• Niemowlęta
• Zakładanie rodziny
• Dzieci
• Ogólne rodzicielstwo
• Noworodki
• Nastolatki
• Maluchy
• Ciąża

Karmałabym córkę piersią tak długo, jak tylko chciała

Gdy nadszedł czas na moje dzieci, nie było wątpliwości, że będę karmić piersią. Myślałam, że Bóg nie dał mi biustu rozmiaru G, by nie karmić dzieci.

Mój najstarszy syn wolno przytywał, dlatego uzupełnialiśmy mleczkiem i wcześnie odstawiłem. Gdy zacząłam czwartą ciążę (cztery lata później), postanowiłam nie tylko wyłącznie karmić piersią, ale też praktykować przedłużone karmienie i karmić po 1. roku życia. Zrobiliśmy to i więcej. Karmiliśmy do 1. roku, wtedy znów zacząłam ciążę. Karmiłam w ciąży, potem tandemowo – starszego i noworodka, a potem przedszkolaka i malucha, będąc znów w ciąży.

Jeden syn karmiłem do 2. roku, drugiego do 3. W sumie, gdy moja podróż karmienia się skończyła, karmiłam trzech młodszych dzieci przez 5 lat ciagle. To ponad 1800 dni i 20 000+ godzin karmienia. Dlaczego ktoś to sobie robi?

Wiemy, że karmienie piersią ma niesamowite korzyści dla dziecka i mamy. Ludzie zapominają, że korzyści nie kończą się u 1. roku. To nie tylko „hipisowscy” rodzice bliskości – wiele światowych organizacji zdrowia i pediatrów popiera przedłużone karmienie. Zdrowotne powody jest wiele, ale to nie wszystko. To też intensywna więź i bliskość, którą buduję nie tylko z niemowlęciem, ale z wszystkimi dziećmi.

Mam dużo dzieci, cztery ostatnio policzyłam, i nie zawsze mam czas 1-na-1 z każdym. Gdy jest noworodek, czas jest jeszcze bardziej deficytowy. Ale gdy muszę przerwać co 20-40 minut, by nakarmić, to idealny moment, by przyciągnąć inne dziecko i posiedzieć tylko z nim – czytać, przytulać, gadać. Sesje karmienia to ładne bloki czasu, które mogę wyciąć w dniu, by po prostu być z nimi.

Moja podróż z przedłużonym karmieniem nie zawsze spotkała entuzjazm. Rodzina widziała mnie karmienia malucha nad wielkim brzochem i komentowała: „O Alex, poważnie?!”. Karmiłam publicznie i ludzie gapił się, niektórzy śmiało pytaли: „ALE DLACZEGO?!”. Mąż był bardziej zdenerwowany niż ja. Nie podobało mu się, że ludzie milcząco oceniają mnie i przez to niego. Ale mi nie zależy, nie zależy. Dzieci są małe tylko na ułamek ich życia – jeśli mogę pozwolić im robić to, co kochają, poza normami społecznymi – niech to będzie.

Decyzja o końcu karmienia zawsze属于 moje dzieci… do czwartej. Pamiętacie, karmiłam 5 lat bez przerwy? Gdy ostatnia córka miała ok. 16 miesięcy, zacząłam czuć się „przedotknięta”. Za każdym razem, gdy karmiła, czułam lęk, złość, smutek, wyczerpanie. Przez własne googlowanie zdiagnozowałam u siebie D-MER (Dysphoric Milk Ejection Reflex).

Uczucia były tak intensywne, że wiedziałam, że nie mogę dalej dawać tyle w ten sposób. Próbowałam walczyć miesiącami, wahałam się. Nawet ograniczałam karmienia stopniowo, ale nic nie pomagało, wciąż czułam się źle. W końcu odciąłam gwałtownie trochę przed 2. rokiem, rok temu moje emocje wciąż skaczą między spokojem a żalem. I bo pewnie to moje ostatnie dziecko, żałuję jeszcze trochę więcej, że nie pozwoliłam jej skończyć, gdy była gotowa.

Przedłużone karmienie nie jest najłatwiejsze, najwygodniejsze ani społecznie akceptowalne. Często postrzegane jako egoistyczne, dziwne, a nawet seksualnie motywowane – to nie może być dalej od prawdy. Choć nie dla każdej, to jest to decyzja „moje ciało, mój wybór”, która powinna być szanowana, a nie kwestionowana.