• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

De 7 meest voorkomende opvoedstijlen – met een moderne makeover

Net als popcultuur, jeans en hairstijlen, evolueert opvoeding constant. Wat we vroeger dachten dat passende, effectieve disciplinering en bindingstechnieken waren, is verschoven. Neem bijvoorbeeld pijnbestrafing. The New York Times rapporteert dat lichamelijke bestrafing al 50 jaar op de uitgang is. Vorig jaar publiceerde de American Academy of Pediatrics (AAP) een definitief beleidsstatement, waarin ouders wordt aangeraden niet te pijnbestraften omdat lichamelijke bestrafing gelinkt is "aan een verhoogd risico op negatieve gedragsmatige, cognitieve, psychosociale en emotionele uitkomsten voor kinderen."

"Het opvoedingsparadigma is in de loop van de tijd veranderd," zegt Bonnie Compton, kinder- en jeugdtherapeut, opvoedcoach en auteur van Mothering With Courage. "De pendel heeft ver en wijd geslingerd, van 'doe het omdat ik het zeg... ik ben de ouder' tot permissief opvoeden – en van ouders die kinderen verantwoordelijk houden voor hun gedrag tot helicoptermopvoeding. Opvoeding heeft geëvolueerd, en ouders zijn bewuster dan eerdere generaties."

Compton wijst op twee overkoepelende trends die op de vlakte zijn: "Wat vaak genegeerd wordt, is het belang van verbinding met kinderen, evenals de waarde van misgedrag als een leermoment te zien, in plaats van iets wat je moet repareren of controleren."

Hier zijn zeven veelvoorkomende opvoedmethodes die een door experts goedgekeurde moderne makeover hebben gekregen.

1. Oude strategie: Time-out

Het concept van een kind in time-out steken voor misgedrag dateert uit 1969, toen Amerikaanse psychologen ouders voorstelden dit te proberen als alternatief voor pijnbestrafing of geslagen worden met een liniaal door een leraar. In het Journal of Experimental Child Psychology stelden experts voor dat als kinderen "onacceptabel" gedrag vertonen, de straf sociale isolatie zou moeten zijn – aka time-out. De disciplinemethode wordt sindsdien gebruikt.

Ouders en experts ontdekten dat er zeker nadelen zijn aan de tijdgeoorloofde methode. Ten eerste leren kinderen er niet veel van. Het doel van time-out kan zijn om een kind aan te moedigen om na te denken over hun misgedrag, maar ze zijn geneigd om te dwalen in gevoelens van boosheid. Tegelijkertijd zijn kinders hersenen niet zo ontwikkeld dat ze daadwerkelijk de zelfreflectie kunnen betrekken die time-out beoogt te bevorderen.

Kinderarts Nadia Sabri wijst in een Washington Post-artikel op het onderwerp: "Kinderen hebben niet de geavanceerde cognitieve vaardigheden om abstract te denken. Emotionele modulatie en regulatie treedt op met de ontwikkeling van de prefrontale cortex, het deel van de hersenen dat pas volwassen is in de adolescentie."

Moderne makeover: Time-in

De alternatief voor time-out is de time-in strategie, beschreven door Sue Lively, basisschoolleerkracht en ouder die schrijft over positieve opvoeding. Ouders moeten zelf een ademhaling of twee nemen en het kind vervolgens naar een neutrale locatie brengen, zoals de bank of de eettafel. De ouder moet nadenken over de onderliggende reden waarom het kind uitvalt, dit erkennen, evenals de emoties van het kind.

Compton adviseert ouders om zoiets te zeggen als: "Je lijkt erg boos over..." of "Je leek erg gefrustreerd," wat een kind helpt hun gevoelens te identificeren en te labelen. Vervolgens vragen: "Wat is het ECHTE probleem hier?" Het doel van time-in is dat een kind zijn emoties uitleeft, doorwerkt en er dan voorbijgaat. Tot slot bespreekt u waarom het misgedrag onacceptabel is en wat het kind kan doen om het goed te maken, indien nodig.

Caitlin Devan, moeder van twee uit Lake Wylie, South Carolina, heeft ontdekt dat de methode goed werkt voor haar 4- en 2-jarige dochters. "Ik zag mijn 4-jarige iets doen wat totaal onpassend was, en ik haalde haar uit de situatie. Ik zei: 'Wat voel je nu?' of 'Je ziet er nu erg boos uit.' Het is alsof je ze een ander vocabulaireleer. Ze moeten het voelen, hun gevoel valideren en leren wat het is met het juiste label, en dan zullen ze anfangen hun woorden te gebruiken. Mijn dochter weet dat ze deze grote emoties verbaal naar mij kan uiten in plaats van fysiek tegen anderen."

2. Oude strategie: Geloven dat u verantwoordelijk bent voor uw kind

Decennialang werd ouders verteld dat ze verantwoordelijk zijn voor hun kind. Maar dit heeft een situatie gecreëerd waarin moeders en vaders worden opgesteld om te opvoeden vanuit een angstige plek. Immers, vraagt Compton, als jij verantwoordelijk bent voor je kind, betekent dat dan dat je verantwoordelijk bent voor hun gedrag, cijfers, hun huwelijk als ze ouder worden?

"Als je als moeder je verantwoordelijk voelt voor hun cijfers, wat als ze niet leren voor een toets?" zegt Compton. "Het gaat je eigen angst op een hogere til brengen, en je wilt je kind controleren en ervoor zorgen dat ze leren." Dit is een verlies-verlies voor ouders en kinderen.

Moderne makeover: Geloven dat u verantwoordelijk bent tegenover uw kind

Deze subtiele verschuiving, afkomstig van Scream-Free Parenting van opvoedingsexpert en gelicenseerde huwelijks- en gezinstherapeut (LMFT) Hal Runkle, moedigt ouders aan om te denken over verantwoordelijk zijn "tegenover", in plaats van "voor" hun kind.

"Je bent verantwoordelijk om een warm liefdevol huis, voedsel, schuilplaats te bieden, je bent verantwoordelijk tegenover hen om je eigen emoties te managen, om een gezond huwelijk of partnerschap te hebben [als je er een hebt]," legt Compton uit. "Wanneer je begint door die lens te kijken, kun je eigenlijk een beetje ademhalen."

Bovendien zal het herformuleren van verantwoordelijkheid op deze positieve opvoedwijze positief invloed hebben op kinderen door ze te motiveren om zelfstandig te leren, gezonder keuzes te maken en verantwoordelijkheid voor zichzelf te nemen.

3. Oude strategie: Lokken met beloningen voor goed gedrag

Hoewel de meeste ouders het ermee eens zijn dat het onverstandig is om je kindje te lokken om zich goed te gedragen, is het een methode waar veel ouders uit wanhoop of als laatste redmiddel terechtkomen. De waarheid is dat belonen voor een goed gedaan werk iets is wat ouders wel moeten doen, zegt Compton. Immers, als uw kind groot is, ontvangt hij een loon voor zijn werk. Maar er is gevaar van overmatig gebruik, en geen ouder wil een "geef-me-monster" creëren.

Moderne makeover: Bewust belonen

In plaats van te belonen voor elk voetbaltrainingetje of huishoudklusje, "gebruik beloningen spaarzaam als je probeert een kind te helpen hun gedrag te veranderen," adviseert Compton. Voorbeelden kunnen zijn: werken aan een groot doel zoals zichzelf kalmeren, een cijfer verbeteren in een bepaald vak of 's nachts in eigen bed blijven.

Devan legt uit dat haar oudste dochter beloond werd met stickertjes en kleine snoepjes voor pottenbepottertraining. "We zeiden: laten we een stickerkaart doen," zegt ze. "We gaven haar een sticker elke keer dat ze succesvol op de pot ging. Als ze een rij vol had, mocht ze een snoepje hebben – een chocochipje of een gummy bear."

Compton houdt van kleinere, minder materiële beloningen als stickers, extra leuke tijd met papa en mama, of een simpele maar krachtige compliment. "We willen allemaal erkend worden," legt Compton uit.

4. Oude strategie: Kinderen bevelen om zich te verontschuldigen voor misgedrag

Het lijkt een no-brainer: als uw kleintje hun broertje of zusje geslagen heeft of een vriendin haar speelgoed heeft genomen, wijst u de misdaad aan en zegt u ze dat ze sorry moeten zeggen. Maar experts ontdekken dat deze tijdgeoorloofde disciplinemethode niet per se de beste keuze is.

"Elke keer dat ouders hun kind dwingen zich te verontschuldigen, wordt het een machtstrijd," merkt Compton op. Als een kind zich wil verontschuldigen, is dat één ding, maar ze dwingen is iets anders. Het probleem is dat als ze te jong zijn, ze nog geen emoties als mededogen en empathie hebben ontwikkeld die een excuses oprecht maken.

Moderne makeover: Maak het een leermoment

In plaats van een excuses te forceren en te proberen het gedrag van uw kind te controleren, overweeg om het moment als een leeroptie te benutten. Compton stelt voor een gesprek te voeren als: "Ik snap dat je gefrustreerd raakt van je broer. Ik ben benieuwd wat je anders zou kunnen doen?" Ze kunnen zeggen dat ze het niet weten, maar u kunt ze blijven betrekken en aanmoedigen om in te zoomen op een productievere reactie wanneer ze gefrustreerd of boos zijn.

"Gebruik het als een leermoment om hen te helpen verantwoordelijk gedrag de volgende keer te kiezen," zegt Compton. "Dus je controleert ze niet, je leert ze en begeleidt ze door hun beslissingen."

Devan heeft ontdekt dat dit werkt voor haar 4-jarige, uitleggend: "Als ik direct zeg: 'Zeg tegen je vriend dat je sorry bent,' haalt ze er niks uit. Ze papagaait gewoon mijn woorden na. Als ik haar vraag om na te denken over haar acties, na te denken over hoe het haar beïnvloedde, hoe het haar zusje of vriendin beïnvloedde, wat ze nu moet doen, dan kiest ze er zelf voor om zich te verontschuldigen, en het komt vanuit een eerlijker plek."

5. Oude strategie: Een agenda hebben

Veel ouders voelen dat het inschrijven van hun kinderen voor speelafspraken, activiteiten, sport, muziekles, bijles en alles ertussen hun succes en geluk zal versterken. Maar een agenda opdringen kan achteruitgaan, waarschuwt Compton. Overplannen zorgt voor extreem gestreste ouders – en dan pikken kinderen die stress op, zegt ze.

"Wanneer jouw agenda zwaarder weegt dan jouw verbinding, is er een disbalans, en je begint gedragsproblemen te zien," wijst Compton.

Moderne makeover: Ruimte maken voor verbindingstijd

Hoewel er altijd taken zijn om af te vinken, zouden ouders goed doen meer gewicht te leggen op ongeplande familietijd. "Gewoon hang met ze uit," zegt ze. "Je hoeft niet te leren, preken, controleren. Je bent gewoon speels." Deze organische bindingstijd helpt niet alleen kinderen zich erkend en gezien te voelen, maar herinnert ouders van "misdragende" kinderen er vaak aan dat hun kinderen niet hun gedrag zijn.

Misha Birmele, vader van één uit Pasadena, Californië, legt uit hoe verbindingstijd met zijn dochter eruitziet: "We spelen bordspellen als Candy Land, tekenen, spelen met poppen. Ik hou van rotsbaden. Terwijl ze in het bad speelt, mag ik haar kennismaken met rock 'n roll. Hopelijk zakt er iets op dat niet 'Baby Shark' is!"

"Die 'zachte tijd' helpt je door de harde tijden als ze uitvallen," zegt Compton. Immers, ze zullen weer uitvallen. Maar met meer verbindingstijd misschien met minder frequentie. Compton merkt op: "Onderzoek heeft aangetoond dat kinderen die zich meer verbonden voelen met hun ouders, bereider zijn hun leiding te volgen."

6. Oude strategie: Gewoon schreeuwen

Je cool verliezen en je stem verheffen is niet precies een opvoedmethode die een moeder of vader van plan is te deployeren, maar het kan gebeuren wanneer een kind misdraagt of een ongeluk heeft.

"Boos worden wanneer je kind boos is, uit controle raken wanneer je kind uit controle is, helpt de situatie niet," merkt Compton op. Tegelijkertijd vond een 2014-studie in The Journal of Child Development dat schreeuwen resultaten oplevert die vergelijkbaar zijn met lichamelijke bestrafing bij kinderen: verhoogde angst, stress en depressie samen met een toename in gedragsproblemen.

Omdat kinderen op uw energie afstappen – Compton noemt ze "kleine energiële sponsen" – is het het beste om te doen wat u kunt om uzelf af te koelen voordat u een misstap van een kind aanspreekt.

Moderne makeover: "Kalmeren is je superkracht"

Compton houdt van en heeft een methode bedacht die ze "kalmeren is je superkracht" noemt. "Degene die het rustigst blijft in de kamer is vaak veel effectiever dan anderen die reageren of proberen hun punt te maken," zegt ze. "Wanneer je als ouder kalm blijft, model je voor je kinderen hoe ze hun eigen emoties kunnen reguleren. En je bouwt je eigen emotionele spieren."

Het is goed om te vermelden dat het gebruik van de "kalmeren is je superkracht" methode niet betekent dat je je tong bijt, benadrukt Compton. In plaats daarvan betekent het dat je een paar diepe ademhalingen neemt, jezelf kalmeert en dan probeert te reageren op je kind in plaats van te reageren.

Birmele heeft succes met deze aanpak. "Het moeilijkste aan opvoeden is dat het geduld en zelfwerk vraagt," zegt hij. "Ik zet de toon als de grootste persoon in de kamer, en ik weet dat mijn 5-jarige cues van me afleest. Als ik woedend ben, wordt ze woedend. Als ik kalm word, probeert ze onderbewust mij na te doen. Dus, als ik haar gedrag moet corrigeren, moet ik eerst mezelf kalmeren voordat ik eigenlijk kan zitten en de harde klus uitleggen waarom ik wil dat ze stopt met wat ze doet. Ik vraag het op een kalme, eenvoudige manier zodat ze het kan herhalen. Als ze het niet kan herhalen, heeft ze het niet begrepen."

7. Oude strategie: Schamen

In het verleden gebruikten ouders schamen als manier om het slechte gedrag van hun kind te corrigeren, en zelfs in het afgelopen decennium zijn voorbeelden van ouders die hun kinderen publiek en/of online schaamden, virale gegaan. Zelfs als ze geen schaamvideo's op YouTube uploaden, kunnen ouders ongewettens deze methode gebruiken door te reageren op misgedrag met uitspraken als: "Wat is er met je?" "Wat is jouw probleem?" of "Kun je niet zien dat ik aan de telefoon ben/werk/druk heb?"

De American Academy of Pediatrics (AAP) klassificeert schamen als psychische mishandeling, of "een herhaald patroon van schadelijke interacties tussen ouder(s) en kind dat typisch wordt voor de relatie." Elk van deze patronen kan leiden tot een kind dat zich "waardeloos, ongeliefd, in gevaar of alsof zijn of haar enige waarde ligt in het voldoen aan andermans behoeften" voelt. Bovendien zegt Compton dat deze negatieve schaambodschappen kinderen wel tot in de volwassenheid kunnen achterblijven. "We zien veel gewonde volwassenen die geen gezonde boodschappen hebben ontvangen," merkt ze op.

Moderne makeover: Mindful messaging

Schaamte vermijden kan zo simpel zijn als erg mindful zijn met uw woorden en de boodschappen die u aan kinderen stuurt, zegt Compton.

Een voorbeeld: Een kind slaat herhaaldelijk zijn broertje of zusje. "Zeg zoiets als: 'Je lijkt moeite te hebben om je handen van je broer af te houden,'" stelt Compton voor. "Ga in op de gevolgen van dat doen." Daarna, als de koppen weer koel zijn, kunt u een gesprek voeren en bespreken hoe het kind op een gezondere manier had kunnen reageren. Stel vragen als: "Wat had je anders kunnen doen?" "Wat ga je de volgende keer doen?" en "Hoe kan ik helpen?"