• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Kinderen met ADHD leren wat ze nodig hebben te krijgen

Kinderen met ADHD leren wat ze nodig hebben te krijgen

Kinderen met ADHD moeten leren hoe ze hun basis menselijke behoeften - of beloningen - kunnen voldoen met productief, veilig en nuttig gedrag, in tegenstelling tot het negatieve en vaak gevaarlijke gedrag dat ze typisch kunnen aannemen. Negatieve gedragingen - zoals pesten, ruzie maken, storen in de les, en ernstigere reacties zoals drugs- of alcoholmisbruik, promiscuïteit, en criminele activiteit - worden bekend als illusorisch omdat ze de illusie geven basis menselijke behoeften te voldoen maar in feite niet. Er zijn positieve gedragingen die dezelfde beloningen bieden als de illusorische gedragingen. Het kan helpen om het ADHD-kind te tonen dat negatieve gedragingen alleen lijken een beloning te hebben.

Opties optimaliseren

Psychologen hebben ontdekt dat kinderen en tieners met chronische gedragsproblemen consistent het vermogen missen om legitieme manieren te identificeren om dezelfde beloningen te krijgen die ze afleiden uit destructieve activiteiten. Er is een eenvoudige test om de neiging van een persoon naar destructieve denkpatronen te meten. Je begint een verhaal maar stopt voor het einde met het verzoek dat het persoon het verhaal afmaakt. Het verhaal kan beginnen: "Er was een jongen genaamd Johnny, en hij voelde altijd dat hij anders was dan iedereen omdat hij met gele ogen geboren was. Hij had zichzelf bijzonder kunnen noemen omdat de meeste mensen hem vertelden dat zijn ogen erg mysterieus waren en een speciale intensiteit hadden. Maar Johnny haatte dit kenmerk aan zichzelf..."

"Maak nu het verhaal af."

De manier waarop het individu het verhaal afmaakt, is tamelijk voorspellend voor hoe die persoon reageert op uitdagingen. De volgende stap in de assessment is om de testpersoon een tweede einde toe te laten; wanneer dat geconcludeerd is, wordt nog een einde gevraagd; dan nog een. Een persoon met een gezonde benadering van het kan doorgaans minstens drie verschillende eindes bedenken. Dit impliceert dat het individu de capaciteit heeft om alternatieve gedragingen te vinden om te gaan met uitdagingen en stressvolle situaties. Psychologen noemen dit cognitieve flexibiliteit.

Kinderen en volwassenen die moeite hebben regels te volgen, of thuis, op school, of in de samenleving, hebben moeite meer dan één einde te bedenken. Deze individuen hebben moeite sociaal acceptabele manieren te vinden om de beloningen te krijgen die ze willen. Jouw taak als ouder van een ADHD-kind - of elk kind, voor die materie - is om de jongere te helpen leren om meerdere acceptabele opties te identificeren die aan zijn behoeften voldoen.

De I-OPT benadering

In mijn klinische praktijk en lesgeven heb ik ontdekt dat kinderen snel kunnen leren om alternatieve gedragingen te kiezen met een methode die ik de I-OPT benadering noem. De vier stappen die deze methode zijn naam geven zijn:

1. Illusorisch gedrag

2. Objectief gevoel, of beloning, gezocht

3. Possibele alternatieven

4. Testen

Stel je ADHD-kind is boos en wrokkig jegens een leraar. De boosheid en wrok kwalificeren als illusorisch gedrag omdat ze Johnny niet helpen de beloning die hij wil op een acceptabele manier te krijgen.

De eerste stap in de I-OPT methode van behandeling voor dit negatieve gedrag is het beschrijven van het illusorische gedrag: "Johnny, je lijkt erg boos op je leraar. Kan je me helpen begrijpen waarom je je zo voelt?" Johnny zou kunnen antwoorden: "Mevrouw De Vries maakt me zo boos omdat ze verwacht dat ik al die rekenopgaven maak, en het duurt me een eeuwigheid. Ze is zo onrechtvaardig."

Als kinderen weinig copingvaardigheden hebben (veel hebben dat niet), reageren ze meestal op stress en dreiging op een van twee proactieve manieren: vechten of vluchten. In de eerste manier proberen ze deze situaties te ontlopen door te vermijden, te ontkennen, of weg te rennen - vandaar het woord vlucht. In het tweede type worden ze boos, stijfhoofdig, en vijandig - vandaar de term vecht.

De volgende stap is het ondervragen over het objectieve gevoel - de beloning - die het kind echt zoekt. "OK, Johnny, laten we even veranderen dat je net echt boos bent op de leraar geworden. Wanneer je op dit punt komt, hoe voel je je dan?"

Johnny zou kunnen zeggen: "Ik zou me goed voelen omdat ik mijn frustratie kwijtraak en ze zou begrijpen hoe ik me voel."

De volgende stap is het kind laten overwegen mogelijke alternatieven die hem het gewenste objectieve gevoel zouden geven. Bijvoorbeeld: "OK, Johnny, dus je wilt je op twee manieren voelen. Je wilt je minder gefrustreerd voelen en je wilt voelen dat mevrouw De Vries je beter begrijpt. Naast uitbarsten, kun je bedenken van andere manieren waarop je je kunt gedragen, en die dingen voelen?"

Johnny geeft gedachte aan de vraag. "Nou, ik zou haar een brief kunnen schrijven en vertellen, of ik zou haar gewoon kunnen vertellen hoe ik me voel."

De I-OPT benadering in de praktijk

Je kunt het kind helpen meer mogelijkheden te vinden. Een idee dat ouders hun kinderen over tijd kunnen leren is de focus af te voeren van het beschuldigen van anderen en op hun eigen inspanningen te richten. Johnny's moeder introduceerde het idee. Ze uitlegde: "Misschien kun je iets proberen genaamd focustechnieken, wat ze in vechtsporten leren, om je al je concentratiekrachten te gebruiken. Op die hoef je je geen zorgen te maken over iemand anders. Het zet je in controle van je leven. Klinkt dat niet beter dan de hele tijd boos zijn?"

Johnny vond de gedachte leuk dat die technieken vechtsporten heetten, omdat hij die concepten in films had gezien. Ik leerde hem dat de eerste stap in deze benaderingen was om zijn emoties uit de situatie te halen zodat hij al zijn intenties op strategieën kon richten. Hij greep een direct begrip na enkele oefeningen met diverse scenario's, zoals een pester die hem bedroelde of iemand die hem namen noemde. (Jongeren leren doorgaans sneller dit principe dan volwassenen omdat jongeren werelden eenvoudiger zijn.)

Eenmaal had Johnny het concept onder de knie, oefenden we focustechnieken die een leraarmodel betrokken. De volgende dag belde ik zijn leraar en legde ons plan uit om Johnny deze benadering met haar te laten oefenen, en ik legde ook uit dat mevrouw De Vries haar rol als "oefening" voor die dag zou spelen. Mevrouw De Vries was geweldig in haar begrip; en met volledige kennis dat de eerste test een oefenrun zou zijn, hadden ze de volgende dag een confrontatie.

Johnny was opgewonden in zijn eerste oefenrun met de leraar (deels dankzij de versterking van de leraar), en hij oefende verder zijn focustechnieken, dus werd een leraar voor andere leerlingen.

Niet alle dialogen met ADHD-kinderen verlopen zo soepel als dat, maar je zult verbazd zijn hoeveel er daadwerkelijk wel. Dit is een oplossingsgerichte benadering van destructief gedrag. Samengevat:

• I - Overweeg het illusorische gedrag zonder kritiek en als een methode die het kind gekozen heeft om legitieme emotionele behoeften te voldoen.

• O - Overweeg de objectieve gevoelens, de beloning, die het kind zoekt.

• P - Overweeg mogelijke alternatieve opties die dezelfde beloning zouden bereiken.

• T - Test ze uit.

Als voorbeelden, enkele van de meest frequente gedragingen, gevoelens en alternatieven die ik heb waargenomen voor kinderen met ADHD zijn hieronder vermeld.