• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Antirascisme Voor Kinderen: Een Leeftijdsgids Om Haat Te Bestrijden

Helaas zien Amerikanen alle soorten haat – racisme, misogynie, antisemitisme, homofobie, transfobie – een gruwelijke bloeitijd beleven. Ouders maken zich zorgen dat hun kinderen er vanaf jonge leeftijd aan blootstaan, wat hun blik op diversiteit en inclusie verstoort. Maar er is hoopvolle nieuws: jé kunt de insidieuze invloed van haat tegengaan voordat het te laat is.

We vroegen experts in kinderpsychologie en de strijd tegen vooroordelen om hulp. Hier delen ze hoe je kwaadwillende overtuigingen en gebeurtenissen (zoals de recente aanvallen op Aziatische Amerikanen) in context kunt plaatsen, misverstanden bij kleintjes kunt ontkrachten, en je kinderen kunt machtigen om een kracht voor het goede te zijn.

Leeftijd 0 tot 6 jaar

In deze vroege jaren is jouw taak een positief fundament te leggen, haat aan te pakken door het tegengestelde te cultiveren: compassie en tolerantie. Gelukkig heeft je kind een voorsprong: een onschuldige onverschilligheid voor wat mensen van elkaar scheidt. „Kinderen zijn zich erg bewust van manieren waarop we verschillen, maar ze worden niet geboren met het labelen van mensen met een bepaalde ras, geslacht, of etniciteit,” zegt David Schonfeld, M.D., hoogleraar kindergeneeskunde aan de Universiteit van Zuid-Californië en Kindershuis Los Angeles, en directeur van het National Center for School Crisis and Bereavement. „Ze discrimineren niet van nature.”

De hoop is dat kinderen die opgroeien in gemeenschappen die etnisch, sociaal-economisch, of op andere manieren divers zijn, acceptatie in hun wereldbeeld ingebakken krijgen. Dat is niet gegarandeerd, maar studies tonen aan dat het helpt. Als je kind weinig blootstelling heeft aan mensen die er niet uitzien of leven zoals zij, adviseren experts om de wereld naar huis te brengen: bestudeer andere culturen samen door hun eten te eten en hun films te kijken. Moedig de leerkracht van je kind aan om multiculturalisme in het curriculum te verwerken. Spreek je moedertaal als je tweetalig bent, of moedig je kind aan een andere taal te leren. Een studie van de Universiteit van Chicago uit 2014 onthulde dat kinderen die meerdere talen in het dagelijks leven horen, meer acceptatie tonen voor mensen wier taal afwijkt van de hunne – een stap in de richting van een bredere geest van acceptatie.

Je hoeft een kind van deze leeftijd niet preventief te lezen over de kwaden van vooroordelen. („Ik weet niet of ik met een 3-jarige zou zitten en zou zeggen: ‚Laten we over racisme praten’,” zegt Dr. Schonfeld.) Maar als er aanleiding is voor een gesprek, voer het dan. „In 2017 zagen we een golf van bombreisjes op Joodse gemeenschapscentra,” zegt Jinnie Spiegler, directrice curriculum en training bij de Anti-Defamation League. „Op het nieuws zag je heel kleine kinderen die geëvacueerd werden uit deze faciliteiten. Zeker wisten ze dat er iets mis was en waren ze bang. Natuurlijk wilde je er dan met ze over praten.”

Dit kan onmogelijk lijken, maar de sleutel is de omvang en taal beheersbaar te houden om antirascisme bij kinderen te bevorderen. „Je zou zoiets kunnen zeggen als: ‚De persoon die dit doet moet erg boos zijn,’” zegt Dr. Schonfeld. „‚Maar we gebruiken onze woorden om problemen op te lossen.’” Hoe vreemd het gesprek ook voelt, zwijgen is erger. „Stel je je voor dat je 4 jaar bent en je merkt dat papa naar zijn telefoon kijkt, dat hij boos is en mensen bezorgd lijken, en niemand je vertelt waarom,” zegt Spiegler. „Denk hoe angstaanjagend dat zou zijn.”

Leeftijd 6 tot 8 jaar

Expliciet over haat praten wordt op deze leeftijd makkelijker, maar denk niet dat het een super formeel gesprek hoeft te zijn. „Gezinnen praten de hele tijd over deze kwesties zonder het te beseffen,” zegt Allison Briscoe-Smith, Ph.D., klinisch psychologe in Berkeley, Californië, gespecialiseerd in trauma bij kinderen en de bestudering van hoe kinderen ras begrijpen. „Kleine kinderen zijn erg gevoelig voor wat eerlijk is en wat niet. Dat is een sterke basis voor het bespreken van onrecht.”

Laat je kind de gids zijn. Kinderen op deze leeftijd hun gevoelens articuleren, dus de verantwoordelijkheid om het gesprek te sturen hoeft niet – en moet niet – volledig bij jou te liggen. „Vraag haar hoe ze begrijpt wat ze hoort,” zegt Dr. Briscoe-Smith. Wat zeggen mensen op het speelplein? Wat hebben ze op tv gezien? Je kunt het gesprek op het juiste niveau houden – van geruststelling, eerlijkheid, en detail.

Ook belangrijk: doe het niet te zwaar. „Wees simpel, kort, en zo eerlijk als je kunt,” zegt Spiegler. Als je een reflex hebt om te verharmlosen – „Wat er gebeurde op het knoflookfeest kan hier nooit gebeuren” – vermijd dat. Een lege belofte klinkt als afwijzing, en als ze angst hebben voor die gebeurtenissen, zullen ze voelen dat je ze niet serieus neemt. In plaats daarvan, zegt Dr. Briscoe-Smith: „Vertel haar wat je zeker weet: dat je haar liefhebt, en dat er volwassenen zijn die werken om haar veilig te houden.”

Kinderen kunnen een eigenaardig, letterlijk wereldbeeld hebben, en ze kunnen iets vragen wat bizar lijkt maar cruciaal is voor hun begrip. „Toen ik mijn toen 8-jarige dochter vertelde dat Osama bin Laden gedood was, vroeg ze me: ‚Waar is zijn lijk?’” zegt Spiegler. „Het was een vreemde vraag, maar je kunt niet trivialiseren wat ze echt willen weten.”

Je kunt ook ontdekken dat je kind een deel van wat er gebeurde heeft misbegrepen, misschien angstig de gebeurtenis opblaast tot overdreven proporties. Maar voor elke zorg als „We kunnen niet naar Walmart; er worden mensen neergeschoten,” is er een kalmerende reactie. Je kunt zeggen: „Ik begrijp waarom je dat denkt, maar dat was een uitzonderlijk gebeurtenis, en het is heel onwaarschijnlijk dat het weer gebeurt.”

Leeftijd 9 tot 11 jaar

Kinderpsychologen zeggen dat het helpen van kinderen om angstaanjagende gebeurtenissen te verwerken in de laatste jaren een heel ander klusje is geworden. De alomtegenwoordigheid van technologie geeft kinderen ongekende blootstelling aan informatie waar ze nog niet de volwassenheid voor bezitten om zin van te maken. „Het advies was: zet de tv uit; laat kinderen geen toegang tot beelden van de dood,” zegt Dr. Briscoe-Smith. „Maar op 9 of 10 jaar hebben ze telefoons. Ze zullen het daar zien, en op de tientallen andere schermen die ze tegenkomen. Dus we moeten hen helpen begrijpen wat ze zien en horen.”

Zelfs met veiligheidsinstellingen, zullen onrustig nieuws – en afkeerlijke meningen – je kind bereiken. Dr. Briscoe-Smith zegt: „Mijn kinderen vertellen me dat leerlingen op hun school Latijns-Amerikaanse kinderen pesten over ICE: ‚Je rent beter, ICE vangt je.’ Onderzoek toont aan dat in de laatste jaren er een toename is in geracialiseerde pesten. Dus ik vraag: ‚Waarover praten mensen op school, wat zegt je telefoon?’”

Dit soort onderzoek is noodzakelijk, zeker als je een kind hebt dat niet van nature open is. „Je kunt niet rekenen op je kinderen dat ze lastige dingen met je bespreken,” zegt Spiegler. „Je moet vragen. Geruchten verspreiden zich als olie op water op school en online. Help ze de gaten in te vullen. ‚Ik ben niet zeker of het in Minnesota zo gebeurde,’ kun je zeggen, voordat je uitlegt hoe het wel zat.”

Op deze leeftijd kan je kind ook beginnen vooroordelen op te merken bij mensen die ze kennen en liefhebben. Oma plaatst een homofobe meme; je buurman gaat op de barbecue de keihard over de noodzaak van een grensmuur. Je kind kan terecht in de war raken: ze hebben die persoon lief, maar hun overtuigingen verschillen van die van hun gezin. Adresseer deze verschillen. „Houd je taal neutraal,” zegt Dr. Briscoe-Smith. „‚We hebben oma lief, en we denken anders dan zij. Zij is tot haar conclusies gekomen, maar wij zijn tot andere gekomen.’”

Pubers en Tiener

Terwijl kinderen zich voorbereiden op het verlaten van de kindertijd, vestigen ze hun identiteitsgevoel, leggen ze een fundament voor wie ze zullen worden. Zoals we in het nieuws hebben gezien, kan deze leeftijd een keerpunt zijn. Veel kinderen, misschien de meerderheid, zullen een leven van acceptatie, compassie en respect voor medemensen kiezen. Anderen zullen een donkerder pad bewandelen.

Als je ziet dat je kind vooroordelen of haatzaaiend taal gebruikt, of online of in het echte leven – en ja, zelfs kinderen van maatschappelijk bewuste, gerechtigheid-lievende ouders doen dat – spreek het aan. „Adolescenten proberen hun eigen waarden te ontwikkelen,” zegt Dr. Briscoe-Smith. „Je zegt: ‚We staan niet op dezelfde lijn hier – wat geloof jij?’” Onthoud dat tiener vaak dingen niet in hun volle complexiteit zien. „Stereotypes zijn oversimplificaties,” zegt Spiegler. „Als je kind erin gelooft, is het jouw taak om hem te helpen zijn denken te verduidelijken, om nuances te zien die hij niet waardeert.” Ze heeft een paar tips: „Het is een slingerlopen. Je wilt het gesprek openhouden, maar duidelijk maken dat je vooroordelen of stereotypes niet goedkeurt: ‚Ik denk niet zo, en ik vind wat je zegt niet respectvol.’ Of: ‚Ik dacht vroeger ook zo, maar toen las ik X of leerde Y.’ Zelfs als hij niet lijkt te luisteren, hoort hij wat je zegt.”

Andere kinderen kunnen, geconfronteerd met deze lastige kwesties, gedwongen voelen te handelen. Dat is een krachtige impulso, en ouders zouden het moeten steunen. „Het hoeft niet te betekenen dat je een stichting opstart,” zegt Dr. Briscoe-Smith. „Het kan zijn: ‚Ik ga vandaag één vriendelijke ding doen,’ of zelfs: ‚Ik slaap slecht omdat ik ongerust ben, dus ik ga ervoor zorgen dat ik wat slaap krijg.’” Handelen biedt ook een gevoel van controle. „Activisme geeft je agency,” zegt Spiegler. „Het is eng om vreselijkheid in de wereld te zien, en als je voelt dat je bijdraagt en verbindt met mensen die zich hetzelfde voelen, voel je je gerustgesteld.”

Geen van dit alles is makkelijk, natuurlijk. Je kunt struikelen – immers, deze kwesties zijn net zo complex als ze beangstigend zijn. Maar in dit, als in alle dingen, is je beste instrument je instinct. Spiegler zegt: „Elke ouder, kind, en situatie is anders. Maar we kennen onze kinderen en wat ze aan kunnen.” Het is oké om je kind te laten zien dat jij ook reageert op deze angstaanjagende tijden. „Als we niet laten zien dat we ongerust zijn, zullen onze kinderen zich abnormaal voelen om ongerust te zijn,” zegt Dr. Schonfeld. „We kunnen geen coping skills leren als we doen alsof we nooit hoeven te coping.”

Deze gesprekken mogen niet comfortabel zijn, maar ze zijn noodzakelijk. Zoals Dr. Schonfeld zegt: „We kunnen onze kinderen niet alleen leren wat makkelijk is – we moeten ze leren wat belangrijk is.”