Mijn Voet-in-Mond Moment
Het is een prachtige zomerdag in zuidelijk Californië. Ik ben op een strandbarbecue, omringd door mensen in krappe zwemkleding. Omdat we in Manhattan Beach zijn, praten we niet over gemiddelde Joes; dit zijn de meest perfecte menselijke specimen die zijn geëvolueerd uit een Pilates-geobsedeerde aap. Mijn gewone reactie op het bezig zijn in zo’n plek zou zijn: mijn uiten willen uitknijpen met een lepel en/of mijn gedoentes afsnijden met een biefstukmes. Maar vandaag niet, want vandaag ben ik CWC: Dik Met Reden. Vandaag ben ik zes maanden zwanger.
Zes maanden: de zoete plek. Genoeg om te tonen, maar nog niet zo opgeblazen dat ik me voel als een reclamebord voor Alien 5: This Time It's Serious. Het tweede trimester was goed voor me, en ik voel al die dingen waar de boeken zeggen dat je zou moeten voelen: vrouwelijk, seren, en intuïtief, misschien wel een beetje windachtig. Maar bovenal ben ik in een staat van emotionele extase. Ik spendeer de meerderheid van mijn wakkere momenten nadenkend over mijn toekomstige perfecte moederschap met mijn toekomstige perfecte baby. En als ik erover nadenk, als nu, is het in zachte focus, met veel draperende stof, gevlekte zonlicht, en James Taylor muziek. Ik voel me zo gelukkig dat ik een regenboog zou kunnen overgeven.
Ik zit bij een picknicktafel met vrienden toen een vrouw in een bikini aankomt en vraagt of ze een flesopener mag lenen. Ze is vriendelijk, aantrekkelijk, en erg fit, behalve haar blootgebuik, dat strak maar vol is. Er is geen twijfel, dit is een buik vol armen en benen. Op basis van de bul schat ik haar op misschien vijf maanden. Maar ze is in zo’n goede vorm dat ze misschien binnen tien minuten een kind op aarde kan zetten.
Ik glimlach en geef haar een wetende knipoog; ze geeft me een wetende knipoog terug. Je kent die knipoog – het is die welke gedeeld wordt door Mac-eigenaren, VW-keverrijders, en verborgen homoseksuele rugbyspelers. De knipoog die zegt: „Hé, jij! Het ben ik! We zijn lid van dezelfde stam” – in dit geval de zwanger-godinnen-levensgevers stam – „en is het leven niet fan-friggin-tastic?”
Dus we glimlachen en knipooggen en genieten van onze perfecte zwangere godinnenheid, totdat ik uiteindelijk haar hand aanraak en me naar voren buig om te spreken.
„Hoe ver ben je?” vraag ik.
Ze kantelt haar hoofd en knippert, en zegt dan: „Ik ben niet zwanger.”
Je zou denken dat de kracht van mijn voet die zich zo diep in mijn mond boort dat het mijn slokdarm kietelt, me spraakloos zou maken, maar nee. Feitelijk, voordat ik kan stoppen en een moment kan nemen om mijn hoofd te slaan tegen de reddingspost, stel ik nog een briljante vraag:
„Oh! Dus, heb je net een baby gekregen?” Dat zei ik. „Heb je net een baby gekregen?” Met extra guturale nadruk op het woord hebben.
„Heb je net een baby gekregen??” Bikini Dame kijkt zo diep in mijn ogen dat ze contact maakt met mijn dode voorouders en hen beschamt dat ze hebben bijgedragen aan mijn genenpool.
„Nee,” zegt ze plat, „ik heb geen baby. Net.”
„Oh,” zeg ik, en voel dan een scherpe knip op mijn been. Het is van een van mijn vriendinnen die dit moment mentaal opneemt om me er later regelmatig aan te herinneren. Haar klauwachtige grijp wekt me uit mijn moron-trance, waarna de verbaale struikelingen beginnen: „Sorry, het is gewoon dat je zo fit bent – en knap – ik dacht gewoon – je bent zo fit – behalve voor de – je bent gewoon zo knap en fit!”
Bikini Dame zegt niets. Om de stilte te vullen, greep ik in mijn lege, roestende gereedschapskist en haal het laatste apparaat eruit: „Sorry, ik weet niet wat ik zeg. Ik ben dronken.”
Bikini Dame kijkt me aan alsof ik net een oksel op mijn gezicht heb gekregen. Ze gebruikt de flesopener om het biertje dat ze al in haar linkerhand had open te maken (blijkbaar ben ik niet alleen onvoelzaam, ik ben ook wettelijk blind), en loopt weg, zand opstuivend met haar perfect gepedicurede on-zwangere voeten.
Terwijl ik in de plotseling veel te hete Californische zon zit, overdenk ik mijn driedubbele fout. Voor zover ik weet heeft ze een tumor van de grootte van een pompoen in haar buik. Of het kan zijn dat ze zwakke buikspieren heeft – misschien is ze acht weken in een 12-weken trainingsprogramma en gaat ze volgende week aan de slag met haar core, ik weet het niet! Of nog erger, wat als ze wél zwanger was? Ik kan er zelfs niet over nadenken… En dan nog proberen eruit te schuiven met de „ik ben een zwangere alcoholiste” excuus? Wow. Nu schaam ik me voor mijn voorouders.
Ik ben filosofisch geworden over mijn strandblooper. Ik realiseerde me dat het het moment was dat ik me bewust werd dat niets over zwangerschap of ouderschap ooit zou voldoen aan mijn verwachtingen – zeker niet die over mezelf. Zeker, moeder worden heeft me veranderd, maar ik ben niet intrinsiek intuïtiever, serenere, of vrouwelijker dan ik was (of niet was) voordat ik voortplantte. En op de meeste dagen is dat een vreemd troostend idee – hoewel waarschijnlijk niet voor een bepaalde bikini-dragende dame met zwakke buikspieren, die gewoon een koud biertje wilde drinken op een hete dag.
- Bekijk Johanna die een ander vertelt.
- Bezoek Johanna's website: Johannastein.com
Oorspronkelijk gepubliceerd in de juli 2012 uitgave van Parents magazine.
-
Als ouders proberen we ons best om onze kinderen te leren vriendelijk te zijn naar anderen, iedereen te behandelen zoals ze zelf willen worden behandeld en dat het nooit oké is om een ander pijn te doen. Maar wat gebeurt er als je kind slachtoffer is -
Natuurlijk kun je een limonadestand oprichten door een vouwtafeltje te zetten met rode plastic bekers, een plastic kan en een keukenrol. Maar als je die stand echt wilt opfleuren, is de hemel de grens voor wat jij en de kids samen kunnen creëren. Gee -
Wat zijn mandelen? Je mandelen zijn twee knobbeltjes weefsel in de achterkant van je keel die als bacteriënvechters voor je lichaam werken. Het probleem is dat bacteriën er soms graag hangen, waar ze infecties veroorzaken. Met andere woorden: in plaa
