• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

8 Kleine Manieren Om Je Kind Empathischer Te Maken

Uit putte om wat luchtigheid in de peutermiddagmaaltijden te brengen, begon mijn 2-jarige dochter en ik een spel dat snel een favoriet familieespel werd: Gevoelensgezichten.

We zouden elk emoties nabootsen – verdriet, verrassing, of slaperigheid – terwijl we elkaar vroegen te raden wat de ander uitbeeldde. Ze wees graag naar een nep blesse als ze „gewond” was of maakte hondenogen als ze „verdrietig” was.

Blijkbaar is het leren van kinderen om emoties te herkennen en te benoemen een leuke manier om de basis voor empathie te leggen. Hoewel er veel manieren zijn om empathie te definiëren, wordt het vaak gedefinieerd als de vaardigheid om het perspectief of de emotionele ervaring van een ander te begrijpen en zich daarin te verplaatsen, terwijl je je eigen emoties onder controle houdt, zegt Jessie Stern, Ph.D., onderzoeker aan de Universiteit van Virginia.

„Empathie betekent: ik begrijp dat je verdrietig bent, en ik voel me een beetje verdrietig zelf. Maar ik word niet zo bedrukt dat de situatie over mij gaat,” zegt ze.

Een essentiële vaardigheid voor kinderen en volwassenen, empathie is een onderdeel van sociaal-emotionele ontwikkelingscurricula in peutersscholen en zelfs universiteiten. Onderzoek toont aan dat kinderen die in staat zijn de gevoelens van anderen te overwegen, doorgaans meer prosociaal gedrag vertonen, of acties die bedoeld zijn om anderen te helpen. Op die manier kan empathie een instrument zijn om te beginnen met het ontrafelen van de langdurige rassespanningen en schade die is aangericht door het marginaliseren van families en gemeenschappen, zegt Dr. Stern.

Pas vanaf ongeveer 5 tot 6 jaar kunnen kinderen betrouwbaar het perspectief van anderen innemen – een kenmerk van empathie – merkt Miller Shivers, Ph.D., psycholoog en professor die werkt met jonge kinderen en gezinnen bij Lurie Children's Hospital in Chicago.

En er zijn manieren waarop ouders kinderen kunnen helpen om te beginnen met het overwegen en waarderen van de perspectieven van anderen. Hier zijn er een paar.

Praat Over Favorieten

Elke keer dat we langer dan 15 minuten in de auto zitten, vragen mijn kinderen me om mijn favoriete zeewezen. Vanuit hun autostoeltjes bespreken ze waarom ik vandaag zeeschildpadden liefheb toen ik gister nog otters liefhad. Dan praten we over de merieten van otters versus walvissen – de langjarige favoriete dier van mijn 6-jarige.

Leren dat mama’s favoriete zeedier anders was dan haar, verward mijn dochter aanvankelijk. Is het oké dat ze een ander favoriet dier heeft dan mama? Hoe kan mama niet ook de walvis het beste vinden?

Het bespreken van favorieten – voedsel, jungle dieren, of liedjes – met kinderen vanaf 2 of 3 jaar helpt hen te beginnen te realiseren en accepteren dat andere perspectieven bestaan, zegt Chuck Kalish, Ph.D., emeritus hoogleraar onderwijskunde en senior adviseur bij de Society for Research in Child Development.

Wanneer kinderen begrijpen dat andere mensen andere voorkeuren hebben dan zij, zijn ze een stap verder op de weg om te beseffen dat anderen ook andere gevoelens hebben.

Oefen – Predik Niet Alleen – Vriendelijkheid

Empathie modeleren is misschien wel de effectiefste manier om het aan kinderen te leren, zegt Dr. Stern. Verzorgers die regelmatig reageren op de nood van hun kinderen met empathische zorg, geven kinderen eerstehands ervaring met empathie.

„Het gaat eigenlijk niet zoveel om wat ouders zeggen dat ze waarderen, maar de waarden die ze daadwerkelijk uitstralen,” zegt ze.

Daarom is het essentieel om empathie te tonen naar kleine kinderen – ja, zelfs tijdens een aanval.

Kinderen zijn ook bekend om ouderlijke hypocrisie te waarnemen. Als jonge kinderen worden geïnstrueerd om vriendelijk te zijn, maar zelf niet vriendelijk worden aangesproken of behandeld, zullen ze de waarde van vriendelijkheid niet internaliseren, zegt Dr. Stern.

Richt Empathie Naar Binnen

Susan Verde, auteur van de The New York Times bestseller kinderboek, I Am Human, zegt dat een langjarige mindfulness-praktijk haar geholpen heeft de innerlijke geduld te cultiveren die ze nodig heeft om te reageren op de behoeften van haar kinderen.

En mindfulness hoeft niet te gaan om chique yoga-kleding of uren in lotushouding, zegt ze. Het kan zo simpel zijn als pauzeren, diep inademen, en overwegen of je je eigen ballast op je kinderen projecteert of echt reageert op hun behoeften.

„Als ouders en als moeders is onze zelfgesprek niet altijd heel aardig. Dus het gaat erom om te werken aan het verschuiven ervan naar: ‚Het gaat goed met me,’” zegt ze.

Ze geeft ook hardop toe dat ze niet perfect is. „Ik maak het nog steeds mis, maar ik heb er bewustzijn van. En als ik het mismaak, zeg ik dat ik het mismaak,” zegt Verde.

Het toestaan dat kinderen dit soort vergevingsgezinde, empathische zelfgesprek horen, normaliseert het en geeft ze een script om zelf te volgen.

Oefen Empathie In Andere Gebieden Van Je Leven

Empathie modeleren tegenover een medeouder, buurman, of vreemdeling telt mee, zegt Dr. Shivers, want het demonstreert perspectiefnemen en reageren met vriendelijkheid.

„Je kunt met je kinderen wandelen en zien dat iemand haar hoed verliest. Je kunt zeggen: ‚O, die dame heeft haar hoed laten vallen. Haar hoofd is nu waarschijnlijk koud. Laten we snel haar hoed redden,’” legt Dr. Shivers uit.

Dit soort modeleren geeft kinderen de macht om zelf uit empathie en vriendelijkheid te handelen.

Laat Je Kinderen Alle Gevoelens Voelen

Liegen tegen een peutertje over de dood van een gezinshond of vermijden om te praten over een zieke opa of oma kan lijken op manieren om de gevoelens van een kind te sparen. Maar daarmee ontneem je kinderen de kans om universele emoties zoals verdriet en verlies te ervaren, zegt Dr. Shivers.

En wanneer kinderen negatieve emoties niet zelf ervaren – en dan leren hoe ze op gezonde wijze met die grote gevoelens omgaan – missen ze de basis voor het begrijpen van de negatieve ervaringen van anderen, aldus experts.

In plaats daarvan, erken en normaliseer verdrietige momenten. Kinderen moeten misschien horen dat verdriet oké is en dat ze niet alleen zijn in hun gevoelens.

„Er zijn bepaalde basis menselijke kwaliteiten en emoties die we alle delen. Daarom is er deze echte verbinding tussen mensen,” zegt Verde. „Menschelijkheid in iemand anders herkennen kan ons helpen handelen vanuit een plek van verbondenheid en vriendelijkheid.”

Toon Je Ware Kleuren

Kinderen kunnen ook profiteren van het zien van hun ouders die negatieve emoties op een gepaste manier uiten, zegt Dr. Shivers.

Als je je verdrietig voelt, is het oké om open te zijn tegenover je kind, zegt Dr. Shivers. Je kind kan je emotionele verandering zelfs waarnemen. Zolang tranen geen dagelijkse worden en boosheid op een gepaste manier wordt uitgedrukt, zijn authentieke emotionele ervaringen gezonde om te tonen. „Het is niet allemaal rozen en zonneschijn,” zegt Dr. Shivers. „Dat is niet echt.”

Gebruik Een Script

Een structuur bieden voor het bespreken van conflictituaties kan je kind helpen om conflicten zelfstandiger aan te pakken en uiteindelijk empathie te leren. Ouders kunnen empathische gesprekken begeleiden zonder ze te controleren.

Op de Montessori Community School in Honolulu gebruikt begeleidingslerares Kylie Dunn de Peace Rose, een kort script voor kinderen om te volgen terwijl ze door meningen verschillen werken. Het script begint met een wederzijdse erkenning: „Het lijkt alsof we een probleem hebben. Laten we kijken of we een vredige manier kunnen vinden om het op te lossen.” Deze taal geeft een kind de kans om te zeggen wat er gebeurde en hoe het hen deed voelen. Het script instrueren kinderen vervolgens om een voorstel te doen voor een vredige oplossing.

„Empathie vereist oefening,” zegt Dunn. „We kunnen niet uit de hak lopen als ze een kans krijgen en het in de soep draaien. Als ze dat doen, helpen we ze erdoorheen te denken, niet om schaamte of falen te voelen, en geven we een nieuwe kans in de toekomst.”

Vergroot Je Cirkel

Veel sociaal wetenschappers zeggen dat het soms zelfs voor volwassenen lastig is om empathie te hebben voor mensen uit heel andere culturele achtergronden zonder regelmatige interacties. „Het kost tijd met een persoon door te brengen om hun ervaring te verbeelden en te weten wat ze zich geïncludeerd of geëxcludeerd zou laten voelen,” legt Dr. Kalish uit. „En het kan moeilijk zijn om iemands perspectief te nemen dat anders is dan het jouwe zonder die tijd te investeren.”

Tijdens een wereldwijde pandemie is tijd doorbrengen in andere wijken of bezoeken aan vrienden met andere culturele achtergronden lastig. Maar films kijken of boeken lezen met een hoofdpersoon die er anders uitziet dan jij en je gezin of die uit een andere plek komt, is een goede alternatieve stap, zegt Dr. Kalish.

Fictionele verhalen geven kinderen in het bijzonder de kans om de interne gevoelens, motivaties, en werelden van ongelijkenaren te overwegen.