• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Medicatie voor Kinders: Geen Vloek, Geen Wondermiddel

Medicatie voor Kinders: Geen Vloek, Geen Wondermiddel

Te mediceren of niet te mediceren?

Theodore: In het begin dacht ik dat medicijnen alles zouden oplossen. Dat gebeurde niet. Een tijdje waardeerde ik de medicatie niet, maar toen mijn ouders me vertelden over de effecten die zij en mijn leerkrachten in me zagen, veranderde ik van mening. Nu vind ik het niet erg om het te nemen. Hoewel het niet al mijn problemen oplost, helpt het wel.

Sharon: Meer dan één ouder (en te veel leerkrachten) denkt dat stimulerende medicijnen magische kogels zijn die een uitdagend kind als Theodore radicaal veranderen in een responsief, gehoorzame, gefocust, accomoderend individu dat gelukkig is en een groot zelfvertrouwen heeft.

Veel ouders zijn terughoudend om uitdagende kinderen te mediceren. Omdat er geen bloedtest is voor emotionele nood of röntgenfoto die een onevenwicht in de hersenchemie toont dat hun kind zou beïnvloeden, zijn ze onzeker of medicatie echt nodig is. Deze zelfde ouders aarzelen niet om medicatie te gebruiken voor bacteriële infecties of insuline voor diabetes type 1, maar ze hebben – en zouden moeten hebben – serieuze bedenkingen over het geven van medicatie aan hun kind voor een aandoening die niet makkelijk te kwantificeren is. Je mag echter niet toestaan dat media-hype, je eigen emoties en druk van welmeenende maar slecht geïnformeerde familieleden en leerkrachten de beslissing voor je nemen.

Medicatie wordt doorgaans uit twee redenen voorgesteld. De eerste is voor kortdurend gebruik om een kind door een traumatische situatie te helpen, zoals depressie door een overlijden in de familie. In deze gevallen heeft het kind geen onderliggend chemisch onevenwicht en stopt met de medicatie zodra het hersteld is. Meer relevant voor ouders van uitdagende kinderen is dat medicatie vaak wordt aanbevolen wanneer iemand, hopelijk een deskundige op het gebied, denkt dat er een onevenwicht is in de hersenchemie van het kind. Sommige stoornissen zoals ADHD of dwangstoornis hebben hun wortels in de hersenchemie. In dergelijke gevallen wordt medicatie gebruikt om een subtiel chemisch evenwicht te herstellen, zodat het kind beter kan functioneren in het dagelijks leven.

Natuurlijk willen ouders zeker weten dat medicatie gerechtvaardigd is. Verantwoordelijke professionals voelen hetzelfde. Ze verzamelen veel informatie voordat ze een recept uitschrijven voor medicatie die gedrag of emoties beïnvloedt. Sommige uitdagende kinderen zijn echter geen goede kandidaten voor medicatie. Bijvoorbeeld, medicatie kan de meeste leerstormissen niet corrigeren of verbeteren. In andere gevallen reageert de aandoening zelf niet op medicatie.

Het kwestie van het juiste gebruik van medicijnen is extreem complex. Dit boek mag niet als primaire bron worden beschouwd voor typen of doseringen van medicatie. Noch bieden we een gedetailleerde analyse van medicatieopties voor verschillende problemen of bijwerkingen. Andere boeken, zoals Straight Talk about Psychiatric Medications for Kids van Timothy E. Wilens, M.D., gaan dieper in op de fijnere punten van de psychopharmacologie.

In plaats daarvan richten we ons op kwesties die rijzen wanneer dergelijke medicijnen overwogen worden, de lasten die ouders ondervinden en de problemen die kinderen ervaren. We geven aanbevelingen om het proces productiever en minder zwaar te maken. We focussen op de beslissing van Jan en Jamie om medicamenteuze therapie te gebruiken, Theodores gevoelens over medicatie en zijn mening over de resultaten.

Dit laatste punt verdient speciale aandacht. Hoe emotioneel dit onderwerp voor u als ouder ook mag zijn, bedenk hoe moeilijk het voor uw kind is. Een heel jong kind zal doorgaans accepteren wat u en de arts zeggen. Uiteindelijk zullen velen het echter betwisten. "Waarom moet ik deze spullen nemen?" "Ik zat van die pillen." "Geen van mijn vrienden hoeft elke dag medicijnen te nemen." Op de tijd dat hij ouder is, kan het sociale stigma en de behoefte om "normaal" te zijn de gevoelens van een kind over medicatie aanzienlijk beïnvloeden. Bovendien kunt u het proces voor hem moeilijker maken door uw eigen zorgen te telegrafieren.

Wees proactief in plaats van reactief. De voorschrijvende arts kan u vertellen welke zorgen uw kind over medicatie kan hebben en manieren suggereren om ermee om te gaan. Praat met andere ouders wier kinderen medicatie gebruiken. Vind uit of andere kinderen in de leeftijd van uw kind (of iets ouder) beschikbaar zijn om met uw kind te praten. Tiener luisteren naar hun leeftijdsgenoten lang voordat ze naar u luisteren. Een leeftijdsgenoot als "medicatie-mentor" kan ideaal zijn voor een adolescent. Educatie is de sleutel – voor zowel u als uw kind. Er zijn uitstekende boeken geschreven voor kinderen die ook geweldige bronnen voor u zijn. Die in de bronnenlijst staan, omvatten verschillende die nuttig kunnen zijn. Het lezen ervan voordat de medicamenteuze behandeling begint, stelt u beter in staat om de zorgen van uw kind te voorspellen en erop te reageren.

Snelle Tip
Een leeftijdsgenoot als "medicatie-mentor" kan uw kind helpen, met name in de puberteit, om de onvermijdelijke zorgen over medicatie aan te pakken.

Begin met mediceren

Elke beslissing om medicatie in het systeem van een kind te introduceren is een zware en mag niet lichtvaardig genomen worden. Wat de beslissing ook is, het moet een weloverwogen zijn, niet puur emotionele. Omdat er zoveel informatie en desinformatie is, is het vooral belangrijk dat ouders hun huiswerk maken en niet vertrouwen op mond-van-mond, mogelijk onwetende meningen. Jan en Jamie werden geraakt door de emotionaliteit en waren zich bewust van de hype, maar ze deden ook hun huiswerk. Dit bereidde ze beter voor op de achtbaanrit van het managen van Theodores medicamenteuze behandeling.

Initiële Reactie: "Oh Nee! Je Gaat Mijn Kind Niet Verdoven!"
Jan: Mijn reactie toen Theodores derdeklaslerares voorstelde dat hij misschien een aandachtsstoornis had, was de gedachte: Oh nee. Geen Ritalin! Ritalin en ADHD waren in mijn hoofd onlosmakelijk verbonden en niet gunstig. Ik ben niet tegen medicijnen an sich. Het geven van stimulerende medicatie aan hyperactieve kinderen leek maar weinig zinvol. Hoe kunnen stimulerende middelen een hyperactief kind kalmer maken? Of het minder afleidbaar? Of minder impulsief? Ik was niet comfortabel met het "verdoven" van een achtjarige, hoewel ik geen problemen had met de medicijnen die zijn zus Caroline nam tegen sinusinfecties. Ritalin was toch anders.

Hoe meer ik las, hoe beter ik begreep hoe stimulerende medicijnen (voor ADHD) werkten. Omdat ADHD een probleem is van congenitaal onderstimulatie van delen van de hersenen die aandacht, impulsiviteit en activiteit reguleren, maakten medicijnen die die delen stimuleren om effectiever te werken, zin voor mij. Hoe meer ik begreep over de potentiële voordelen, hoe meer open ik werd voor het idee van medicatie voor Theodore.

Aan de Slag: Van het Artsenkantoor tot Theodores Mond
We vonden een kinderarts met een ontwikkelingsachtergrond en een uitzonderlijk begrip van ADHD. Tussen de uitgebreide vragenlijst die zijn praktijk ons stuurde om in te vullen en de testinformatie die we leverden, had de arts al veel informatie over Theodore voordat hij hem zagen. We vonden hem allemaal direct leuk. Hij was er zeker van dat Theodore een goede kandidaat was voor medicatie en er waarschijnlijk baat bij zou hebben. Hij zei dat we de effecten bijna direct zouden zien – binnen een dag of twee – hoewel hij waarschuwde dat het even zou duren voordat de optimale dosering vaststond.

Hij startte Theodore op Ritalin (de generieke naam is methylfenidaat), wat kortwerkend is – ongeveer drie tot vijf uur, hoewel vier uur het gemiddelde is. Hij adviseerde om zijn gebruikelijke praktijk te volgen: beginnen met de laagst mogelijke dosis, zeven dagen per week, en opbouwen tot iedereen het effectief vond. Hij vertelde ons dat Ritalins effect op Theodore waarschijnlijk eerst op school zichtbaar zou zijn. Initieel timede hij de doses om Theodore de schooldag door te laten komen, met de suggestie om het niet te laat op de dag te nemen om slaapstoornissen te vermijden. We ontdekten dat Theodore niet de norm voldeed en we voegden snel een kleine, vroege-avonddosis toe.

Theodore begon met vijf milligram Ritalin drie keer per dag – bij ontbijt, bij lunch en om 16:00 uur. We hoopten dat de Ritalin door de naschoolse activiteiten heen zou werken en hem zou helpen huiswerk te maken. We kwamen overeen dat het belangrijk was om Theodore op dit schema te houden in het weekend alsook op schooldagen. Als hij Ritalin nodig had om zijn aandacht te focussen, afleidbaarheid en impulsiviteit op school te verminderen, had hij het thuis en in sociale situaties ook nodig. Belangrijker nog, Theodores eigen wens om thuis en met vrienden beter te presteren, bevestigde de aanbeveling van de arts voor weekendmedicatie. We vonden het ook belangrijk, net als de arts, om hem in de zomer op medicatie te laten.

Medicatierealiteit en Schoolbeleid Botsen
Niet verrassend, het laten nemen van medicatie op school voor Theodore betekende tal van problemen. Omdat ze misbruikgevoelig zijn, worden stimulerende medicijnen zoals Ritalin, Adderall of Dexedrine geclassificeerd als gecontroleerde stoffen. Dit betekent dat er extra regels gelden voor hun voorschrijving en gebruik. Artzen kunnen een recept niet inbellen bij de apotheek en mogen geen herhaalde voorschriften autoriseren. Ze moeten elke keer een nieuw recept uitschrijven en mogen het origineel niet faxen naar een apotheek. Als uw arts bereid is, kan hij u tijd besparen door het recept direct naar de apotheek te sturen.

Scholen hebben starre regels voor het uitreiken van dergelijke medicijnen, wat een extra laag ongemak toevoegt. Theodores school vereiste een door de arts getekend formulier, dat gefaxt kon worden naar de schoolverpleegkundige, ter autorisatie om Theodore de medicatie te geven. Andere waarborgen omvatten het gebruik van originele receptflessen en nieuwe formulieren en flessen bij doseringswijzigingen. Het proces was tijdrovend en frustrerend.

Medicatie innemen op school

Het was vooral lastig wanneer Theodores medicatie of dosering veranderde. Omdat zijn medicatie alleen werd aangepast omdat de bestaande dosering of medicatie niet effectief was, was snel handelen nodig. Alle regels betekenden echter dat hij onnodig lijdt toen een eenvoudige wijziging zo lang duurde. Ik leerde de kinderarts voorzien van extra schoolformulieren en gestempelde, geadresseerde enveloppen, zodat we doses met de minste hassle konden wijzigen.

Snelle Tip
Voor een kind op stimulerende medicatie, voorzie de arts van zelfadresseerde, gestempelde enveloppen en schoolmedicatie-autorisatieformulieren om het proces van medicativerleningen of -wijzigingen te versnellen. U kunt tijd besparen als de arts bereid is het recept direct naar de apotheek te sturen.

Uiteindelijk, voordat Theodore met de medicatie begon, spraken we met zijn leerkrachten en schoolverpleegkundige, zodat ze wisten wat ze konden verwachten. Daarnaast zetten we een systeem op voor regelmatige communicatie met zijn leerkrachten (wekelijkse telefoongesprekken, aangevuld met occasionele notities en korte persoonlijke gesprekken) gedurende de eerste weken om Theodores dosering goed in te stellen.

Hoewel we geen geschreven controlelijst voor Theodore hadden, hadden we een mentale die we in elk gesprek afgingen. Interageerde Theodore meer adequaat met zijn leeftijdsgenoten? Was hij minder emotioneel volatiel in de klas? Leek hij minder snel gefrustreerd? Was hij in staat om langer te concentreren op zijn schoolwerk – vooral als het hem weinig interesseerde? Onderbrak hij minder vaak? Was hij minder gemakkelijk afgeleid? Was hij beter in staat om bij te dragen aan groepsdiscussies zonder te platzen of te onderbreken? Leek hij minder onrustig? Belangrijkst: verbeterde de kwaliteit van zijn schoolwerk?

Snelle Tip
Geef de leraar een geschreven controlelijst van gedragingen die kunnen aangeven of de medicatie werkt. Dit is met name nuttig bij het starten van medicatie of na doserings- of medicatiewijzigingen.

Wow! Het Werkt!
Ongeacht de ongemakken, werkte de Ritalin. We zagen veranderingen in Theodore bijna onmiddellijk. Hij leek minder "opgewonden" de eerste of tweede dag. Zijn leerkrachten rapporteerden dat hij veel meer gefocust was, minder afleidbaar en niet zo emotioneel of gevoelig voor tekortkomingen. Na slechts één maand was de verandering als dag en nacht: zijn schoolprestaties stegen. Hoewel zijn spraak snel bleef (sneller dan een kogel), kon hij meer van zijn gedachten met klasgenoten delen. Hij onderbrak minder, wist zich minder in boeken terug te trekken en participeerde beter in groepen. Thuis was huiswerk nog steeds geen feestje, maar hij deed het met minder afleiding. Hij was kalmer en een beetje meer gefocust.

Initieel planden we zijn naschoolse dosis om 16:00 uur, zodat de doses gelijkmatig over de dag verdeeld waren. Echter, Theodores naschoolse programma was niet wakend in het zorgen dat hij zijn medicatie kreeg en, niet verrassend, herinnerde hij het zelf niet vaak. We beseften dat hij niet graag medicatie op school nam omdat het hem gestigmatiseerd voelde – "anders". Uiteindelijk ontwikkelden we een routine voor Theodore om naar de verpleegkundige te gaan voor zijn laatste dosis toen school voorbij was, op weg naar het naschoolse programma.

Theodore: Ik dacht dat er iets mis was met me omdat ik nooit paste bij andere kinderen. Ik voelde me nog erger toen ik erf dat ik ADHD had. Toen ik uitkwam dat ik een "hersenprobleem" had, voelde ik me als een soort uitgestoten. Ik dacht dat niemand anders ADHD had en niemand anders Ritalin nam.

In het begin nam ik mijn medicatie niet graag, omdat ik mijn vinger opstak, wachtte tot de leraar me aanwoordde, en dan voor iedereen vraagde of ik mijn medicatie mocht halen. Ik vond dat niet leuk. Andere kinderen wisten dat ik medicatie nam, hoewel ik geen astma of keelontsteking had of zo. Ik voelde alsof ze dachten dat ik een vreemd fysiek of mentaal probleem had. Toen ik mijn medicatie op weg naar de lunch en direct na school ging nemen, voelde ik me beter omdat ik onaopvallend van de groep kon weglopen en het halen.

Toen ik net begon met medicatie, was ik bang dat andere kinderen me zouden uitlachen, maar ze deden het niet. Nu vind ik het niet meer zo erg. Niemand merkt het op. Daarnaast heb ik ontdekt dat veel andere kinderen ook medicatie voor ADHD nemen. En ik weet dat het me helpt om op te letten en gefocust te blijven op school.

Realistische verwachtingen

Redelijke Verwachtingen van Wat Medicatie Kan Doen
Sharon: Medicatie is vaak een essentieel onderdeel in de behandeling van sommige stoornissen. Schizofrenie kan bijvoorbeeld niet effectief worden behandeld zonder medicatie. Hoewel de media u zou laten geloven dat behandeling met stimulerende medicatie controversieel is, is het in feite zorgvuldig bestudeerd en zijn de voordelen goed gedocumenteerd in het onderzoek. Het kan een enorm verschil maken in de capaciteit van een kind met ADHD om te focuseren en impulsief gedrag te verminderen. Andere typen medicatie kunnen zelfs de meer extreme gedragingen die gepaard gaan met stoornissen zoals bipolaire stoornis of angststoornis, modificeren.

Echter, medicatie kan een kind niet in staat stellen gedragingen of vaardigheden te tonen die hij niet heeft. Medicatie kan de sombere stemming van een depressief kind oplichten, maar het zal niet noodzakelijk ermöglichen om vrienden te maken – het gebrek aan vrienden kan hebben bijgedragen aan de depressie. Op dezelfde manier, als het gedrag van een kind een functie is van slechte impulscontrole of onvermogen te focuseren, kan stimulerende medicatie nuttig zijn. Maar als het mechanisme van een kind om boosheid te uiten is om iemand neer te slaan, is de enige verandering die stimulanten mogelijk produceren dat hij eerst kijkt of er iemand kijkt voordat hij neerslaat. Stimulerende medicatie leert een kind geen betere manier om boosheid te uiten. Het geeft hem misschien alleen de impulscontrole om zijn instinctieve reactie uit te stellen. Medicatie alleen is onwaarschijnlijk de magische kogel of, meer to the point, de magische pil.

Mediceren betekent niet dat u de makkelijke weg kiest. De behoefte van uw kind aan medicatie betekent geen falen als ouder. Ideaal betekent het dat u een weloverwogen beslissing heeft gemaakt en begrijpt wat medicijnen wel en niet kunnen. Een dogmatische houding in welk kamp dan ook – tegenstand tegen of insistentie op medicatie – zal uw kind niet goed van pas komen.

Soms is medicatie wat uw kind nodig heeft. Voor sommige kinderen stelt het hen in staat om beter te profiteren van andere behandelingen. Het kan een kind meer open maken voor het leren van nieuwe manieren van doen. Een ouder kind of adolescent kan meer meewerkend zijn in groeps- of individuele counseling. Het kan impulsiviteit verminderen zodat een kind met ADHD baat kan hebben bij sociaal-vaardigheidstraining.

Discussies over medicatie neigen ertoe zich te richten op vrees en genezing, beide geëxagereerd. Uw eerste verplichting is uzelf te informeren. Vraag waarom uw kind dit nodig heeft. Vraag wat de medicatie moet bereiken. Vraag welke tekens u kunt verwachten dat de medicatie werkt. Vraag hoe lang het duurt voordat die tekens zichtbaar zijn. Vraag naar bijwerkingen. Het medicatiegebruik van uw kind vereist alert monitoring. Hoe emotioneel het onderwerp ook is, educatie en alertheid kunnen de stress verminderen.

Medicatie Lost Niet Alles Op
Jan: Het duurde lang – waarschijnlijk drie maanden – om Theodores Ritalindosering op een volledig effectief niveau te krijgen. Nauwlettende monitoring, door ons thuis en door Theodores leerkrachten, hielp bepalen wanneer hij een optimale dosering had bereikt.

Het duurde nog langer om te begrijpen wat Ritalin wel en niet kon. Ritalin maakte het Theodore mogelijk om zichzelf beter te controleren. Het maakte het hem mogelijk om beter te concentreren in de klas en de routines die we thuis probeerden op te bouwen, te volgen. Het maakte hem echter niet in staat om vrienden te maken, zijn spraak te vertragen of hem plotseling de volwassenheid en capaciteiten van een ouder kind te geven. Hij vergeten nog dingen, verloor spullen en werd afgeleid, hoewel minder dan voorheen.

Hoewel we hoopten dat Ritalin Theodore georganiseerder zou maken, werden de grootste veranderingen thuis bereikt toen we de huishoudroutines herstructureerden. Dat maakte ons de verbetering in Theodores vermogen om zijn klussen en huiswerk te doen waarderen – wat wel te danken was aan de Ritalin.

Het aanpassen van het moment van zijn ochtenddosis maakte ook verschil. Door de helft van de dosis te geven toen we hem wekten, kon hij zijn ochtendroutine beter doorstaan. De rest net voor hij het huis uitging, hielp hem de schoolochtend door te komen.

Theodore: Toen ik begon met medicatie, voelde ik me eigenlijk niet anders. Medicatie maakte me niet vreemd of raar. Maar het maakte me ook niet kalmer of beter in staat om te focussen. Aan de andere kant, ik kan voelen wanneer ik het moet nemen want dan word ik jeukend, onrustig en "opgepompt". Het is moeilijk te beschrijven. Eenmaal mijn medicatie genomen, voel ik me niet "veranderd", maar ik kan fysiek en mentaal beter presteren. Hoewel andere mensen me vertelden dat mijn gedrag veranderde, zag ik het niet. In terugblik realiseer ik me dat mijn ouders minder tegen me schreeuwen, maar ik merkte het toen niet.

Jan: Theodores arts waarschuwde ons dat de meeste kinderen zich normaal voelen en niet kunnen vertellen wanneer de medicatie werkt, we niet moesten vertrouwen op Theodores verslag over hoe goed het werkte of of het hem hielp. Meestal is het eerste dat ze kunnen vertellen hoe ze zijn wanneer ze een dosis vergeten of als het uitwerkt. Ze kunnen dingen zeggen als "Ik krijg de kriebels om half twee" of "Ik word weer luid."

Medicatie zou Theodore minder impulsief moeten maken. Dat deed het, tot op zekere hoogte. Maar de hoofduitdrukkingen van zijn impulsiviteit waren extreme praatlust en een neiging om te handelen voordat hij dacht in omgang met leeftijdsgenoten. Helaas beïnvloedde de medicatie deze eigenschappen nauwelijks.

Werkt het?

Leren Herkennen Wanneer Medicatie Niet Werkt
Lang heb ik me vastgeklonken aan het geloof dat de medicatie elke dag, elke dosis, zonder fout zou werken, en dat was meestal het geval. Soms stond Theodore "met het verkeerde been uit bed" (biochemisch) en werkte de medicatie gewoon niet. Of één dosis van zijn dagelijkse drie of vier werkte niet. Hoewel Theodore nooit hyperactief was, was hij onrustig. Een van de eerste indicatoren dat zijn Ritalindosering niet werkte, was dat hij "wired" leek. Ik moest accepteren dat er soms – zelden eigenlijk – Theodores medicatie gewoon niet werkte.zelfs dan betrof het meestal maar één enkele dosis.

Monitoren van Medicatie-effecten op Uw Kind
Sharon: Of de medicatie nu is voor depressie, angst, ADHD of iets anders, een van uw verantwoordelijkheden als ouder is het monitoren van het effect dat het op uw kind heeft. Uw kind betrekken bij de beoordeling en monitoring versterkt dit als een teamafspraak, niet iets wat gedaan wordt om hem te "repareren". Bovendien kan het zijn bewustzijn van de voordelen van medicatie vergroten, zodat hij beter in staat is de effectiviteit zelf te beoordelen.

Hier is een lijst met vragen die u moet stellen wanneer uw kind begint met medicamenteuze therapie, de dosering verandert, of een ander medicijn begint te nemen.

• Heeft de medicatie een positieve impact op de stemming en/of het gedrag van uw kind?
• Denkt u dat de dosering of medicatie werkt?
• Denkt uw kind dat de dosering of medicatie werkt?
• Moet de dosering verhoogd of verlaagd worden?
• Wat was de verandering in een specifiek gedrag of een set gedragingen die u deed concluderen dat de medicatie geëvalueerd moest worden?
• Ondervindt uw kind bijwerkingen (bijv. hoofdpijn, maagpijn, vermoeidheid of slaapstoornissen, droge mond, enz.)?
• Hoe groot is de kans dat die bijwerkingen aanhouden? (Vraag uw arts.)
• Wegen eventuele aanhoudende bijwerkingen (zoals die zijn) zwaarder dan de voordelen van de medicatie?
• Denkt u of uw kind dat een medicatie of doseringsniveau heeft gestopt met werken?

U moet uitzochten of de positieve en negatieve veranderingen die u ziet een functie zijn van de medicatie. Hiervoor hebt u een helder begrip nodig van welke gedragingen en/of stemming u moet monitoren om te beslissen of een medicatie werkt. Soms gaat het om wat u moet zoeken bij het beoordelen van veranderingen die de medicatie produceerde. Het is ook belangrijk te weten welke gedragingen kunnen veranderen.

Om te beginnen, verkrijg een baseline of meting van een of meer gedragingen voordat de behandeling begint. U zoekt verbetering, maar verbetering in wat? Het gedrag van een kind kan in verschillende situaties verschillen. Als u en de leerkrachten van uw kind een gedragsbeoordelingsschaal of symptoomcontrolelijst invullen vóór het starten van medicatie, en het proces herhalen op intervallen tijdens de behandeling, kan dit een meer objectieve maat voor verandering thuis en op school opleveren. Wees specifiek. Maak een controlelijst op maat voor gedragingen die relevante meetinstrumenten zijn voor uw kind. (Zie Voorbeeld Gedrags/Symptoom Checklist.)

Wees alert

Checklistgegevens, gecombineerd met uw algemene indrukken, helpen uw arts bij het maken van benodigde medicatiewijzigingen. Het doel is te bepalen wat de verbetering (of achteruitgang) in het gedrag van uw kind veroorzaakte. Is de verandering echt het resultaat van de medicatie? Schrijft u te veel van een verandering in houding of gedrag toe aan de medicatie? Wat anders zou er verantwoordelijk kunnen zijn?

U moet ook rekening houden met typische temperamentveranderingen die de meeste kinderen meemaken. U moet erkennen dat het begin van een puber "houding" gewoon dat kan zijn, en geen medicatieprobleem. Waar u eerst een vraagend kind had, nu een weerstrebende puber. Betekent dat dat de medicatie niet meer werkt? De sleutel is of de medicatie doet wat het moet doen, niet wat u, de ouder, dacht of wilde dat het zou doen. Het laatste is wensdenken en geen geldige maat voor de impact van een medicatie.

Noodzaak voor Alert Monitoring
Jan: Als Theodores medicatie niet meer werkte op meer dan slechts een incidentele basis, waren de tekens subtiel, en ze verschenen vaak op school voordat we ze thuis zagen. We leerden geleidelijk onderscheiden tussen wanneer een incidentele dosering of de medicatie zelf niet meer voor Theodore werkte.

Ritalin werkte bijna twee jaar. Echter, in groep 7 (vijfde klas) werkte Ritalin bijna volledig niet meer. Theodores cijfers begonnen te dalen. Hoewel projecten nooit zijn sterke kant waren, was Theodore met name onvermijdelijk om gefocust te blijven, te plannen of iets te doen zonder uitzonderlijk nauwkeurige toezicht op een groot project. Het was net zo moeilijk als voor zijn diagnose. Aan het einde van een weekend vol schreeuwen en brullen, begonnen we ons af te vragen of de Ritalin simpelweg niet meer werkte. Zijn leraar rapporteerde dat hij constant onderbrak, zijn buren lastig viel, en moeite had stil te zitten.

Het was niet duidelijk dat we de Ritalindosering zoals vroeger konden verhogen, omdat het nu bijna het maximum bereikt had. We konden een laatste verhoging proberen, die waarschijnlijk niet zou werken, of overschakelen naar een ander medicijn. Adderall werkt meestal langer dan Ritalin (over het algemeen 5½ tot 6½ uur) en zou hem de hele schooldag kunnen dekken, zoals bij sommige kinderen. Maar we wisten niet hoe lang het zou duren om de meest effectieve dosering te vinden. We besloten met enige aarzeling maar zonder echte keuze voor nog één Ritalinverhoging, maar concludeerden snel dat het niet meer werkte. Dus, met enige beklemtoon maar geen echte keuze, schakelden we hem over op Adderall. Tot onze – en Theodores – verlichting werkte het direct. Echter, aangezien Theodore medicijnen snel metaboliseert, waren we niet verrast dat hij een lunchdosis nodig had.

Dit langdurige proces betekende dat Theodore te lang onvoldoende gemediceerd was. Als we een medicatielog of datablad hadden bijgehouden dat specifieke gedragsveranderingen thuis en op school vastlegde (zie Voorbeeld Medicatielog), hadden we de tijd om Theodores medicatie aan te passen kunnen verkorten. Weten wat te zoeken had ons geholpen veranderingen veel sneller te ontdekken.

Stappen voor het Monitoren van Medicijnen

1. Houd een schriftelijk verslag of logboek van alle medicijnen (inclusief doseringswijzigingen) die voor uw kind zijn voorgeschreven (zie Voorbeeld Medicatielog). Noteer indrukken van u, leerkrachten, scoutingleiders, grootouders, en iedereen die hij regelmatig ziet, over het effect van de medicatie op hem.
2. Schrijf op wat de arts zegt over mogelijke bijwerkingen en veranderingen die u in uw kind kunt verwachten door de medicatie. Vertrouw niet op uw geheugen.
3. Deel die informatie met de leraar van uw kind en andere betrokken volwassenen, omdat tekens van medicatie-(in)effectiviteit niet eerst thuis hoeven te verschijnen.
4. Stel een schema in voor regelmatige communicatie met de leraar van uw kind en andere betrokken volwassenen. Houd u eraan.
5. Gebruik een eenvoudige geschreven controlelijst van gedragingen om te monitoren (zie Voorbeeld Symptoom Checklist). Dit is nuttig voor u en voor leerkrachten. Het biedt een consistente maat voor verandering (zoals die is) en zorgt ervoor dat iedereen naar dezelfde dingen kijkt.
6. Raadpleeg de arts van uw kind als u gedragsveranderingen ziet die suggereren dat de medicatie misschien niet meer werkt.