• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Hoe relaties te navigeren in een extreem gepolariseerde politieke sfeer

"Ik had zo'n ruzie met een vriendin over mondmaskers!" zegt Julie (achternaam onthouden) uit New York, over een langjarige vriendin die een kledingwinkeltje bezit. Julie heeft zich altijd politiek onafhankelijk gezien, maar recentelijk voelt ze zich gedwongen een kant te kiezen, leunend naar links omdat dat de kant is die overeenkomt met de wetenschap rond de pandemie en klimaatverandering. Tegelijkertijd heeft ze gemerkt dat sommige van haar vrienden de tegenovergestelde kant kiezen.

Julie deelt dat ze gealarmeerd was om te ontdekken dat niet alleen haar vriendin geen mondmasker droeg tijdens het werken in de winkel, ze vereiste ook niet dat klanten ze droegen. Hun telefoongesprek over het onderwerp escaleerde snel. "Ik was zo ongerust," zegt Julie. "Dit is iemand waar ik echt om geef, en met wie ik al decennialen bevriend ben." Hoe kon ze, zeker als winkelier, politiek voorrang geven aan de veiligheid van haar gemeenschap? Gaf ze niet om hen?

Terugkijkend achteraf, ving Julie zichzelf. Haar vriendin geeft waarschijnlijk wel om haar gemeenschap. En ze is gealarmeerd dat ondanks politiek onafhankelijk te zijn, het voelt alsof iedereen een kant moet kiezen tegenwoordig. "Het is zo tribale in de manier waarop de partijen nu zijn."

Dit klinkt misschien bekend. De afgelopen vier jaar, en vooral recentelijk, spannen onze gepolariseerde politiek onze relaties met vrienden, familie en zelfs klanten en collega's. En als we eerlijk tegen onszelf zijn, doet het pijn. Weinigen van ons willen eigenlijk zoveel conflict ervaren. Deze vervreemding van mensen met wie we ooit dichtbij waren, voelt eenzaam, vreselijk en ontwrichtend. Wat kunnen we eraan doen?

Hoe gesprekken over politiek aan te pakken

Is het het beste om alle politieke gesprekken te vermijden? Dat hangt ervan af, zegt dr. Natasha Sharma, praktiserend psycholoog en schepper van The Kindness Journal en The 8-Hour Therapist. "Als je behoorlijk gepolariseerd bent in je meningen, kan het verstandig zijn om het onderwerp politiek niet aan te kaarten tenzij alle individuen in staat zijn hun meningen respectvol te uiten... en elkaars recht op een mening te accepteren." Het is mogelijk, zegt ze, maar het is een uitdaging.

Vermijd zeker politieke discussies als je ze niet op een gezonde, respectvolle manier kunt voeren. Je weet dat je gesprek ongezond en irrespectvol is als een of beide van je beledigend, neerkijkend, strijdlustig of dominanter zijn, legt Sharma uit. "En dit kan bijzonder veel voorkomen op een moment in de geschiedenis als dit, wanneer politieke meningen meer gepolariseerd zijn dan ooit in de recente geschiedenis," zegt ze.

Als je wel over politiek praat, wanneer en hoe moet je je dan inzetten?

Volgens Leslie Hackett, een huwelijk- en gezinsconsulent in de praktijk in Winnipeg, Manitoba in Canada, hangt dat heel erg af van waarom je dat gesprek wilt voeren. "Het is belangrijk om in gedachten te houden wat je hoopt te bereiken." Probeer je iemands mening te veranderen? Zet je niet teleur. De waarheid is, deze gesprekken veranderen geen meningen. "Door die verwachting los te laten, kunnen we ons beschermen tegen frustratie en teleurstelling," zegt Hackett.

Een betere reden om deze moeilijke gesprekken te voeren is om een beter begrip te krijgen van iemands anders perspectief. Sharma adviseert een veilige ruimte te creëren voor die gesprekken door betrokken te raken bij mensen waarop we vertrouwen dat ze ons niet zullen vernederen of degraderen. "We moeten ons veilig voelen en weten dat anderen onze gedachten horen en overwegen, en andersom. Uit je meningen bedachtzaam en met respect. En dan bereid zijn om te luisteren naar en te overwegen wat anderen te zeggen hebben." Geen beledigingen of noemen. En als iemand je beledigt of je stom of onwetend noemt voor je meningen, is dat gesprek voorbij. Je hoeft die behandeling niet te tolereren voor het leren, groeien of verbonden blijven.

Tamara Afifi, professor en vice-voorzitter aan de afdeling Communicatie van UC Santa Barbara, adviseert om te focussen op gedeelde waarden. Bijvoorbeeld, in een gezin dat zich identificeert als MKB-ondernemers, kunnen gedeelde zorgen over de levensvatbaarheid van MKB's mensen van tegenovergestelde politieke kanten op gemeenschappelijke grond brengen.

Het helpt om te begrijpen waar mensen vandaan komen in termen van hun identiteit en wat boosheid triggert. Vele van ons zijn super ongemakkelijk met onzekerheid, en we maken ons zorgen over de toekomst. "Meestal gaat boosheid eigenlijk niet om boosheid; het gaat om angst," zegt Afifi. "Wat zit er onder de boosheid? Waar zijn mensen bang voor, en waarom maakt het hen zo boos als ze over deze kwesties praten?"

Ze stelt voor om je politieke gesprekken te framelen rond je gevoelens in plaats van meningen: "Ik word boos omdat ik bang ben dat dit zal gebeuren," of "Ik voel me echt onmachtig omdat ik echt bang ben voor dit." Het is effectiever, zegt ze, omdat mensen minder bedroerd worden door deze kwetsbare toegeven over onze angst. Zo contre-intuitief dat klinkt, "het is minder persoonlijk en stelt ons in staat het probleem waar we het niet over eens zijn te externaliseren."

Wat te proberen voordat je uit elkaar gaat over politiek

In veel gevallen kunnen verschillen in een huwelijk of partnerschap gezond zijn, maar tegenovergestelde meningen over politiek is bijzonder moeilijk, zegt Afifi, die een studie leidde naar dergelijke paren tijdens de overgang naar de Trump-presidentschap. "Het is ook zeldzaam. Slechts 12% van de getrouwde paren heeft tegenovergestelde politieke meningen," merkt ze op.

Maar voor die 12%, "In een huwelijk, [politiek] een taboe-onderwerp maken kan eigenlijk nuttig zijn als je zo verschillend bent." Met andere woorden, als praten over politiek chronische conflict veroorzaakt, wordt dit een van de zeldzame gevallen waarin vermijden eigenlijk nuttig is. Probeer in plaats daarvan meer te focussen op waarden die je deelt en op wat je verbonden voelt. "We denken gewoon dat iedereen zo anders is van elkaar als we niet de tijd hebben genomen om echt de dingen te vinden die ons binden." Afifi's onderzoek vond dat het de relaties met sterke emotionele banden vóór 2016 waren die de storm van het verkiezingsseizoen het beste weerstonden.

Sharma stemt in. Het is belangrijk voor paren zich af te stemmen op gedeelde kernwaarden. Meningsverschillen zijn natuurlijk en onvermijdelijk, maar je moet respectvol zijn. "Zorg dat je meningen geen lege zijn maar geïnformeerd vanuit goede, solide, feit- of bewijsgebaseerde data en informatie," adviseert ze. "Luister dan naar de meningen van je partner. Geef ze een kans om je het tegendeel te overtuigen. Het kost een heel sterke persoon om dat te doen." Als je, nadat jullie elkaar hebben uitgehoord, nog steeds vastberaden bent in jullie respectievelijke meningen, "zeg dat rustig en ferm, en ga dan door naar een nieuw onderwerp."

Hoe vrienden en familie niet te verliezen over politiek

Het is moeilijk te zeggen wat moeilijker is, conflicten met vrienden of met familieleden. Voor Julie is het vrienden. "Tenminste met familie zit je met bloed vast," zegt ze. Het doet pijn om vervreemd te raken van haar "gekozen familie" van vrienden.

Voor Afifi is omgaan met politieke polarisatie binnen het gezin moeilijker omdat die relaties niet vrijwillig zijn, in tegenstelling tot vriendschappen.

Ongeacht, als je wilt dat je relaties dit verkiezingsseizoen overleven, helpt het om ze actief te onderhouden gewoon door samen plezier te hebben. "Als we activiteiten samen kunnen doen en gemeenschappelijke grond kunnen vinden, zelfs als we verschillen, dan helpt dat ons de storm te weerstaan en onze relaties sterk te houden wanneer deze verkiezingen om de hoek kijken," zegt Afifi.

Wat familiepolitiek betreft, "als gesprek over politiek niet respectvol enwaardig kan blijven, waar iedereen een kans krijgt te spreken en hun mening te uiten, en iedereen zich gehoord voelt, is het het beste om het onderwerp te vermijden," zegt Sharma. "Ongetelde uitgebreide gezinsbijeenkomsten — inclusief enkele van de mijne — zijn verpest door gehate politiek debat."

Maar wat als, ondanks je ijverige pogingen om het onderwerp te vermijden, je vrienden en familie de zelfbeheersing missen om niet over politiek te praten? Wat als je telkens hetzelfde gezeur hoort elke keer dat jullie samenkomen? Sharma adviseert om zoiets te zeggen als: "'Weet je, in het verleden hebben die gesprekken ons echt nergens goeds gebracht. Hoe zou het als we over iets anders praten?'"

Of je kunt wachten tot ze hun gezeur uitgeput hebben en de pauze gebruiken om een nieuw onderwerp aan te kaarten. Als ze volhouden, zegt Sharma om beleefd het gesprek te verlaten.

Als je verzorger bent voor iemand met andere politieke meningen

Zelfs als je niet je familie mag kiezen, kunnen de meeste van ons kiezen hoeveel tijd we met hen doorbrengen. Maar wat als je verzorger bent met een cliënt of familie die luidruchtig hun tegenovergestelde politieke meningen uitet?

Mary Ellen (achternaam onthouden), die zich identificeert als Democrat, heeft gewerkt als thuiszorgmedewerker voor senioren. Ze beschrijft een vroegere cliënt als "zoet als suiker," dat is, tot FOX News Mexicanen noemde. "En toen was ze een 98-pond bal van woede en vooroordelen die me vaak sprekeloos liet." Mary Ellen, die niet Latijns is, groeide op in East Los Angeles en woonde een paar jaar in een grensstad in zuid-Texas. Deze ervaringen gaven haar een ander perspectief op Mexico/VS-relaties.

Eén dag, geprompt door een foutief nieuwsbericht, werkte Mary Ellen een mening uit, en het verliep niet goed. Haar cliënt "reageerde met iets meer hitte dan gewoonlijk, en ik drukte onverstandig een punt door en moest snel terugschakelen toen duidelijk was dat ze niet alleen boos was, maar boos op me." Vanaf toen vermied ze het onderwerp.

Mary Ellen was getraind om politiek of godsdienst te vermijden, en ze vindt dat een goed beleid. "Dingen kunnen snel opgehit raken en de werkreltie tussen cliënt en verzorger storen."

Deze cliënt-verzorger verschillen kunnen al uitdagend genoeg zijn als beide zich als wit identificeren. "Ik voel me echt voor BIPOC-verzorgers nu," zegt Hackett, die zwart is. "Ze zijn een van de meest gemarginaliseerde, overwerkte mensen eruit omdat van sociale ongelijkheid en de pandemie." Politieke conflicten kunnen racieel geladen raken, wat extra stressvol kan zijn voor een BIPOC-verzorger.

Hackett zegt dat het vooral belangrijk is voor deze verzorgers om te doen wat ze kunnen om voor zichzelf te zorgen, fysiek en mentaal. Let op of je moe, hongerig of onder andere stressors bent en besef dat je daardoor makkelijker getriggerd kunt worden. (Wanneer is dat niet het geval voor BIPOC-verzorgers, erkent Hackett.) Toch, zoveel mogelijk, kom in een kalme gemoedstoestand en focussen op je eigen eigenwaarde. "Erin, taak doen, eruit. Het is oké om niet op te nemen wat de ander zegt."

Aan de andere kant, zegt Hackett, als je op meer vriendelijke voet staat met een cliënt of gezin, kun je je inzetten door te zeggen dat de verslaggeving over mensen van kleur in het nieuws erg pijnlijk en onnauwkeurig is. In plaats van te blamen en labelen wat ze zeggen, focussen op hoe hun woorden je laten voelen. "Soms is de enige manier om iemand te laten zien iets vanuit ons perspectief om heel kalm te praten over hoe die woorden ons persoonlijk beïnvloeden."

"We moeten vriendelijker en meer compassioneel zijn met wat senioren en ouderen zeggen," zegt Sharma. Ze merkt op dat ouderen geneigd zijn om directer en herhalender te zijn, wat je frustratie kan vergroten.

"Het grootste dat we kunnen doen is empathie ontwikkelen en proberen ons in de schoenen van iemand anders te zetten," zegt Afifi. Dit is vooral belangrijk bij het werken met iemand uit een andere generatie. Empathie vereist niet dat we onze eigen standpunten veranderen, het is gewoon begrip van iemands ander levenservaring. "Probeer mensen niet te snel te oordelen."

Maar je kunt compassie hebben terwijl je nog gezonde grenzen handhaaft. Als je verbaal gemishandeld, vernederd wordt of moeite hebt om hun woorden niet persoonlijk te nemen, moet je misschien besluiten niet met die cliënt te werken.

Waarnaar je moet kijken met sociale media

Nergens is de groeiende polarisatie van onze cultuur meer in evidence dan in sociale media. En dat is ontwerp. Zoals we beginnen te leren, is het zo gestructureerd dat onze individuele nieuwsfeeds onze overtuigingen versterken. Maar hoe vinden we onze weg uit dit patroon? Eén manier, volgens Afifi, zou kunnen zijn om te vragen: "kunnen we zelf beslissen wat we waarderen?" Zo ja, kunnen we akkoord gaan op sommige gedeelde waarden en daarvandaan verdergaan?

Dit is vergelijkbaar met de benadering van de non-profitorganisatie Braver Angels. Opgericht door gezinstherapeut David Blankenhorn rond de verkiezingen van 2016, helpt de groep rode en blauwe Amerikanen te verenigen in een werkende alliantie om het land te depolariseren. Volgens online experience director Randy Lioz zoeken Braver Angels workshops deels burgers te verbinden rond gedeelde waarden. Een van hun centrale pijlers is wat ze "intellectuele nederigheid" noemen: het idee dat "als mensen we inherent beperkt zijn in ons perspectief op de wereld en dat we altijd moeten zoeken om de perspectieven te begrijpen die zich vormen in het leven van anderen."

Met andere woorden, als we geleid worden door gedeelde waarden en een oprechte wens om te verbinden en te begrijpen, voelen we ons misschien minder geneigd om in Facebook-discussies te twisten.

Het is natuurlijk om meningsverschil te voelen met je vrienden, maar, "neem meningsverschillen niet persoonlijk," benadrukt Sharma. Als iemands post je opstoot of beledigt, vraag je je waarom voordat je een kniejerk reactie stuurt. Misschien triggert het een pijnlijke herinnering of een onopgelost issue.

"Vermijd lange ruzies op sociale media," vervolgt ze. "Het is gewoon een konijnenhol voor permanent geschreven uitspraken in je naam met een hoog potentieel om onpasselijk en irrespectvol te worden." Wees zelfbewust en vermijd te typen wat je niet zou zeggen tegen iemands gezicht, in persoon. En onthoud dat jezelf blootstellen aan geldige meningen die afwijken van de jouwe, vitaal is voor je persoonlijke groei.

Hoe moeilijk het ook is te geloven, we zullen niet voor altijd vastzitten in deze politieke polarisatie. Wanneer we uiteindelijk terugkijken op deze periode, hoe willen we onszelf en de manier waarop we andere mensen behandelden zien? Wie hoop je nog in je leven te hebben? Nu is misschien een goed moment om even te reflecteren op dat. Focussen op onze waarden, vooral onze gedeelde waarden, mag de sleutel zijn om relaties te behouden met de mensen die het meest voor je betekenen, ongeacht je politieke verschillen.