• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

De gids van de leuke mam voor discipline

̶0;Vries!̶1;

Ik herinner me niet welke lapse in oordeel me ertoe bracht om mijn twee jonge kinderen mee te nemen naar een winkel met honderden breekbare knikknakken, een knikkende verkoper en een bordje ̶0;Kap je het, koop je het̶1;. Wat ik me wel herinner is het grijpen van de hand van mijn 3-jarige Charlie aan het einde van een wijd gebaar en het redden van diverse glasdolfijnen van zekere uitsterving. In wanhoop om de winkel te verlaten zonder ongevallen, zei ik tegen Charlie en zijn 6-jarige zus Kyla om ̶0;te lopen als opa̶1;, een man die nooit een stap zet zonder zijn handen gekruist achter zijn rug. Waarom hij dat doet weten we niet. Onverwacht werkte de ̵6;Lopen als opa̵7; manoeuvre ̵1; en hielp ons door nog veel meer winkeltochten te overleven, of, nauwkeuriger gezegd, hielp veel winkels om ons te overleven.

Die dag realiseerde ik me dat een deel van de ergste gedragingen van Kyla en Charlie vermeden konden worden met een paar leuke spelletjes. Geen van de bedachten had regelboekjes of fancy apparatuur nodig. Maar ze werkten, en zorgden voor veel lachbuiens langs de weg.

Probleemgedrag: Niet luisteren

Er is niets angstaanjagender dan je peuter recht op straat zien lopen, onwetend dat je ̶0;Stop!̶1; brult aan de top van je longen. Of je kleintje een scherp mes van de aanrecht zien trekken, terwijl je ̶0;Nee!̶1; roept. Ik moet bekennen dat ik die commando's te vaak gebruikte, zodat ̶0;stop̶1; en ̶0;nee̶1; witte ruis werden.

Leuke oplossing: Een idee lenend van een oude feestactiviteit, zet ik de muziek harder en dans met de kinderen rond. Dan zet ik hem uit en zeg: ̶0;Vries!̶1; We vriezen allemaal. Als ze er echt goed in worden, probeer ik het zonder muziek. Zeker, we zien er lols uit om rond te dansen in de stilte, maar snel, als ik ̶0;Vries!̶1; zeg, stoppen ze doodstil. Vervolgens oefenden we in de buitenwereld. Ik bewaarde ̶0;nee̶1; en ̶0;stop̶1; voor niet-noodgevallen als Charlie eieren in zijn zak steekt of Kyla haar vingers in mijn oren prikt. ̶0;Vries̶1; werd ons veilige woord ̵1; een dat ze associeerden met een leuk spelletje, dus ze voelden zich niet geneigd om het te negeren (of te weigeren) toen ze het hoorden. Belangrijkste van alles: het bood me net genoeg tijd om bij het kind in gevaar te komen en het op te pakken voordat er iets misging.

Beurten nemen & Ontdekken

Probleemgedrag: Niet delen

Het is geen wonder dat peuters de zin ̶0;beurten nemen̶1; haten. De enige keer dat ze het horen is wanneer ze iets van grote waarde hebben ̵1; zeg, een gele bus met een stopbord ̵1; en iemand ze vertelt het over te leveren. Wie kan ze kwalijk nemen dat ze het speelgoed tegen hun borst klemmen en ̶0;Mijn!̶1; roepen? Voor zover je kind weet, zal hij die bus nooit meer zien.

Leuke oplossing: toen Charlie moeite had in de speelgroep, vonden we ̶0;beurten nemen̶1; uit. De hele familie zat in een cirkel ̵1; mijn man en ik, Charlie en Kyla. Ik hield een item op dat niet speciaal was voor Charlie ̵1; een opgerolde sok ̵1; en kondigde aan dat we beurten gingen nemen. We gebruikten de zinnen: ̶0;Mag ik beurt als je klaar bent?̶1; en ̶0;Dank je,̶1; en maakten sure dat iedereen de sok meer dan een keer vasthield. De volgende keer op de speelgroep was Charlie nog steeds niet begeerd om de piepende clown op te geven, maar hij deed het veel bereidwilliger, omdat hij de taal begreep en wist dat hij nog een beurt zou krijgen.

Probleemgedrag: Ontdekken (ofwel Kastjes en Laden plunderen)

Ik had de wasmiddel op slot gedaan en alle andere kinderveilige dingen gedaan die een mam moet doen. Maar dan waren er dingen als braadpannen, bloem, en ja, regenboogstreusels. Ze waren niet dodelijk, maar ik wilde, voor mijn eigen geesteszondheid, dat Charlie ze met rust liet. Als ik elke la met potentiëel rommelige of luidruchtige items op slot moest doen, zou ik mijn verstand verliezen. Kinderen moeten ontdekken, maar hoe moedig je ze aan om dat op een manier te doen die je niet met hoofdpijn, een enorme rommel en een mam die schreeuwt tegen een kind dat gewoon, nou ja, een kind is, achterlaat?

Leuke oplossing: Ik liep met mijn peuter door de keuken en toen hij naar een kast liep, zei ik ofwel ̶0;Voor Charlie!̶1; met een glimlach of ̶0;Niet voor Charlie!̶1; met enorme zwaarte. Na een paar ronden, in plaats van vooruit te stürmen om een deur open te maken, begon hij omhoog te kijken om te zien welke zin ik zou zeggen. Het duurde niet lang voordat hij bij een kast aankwam en dan doodstil stilstond, nadrukkelijk zijn hoofd schuddend nee (of, in zeldzame gevallen, ja ̵1; de Tupperware was bijvoorbeeld helemaal van hem). En dit spel reist mee. Als we bij vrienden gingen, nam ik een paar minuten aan het begin van het bezoek om enkele van de hotspots van onze nieuwe locatie te toer, wat me uren bespaarde van Charlie wegslepen van iets ̵6;niet voor Charlie̵7;, als de vriezer of de waterbak van de hond.

Breken & Openen

Probleemgedrag: Erfgoed kapmaken

Wanneer we naar een niet-zo-kindveilige locatie gaan, denk ik aan mijn vriendin Nancy. Tijdens een bezoek brak haar 3-jarige dochter de hand van een standbeeld af. Niet zomaar een standbeeld, maar een Jezusstandbeeld ̵1; een dat twee generaties eerder in dekens gewikkeld en liefdevol van België per boot over de stormachtige Atlantische Oceaan was vervoerd. Verdorie!

Leuke oplossing: Om vergelijkbare rampen te voorkomen, leerde ik mijn kinderen hun E.T.-vinger te gebruiken. Herinner je toen E.T. Elliots pijnlijke vinger geneesde door hem zachtjes aan te raken met de zijne? Nou, onze E.T.-vinger geneest niets, maar het kan dingen wel van breken weerhouden. Wanneer we ergens aankomen, voordat mijn kinderen beginnen met dingen te checken (en daar bedoel ik: ̶0;onvervangbare dingen te vernietigen̶1;), neem ik ze mee en wijz uit welke dingen kwetsbaar zijn ̵1; die een ̶0;E.T.-vinger̶1; vereisen. Het beste: na een paar minuten voorzichtig, bewaakte E.T.-achtig gedrag, besluiten ze altijd dat er iets interessanters te doen is.

Probleemgedrag: Niet een beleefde cadeau-uitpaker zijn

Ik dacht vroeger dat eerlijkheid een deugd was. Maar dat was voordat mijn kinderen leerden praten. Zodra Charlie dingen zei als ̶0;Je bent een klein mannetje!̶1; tegen een man met dwarfisme en ̶0;Wat grappige haar heb je!̶1; tegen een man met, nou ja, grappig haar, besloot ik dat tact eerlijkheid voorbijging. Voor mij is de meest nagelbijtende situatie voor ouders van extreem eerlijke kinderen het uitpakken van cadeaus. Het is veel makkelijker om een kind te leren zijn waarnemingen over een vreemde te fluisteren dan hem te leren zijn teleurstelling te maskeren over een boek dat hij al twee keer heeft.

Leuke oplossing: Voor een feestje gaan we allemaal door het huis en verzamelen we dingen die vreselijke cadeaus maken. Enkele winnaars uit het verleden: oude keukensponsen en een half gebruikte zeepstaafje. Dan pakken we de goederen in en geven ze aan elkaar. De uitdaging is om iets leuks te zeggen over wat je uitpakt. ̶0;Het groen van die spons past bij mijn shirt!̶1; Als je kind iets leuks kan bedenken over een slijmerig sliertje zeep, zal hij geen probleem hebben beleefd te zijn over handschoenen in plaats van de speelgoed die hij echt wilde.

De ̵6;Lols̵7; in je zak steken

Probleemgedrag: Ernstige lol op alle verkeerde plekken

Mijn vriendin Cathy heeft twee uitzonderlijk lolle jongens. Ze zijn breed bekend om hun onderarm-plopsgeluiden, Captain Underpants-impressies en onvoorziene Three Stooges-demonstraties. Toch nam ze ze, zelfs op hun lolligste leeftijden, mee naar plekken als restaurants en musea. Hoe deed ze dat?

Leuke oplossing: Voordat ze de deur van een serieuze plek binnenliepen, zei ze tegen haar jongens om hun ̶0;lols̶1; in hun zakken te steken. Ze moesten de lols bij hun magerlijke nekken pakken en ze onzichtbaar stoppen. Blijkbaar moet je periodiek controleren, want de lols hebben de neiging om eruit te klimmen en op de schouders of oorlobben van de jongens te landen. Maar een snelle herinnering doet ze weer wegschuilen. Cathy waarschuwde me wel dat wanneer de lols een breuk maken en de gangen afdassen, en je jezelf de lols in de auto opsluit, het waarschijnlijk tijd is om dit spel te pensioneren. Ik heb het ̶0;lols in je zak̶1; spel geprobeerd met Charlie en Kyla, en het werkt echt goed. Het beste deel is na het verlaten van het museum als ik ze vertel dat ze hun lols eruit mogen halen. Dan begint de echte plezier!