Wiersze o mamach dzieci z niepełnosprawnościami

Matka przeżywa żal i traumatę, dowiadując się, że jej dziecko jest niepełnosprawne lub ma specjalne potrzeby. Może czuć depresję, złość, a nawet winę. Poezja pomaga wyrazić złożone emocje matki dziecka z niepełnosprawnością. Te wiersze opowiadają o walce, inspiracji, miłości i znajdowaniu piękna w tych wyjątkowych dzieciach.

Wybrani rodzice

Mama dziecka ze specjalnymi potrzebami otacza je bezwarunkową miłością, choć bywa trudne. Musi pokonać ogromną walkę z opieką nad dzieckiem niepełnosprawnym oraz ból emocjonalny widzenia cierpienia fizycznego/psychicznego dziecka. Matki takie dzieci często nazywane są wyjątkowymi, wybranymi przez Boga. W wierszu „Heaven's Very Special Child” (opubl. F-SEPAC) Edna Massimilla pisze: „Ona może nie biegać, śmiać się, bawić / Jej myśli wydają się dalekie / Tyle razy zostanie ona oznaczona / ‚inna, bezradna, niepełnosprawna‘. / Bądźmy ostrożni, gdzie trafi / Chcemy, by jej życie było szczęśliwe / Proszę, Panie, Znajdź rodziców, którzy / Zrobią dla Ciebie wyjątkową pracę”.

Perspektywa

Matce może potrzebać czasu, by zaakceptować, że dziecko wygląda lub zachowuje się inaczej. Poezja o świętowaniu różnic pomaga zobaczyć jaśniejszą perspektywę. Joanne Green w „A Different Kind Of Flower”: „Śród róż był jeden sam orchideusz. Z wspaniałym kolorem i pysznymi, bujnymi płatkami, innym od wszystkich kwiatów w bukiecie. / Spojrzała na męża i pogłaskała zboczony kwiat. / ‚Co to?‘ zapytała. / ‚Kochanie, ten kwiat to nasz syn. Chciałem, byś zobaczyła, jak piękny jest orchideusz, nawet wśród różanek‘”. Choć wiersz dotyczy wady fizycznej, pasuje do innych niepełnosprawności.

Inspiracja

Poezja o mamach dzieci ze specjalnymi potrzebami inspiruje i motywuje innych rodziców w podobnej sytuacji. Opowiadanie o pięknie i miłości tych dzieci uczy patrzeć na nie inaczej. M. MacDonald w „Smiles” o dziecku niepełnosprawnym: „Mały syn mojej przyjaciółki ciągnie mnie za koszulę, / a gdy się obracam, by spojrzeć w jego oczy, bursztynowe / jak popołudniowe Morze Śródziemne, on się uśmiecha. / A nie zwykły uśmiech – ten chłopiec rozświetla pokój, / dom, ulicę w obie strony na mile”.

Autyzm

Dzieci z autyzmem mają spektrum niepełnosprawności, niektórze wymagają dożywotniej opieki. Matki autystycznych dzieci przechodzą drogę bolę i akceptacji, umieszczając starsze dzieci w domach opieki. Connie Post dzieli się bólem i akceptacją w poezji: „Zabierając cię z powrotem do domu grupowego / To ta sama trasa / Czternastu lat minęło pod kołami / Myślę, że tylko droga rozumie / pamięta gwałtowną ciszę / w drodze powrotnej... oni nie rozumieją, ile razy / robiłam tę trasę / odjeżdżając od krawi / szukając rozsądku pod siedzeniami”.

Previous:

Next: