• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Baby, er is geen makkelijke uitweg

Ik wilde heel erg een "natuurlijke" bevalling. En daarmee bedoel ik een vaginale bevalling met veel medicijnen in een steriele en impersoonlijke ziekenhuissetting, met niet minder dan vier medische professionals aan mijn bedside en een vacuümpomp, extra tangen en een SWAT-team op standby.

Ik realiseerde me dat ik mijn wens niet zou krijgen ergens rond de 8e maand van mijn zwangerschap, toen duidelijk werd dat de uitstulping aan mijn zijde niet, zoals ik had gehoopt, een gigantische verplaatste strug was, maar de kop van mijn baby. Nolan bleek in transversale ligging te zitten, wat betekende dat hij horizontaal in mijn buik lag. Dit is vrij zeldzaam, en dus voelde ik me best badass. Ik was allemaal: ja, geen grootieg, mijn baby is niet geïnteresseerd in de normale posities. Hij is zijn eigen man. Hij zegt eigenlijk: "Wat op, bekkenendlage baby's, is dat alles wat jullie hebben?!"

Nolan's positie zou echt geweldig zijn geweest als hij deeldeed in de hordsprong. Blijkbaar was het minder geweldig voor bevallen vanwege het feit dat mijn vaginale opening niet zo breed is als de staat Kansas. Niets tegen mijn vaginale opening, die van jou is ook niet zo breed. Als dat wel zo is, wil ik graag van je horen.

Zich verzoenen met een keizersnede.

Vrienden zeiden tegen me, toen duidelijk was dat de Nolan-trein niet via de gewenste uitgang vertrok: "Het is oké, Liz, een keizersnede maakt je niet minder moeder." Huh. Die gedachte was me nooit gekomen! Ik wilde echt bevallen omdat ik competitief ben en graag doe alsof ik tough ben! Niet omdat ik dacht dat het me een betere moeder zou maken. Ik hou gewoon van overmatige uitdagingen waar ik later mee kan opscheppen. Mijn teleurstelling over niet kunnen "meedoen" in de barstjes- en bevallingsafdeling was echt, maar het was een beetje als de keer dat ik ging parachutespringen – ik had geen interesse in echt uit een vliegtuig te springen, ik wilde alleen na afloop kunnen zeggen dat ik het had gedaan.

Ook had ik getraind. Ik had de prenatale cursussen gevolgd.

Ik had echt geld ervoor betaald. En ik had mijn ademhalingstechnieken geoefend! Technieken die niet leken meer pijn te verlichten dan een bijensteek, maar toch. Ik had geoefend op een grote bal te zwaaien om mijn baby uit te lokken met mijn ritmische hopsen en periodieke heupdraaien. Ik had zelfs een vat olijfolie gekocht, klaar om het op mijn nether regions te smeren! (Voor jullie die niet voor bevalling hebben voorbereid: dit handige trucje heet perineale massage. Het vermindert het risico op scheuren tijdens de bevalling, en als bonus kun je de overgebleven olijfolie gebruiken voor veel heerlijke Italiaanse gerechten).

Al deze intense training was voor niets.

Een keizersnede was onze enige levensvatbare optie, en dus keizersnede was het. Ja, ik zou de geboorte van mijn eerste kind niet ervaren zoals ik had gehoopt, maar we hebben geluk dat we in een plek wonen waar veilige alternatieven bestaan. Ook, en dit is geen kleinigheid, een keizersnede betekende een automatische vijfdaagse ziekenhuisopname. En zoals we allemaal weten zijn ziekenhuizen als hotels maar dan met katheters en volwassen luieren beschikbaar. Dus beter! En ik HOU van ziekenhuiseten! Het ziekenhuis waar ik Nolan baarde maakt een uitstekende Coq Au Vin. Dingen zagen er goed uit.

De grote dag arriveerde uiteindelijk en dingen begonnen soepel.

Brian werd gevraagd buiten te wachten terwijl ik "voorbereid" werd. Hij was opgewonden en nerveus, gekleed in scrubs, hoedje en overschoenen, als een extra uit Grey's Anatomy. Ik was bezig met mijn spinale blok, en voelde snel de onderhelft van mijn lichaam aangenaam doornumb raken. Het plan was dat ik wakker zou zijn tijdens de operatie, maar volledig doornumb van de taille af. Ik herinnerde me een goede vriendin die zei dat ze haar keizersnede "een heel beschaafde manier om een baby te krijgen" vond. Dit is beschaafd, dacht ik.

Toen Brian de operatiekamer mocht binnenkomen, was de operatie al in volle gang. Hij had net zitten toen de gynaecoloog uitrief: "Ik zie het billetje van de baby!" Dit was ontroerend snel voor Brian, die meer opbouw had verwacht naar het hoofdgebeuren. Het was alsof je naar een film gaat zonder trailers. Het stort een kijker.

En daar was Nolan, via de expresstrein. Het was een beetje geweldig en een beetje gruwelijk.

En toen werd het echt.

Net toen Nolan zijn grote debuut maakte – op de absolute piek van emotie bij dit hele vreselijke wonder – begon ik dingen te voelen. Als in, heel veel dingen. Mijn spinale blok blokkeerde niet meer zo goed. Nou, verdorie. Wat is het nut van een spinale blok zonder het blok? Heel erg weinig, dat is wat. Dit ontwikkelde zich snel tot iets besloten onbeschaafds. Onthoud, de baby eruit krijgen is slechts het eerste deel. Na je huurder te ontruimen moet je het appartement nog dichtmaken, begrijp je. Deuren op slot en zo.

"Ik kan dit voelen!"

Ik probeerde de paniek uit mijn stem te houden. Misschien klonk ik te onpaniekerig, want de anesthesioloog was verrassend nonchalant.

"Als trekken en duwen?" vroeg hij.

"Nee, alsof ik deze operatie ECHT kan voelen!" Ik kon 5 minuten geleden trekken voelen. Ik voelde NU DE OPERATIE GEBEUREN. Als ik niet duidelijk ben: die twee gevoelens zijn verschillend.

"Oh, dat voel je? Hmm.... Lijkt alsof je de medicatie te snel afbreekt!" Zijn toon was breezy. "Volgende keer dat je een operatie hebt, moet je ervoor zorgen dat ze weten dat je lijkt medicijnen te snel af te breken."

Eh, ja, noted. Volgende keer dat ik grote buikchirurgie heb, zal ik zeker vertellen. Jammer dat ik NU IN OPERATIE BEN.

Gerelateerd: Waarom de F!@# Heeft Niemand Me Verteld Dat Een Keizersnede Zo Was?!

Brian kon de paniek in mijn ogen zien.

Oh, had ik al gezegd dat ik aan de tafel vastgebonden was? Ik was aan de tafel vastgebonden. Ik had een beetje vergeten dat ik vastzat tot het deel van het verhaal waar het spinale blok stopte met werken en ik in paniek raakte en probeerde me los te maken. Goed dat ik vastzat, eigenlijk.

Brian zat in zijn eigen soort knel. Onbekend aan mij, was hij net verteld dat hij het operatiegebied moest verlaten om Nolan in een andere kamer te begeleiden, waar ik aanneem dat ze controleren of hij al zijn belangrijkste onderdelen heeft. Nolan, niet Brian. Brian's onderdelen waren al geregeld.

Niet wil meer paniek veroorzaken, maar duidelijk ziende dat ik mijn shit aan het verliezen was, benaderde Brian me voorzichtig, zoals men een schrikachtige maar snel verergertende bever benadert.

"Oké, ik ga nu..." Zijn stem was zacht.

Hij probeerde kalm te lijken zodat ik kalm zou worden. Wat niet mogelijk is wanneer je actief geopereerd wordt met heel, heel weinig medicatie.

Eh, oké. Dat is cool. Ik blijf hier en vecht mijn gevangenaars alleen af. Mijn ogen smeekten hem, maar hij werd snel weggevoerd.

Na ongeveer vijf minuten werd Brian ook weggestuurd uit Nolan's kamer. Arme kerel. Hij dwolde door de gangen, volle scrubs, zonder zijn vrouw of baby. Hij hoopte, denk ik, om bij minstens een van ons te zijn tijdens deze meest cruciale tijd. Maar ik hoopde niet mijn operatie te voelen, dus dat maakte twee van ons die niet kregen wat ze wilden.

En dat is min of meer hoe het afging.

Ja, ik had de kans gemist om tough te zijn door te barsten met mijn baby, maar ik was gelukkig genoeg om de kans te krijgen om tough te zijn door buikchirurgie te ondergaan met medicijnen die halverwege de operatie op waren. Zilveren linings!

Dit is mijn eerste foto met Nolan. Ik herinner me dit moment zelfs niet op afstand. En ik had gelezen dat ik "nooit de eerste keer zou vergeten dat ik mijn baby in mijn armen hield." Ik kon het 5 minuten later niet herinneren. Op basis van deze foto was het mooi. En haarig. En zwaar gemediceerd met post-operatieve rustmiddelen.

Wat zou je prefereren, keizersnede of vaginale bevalling? Hoe was jouw barstjes en bevalling? Laat het horen. Wees beschrijvend. Ik wil je baby crowning zien.