• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Hoe Je Ophoudt Te Schreeuwen Naar Kinderen

Ouders schreeuwen wel eens naar kinderen. Onlangs zag ik een jonge moeder in de parkeerplaats van de supermarkt schreeuwen naar haar vijfjarige zoon. Haar gepanikte stem en dreigingen trokken mijn aandacht. Omdat ze hem niet sloeg, ingreep ik niet, maar aan zijn gezicht zag ik dat hij verward was door haar ophef. Als ouders aan het einde van hun lat zitten, schreeuwen en dreigen ze - maar aangezien schreeuwen slecht voelt voor iedereen - hier zijn manieren om ermee te stoppen.

Instructies

1. Herken frustraties. Oneindig veel redenen waarom ouders de controle verliezen: overbelast, overweldigd, gebrek aan vaardigheden, weten het niet beter, hun eigen ouders deden het, geduld op, kinderandacht willen... Alle ouders worden gefrustreerd. Normaal. Maar het probleem groeit als ouders niet herkennen dat ze aan het einde van hun lat zitten. Ze schreeuwen en voelen zich slecht. Ze vloeken zichzelf of rechtvaardigen en niets verandert. In plaats daarvan: herken dat je gefrustreerd zult raken. Verwacht niet dat je nooit een slechte dag hebt. En het betekent niet dat je een slecht persoon bent als je ab en toe je stem verheft.
2. Identificeer triggers. Oneindig veel triggers. Als je schreeuwt, stop een minuut of langer en vraag je af wat je over de rand duwde. Moe, eenzaam, verdrietig, bezorgd? Als je de triggers identificeert, kun je naar een betere oplossing werken.
3. Uitlaten op een veilige plek. Frustraties op kinderen dumpen levert nooit het gewenste resultaat. Het is OK om op een veilige plek en manier uit te laten. NIET ok: slaan, duwen, schreeuwen. WEL ok: met een vriend praten. Ik ken een vader die na werk direct naar de gym gaat en squash speelt. Dat uur kalmeert zijn zenuwen, laat opgestaute energie los en hij kan schreeuwen bij elke slag. Na de wedstrijd zijn zijn problemen beheersbaar en begroet hij zijn gezin met knuffels in plaats van knurringen. Hij kan de kinderen aan zonder uit te barsten.
4. Zet een positieve toon. Jij bent de ouder, het roldmodel. Je reacties op frustraties bepalen de toon van de dag. Schreeuwen bij ongedrag, vergeten klussen, porten knallen, melk morren, tegenpraten is counterproductief en veroorzaakt vaak meer problemen dan het oplost. Schreeuwen maakt kinderen zenuwachtig - en zenuwachtige kinderen gaan meer uit de boot.
5. Gebruik boosheid op de juiste manier. Boosheid is een respectabele menselijke emotie - zowel ouders als kinderen uiten het. Boosheid is gepast bij noodgevallen: natuurlijk verhef je je stem als je kind in gevaar is. Maar boosheid DAGELIJKS gebruiken om ze te laten doen wat JIJ wilt is niet productief en stuurt een verwarrend signaal. Leer je kinderen wat je wilt, maar dreig of bully ze niet tot onderdanigheid.
6. Geef duidelijke instructies en richting. Als één gezinslid opgewonden is, voelt iedereen het en reageert. Herhaaldelijk "blijf van de snoep af" schreeuwen haalt wel aandacht, maar geen samenwerking. Duidelijke instructie: "nu geen snoep" informeert wat niet mag, en "je mag na het avondeten een stukje kiezen" geeft richting voor wat WEL mag. Vervang schreeuwen en "nee, dit mag niet" door "DIT is acceptabel" richting.
7. Geef veel liefde. Kinderen willen hun ouders tevreden stellen. Kinderen die liefde voelen van ouders gaan eerder mee dan kinderen die er weinig krijgen. Geef veel liefde. Vertel je kinderen hoe geweldig ze zijn en je zult merken dat je behoefte om te schreeuwen en te brullen afneemt.