Sensorische ondergevoeligheid bij pubers

Sensorische ondergevoeligheid (onder-responsiviteit) is meestal een indicator van een sensorische modulatiestoornis. Pubers met deze conditie lijken zich niet bewust te zijn van prikkels om hen heen. Ze hebben meer sensorische input nodig dan de meeste kinderen om een reactie te krijgen. Ze zijn zich vaak bewust van hun moeilijkheden en ervaren sociale isolatie, angst en depressie als gevolg. Zoek professionele hulp als je puber symptomen vertoont.

Sensorische modulatiestoornis

Onder-responsiviteit is een vorm van sensorische modulatiestoornis, een subtype van sensorische verwerkingsstoornis. Kinderen met deze vorm lijken niet gefocused of gemotiveerd door hun omgeving. Ze kunnen dagdromers zijn en lijden vaak onder slechte fysieke coördinatie. Als alle sensorische verwerkingsstoornissen komt dit frequenter voor bij kinderen op het autismespectrum, alsook bij ADHD, intellectuele beperking en cerebrale parese. Maar kan ook losstaand voorkomen.

Symptomen

Symptomen beginnen doorgaans in de babyfase (SensationalBrain.com, ergotherapeut met specialisatie ontwikkelingsstoornissen). In de puberjaren zijn veel symptomen uitgegroeid. Toch duurt sensorische verwerkingsstoornis meestal door in volwassenheid, en de meeste pubers tonen duidelijke symptomen: verlangen naar zout/zout/pekelaars; slechte fijnmotoriek; hoge pijndrempel; lage spiertonus; onvermoë te focussen op wat gezegd wordt; buigen/krom zitten; niet letten op gescheurde kleding/besmette handen; onhandige gang; algemene onhandigheid.

Sensorisch-alerterende strategieën

Volgens Jenny Brack (Autism Society, Education.com) profiteren mensen met milde onder-responsiviteit van gerichte strategieën om zintuigen te prikkelen. Sterke citroen/pepermint geuren; bewegingsgebaseerde taken (papieren uitdelen); snelle luistermuziek; zure snoep eten – helpt veel kinderen. Maar dit zijn korte-termijn oplossingen, best gecombineerd met therapie die de oorzaak behandelt, niet alleen maskert.

Behandeling

Sensorische verwerkingsstoornis wordt doorgaans behandeld door ergotherapie met sensorische integratie. Doel: symptomen van onder-responsiviteit minimaliseren. Ergotherapie vindt vaak plaats in een sensorisch rijke omgeving (therapeutische sportschool). Veel therapeuten betrekken het hele gezin: ouders en broers/zussen helpen thuis voortzetten. Je kind kan een "sensorisch dieet" krijgen: geschreven of plaatjeslijst met therapeutische activiteiten voor wanneer symptomen terugkeren.

Previous:

Next: