie bój się powiedzieć bliskim, że nie dasz rady rozmawiać o tym, co powiedział konsultant. Wyłącz telefon, gdy trzeba.

Dodatkowa pomoc popołogowa to konieczność.

Poproś partnera o urlop; rozważ psychologa; porozmawiaj z położną/lekarzem. Jakakolwiek była ciąża, nowe macierzyństwo to ciężka robota. Niesamowite, że kobiety przechodzą skomplikowane ciąże, by potem miały "cieszyć się błogiem macierzyństwa", gdy przede wszystkim potrzebują czasu na rekonwalescencję i uporządkowanie głowy.

Jestem odważniejsza, niż myślałam.

Gdy opowiadałam, jak to idzie, reakcja zazwyczaj: "musisz się bać". Nie wiem, skąd i jak, ale się nie bałam. To, że nie wiem, jak wygląda "normalna" ciąża, pewnie gra rolę. Gdy docierałam do końca siły, zawsze wydawało się, że jest jeszcze trochę, choć wyfranczone. Potem realizacja: rodzicielstwo to życie próbujące chronić kogoś innego przed strachem. Jeśli jest dobry czas, by spróbować NIE bać się – to teraz.

Następnie polecamy: Seria Straszne Sprawy: Przedciąża