• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

5 Fabeltjeskrachtige Mispercepties over Bedplassen, van een Kinderarts en Ouder

Wanneer ouders aan het voorbureau niet willen vertellen waarom ze een afspraak nodig hebben, is dat vaak een code voor: "Mijn kind plast in bed." Ze schamen zich ervoor, en dat is begrijpelijk – maar het is ook problematisch. De stilte rond bedplassen heeft allerlei misinformatie voortgebracht die kinderen kan weerhouden van behandeling of een correcte diagnose. Het is tijd om de dekens een keer goed op te trekken en vijf aanhoudende geruchten voorgoed te ontkrachten.

Misperceptie 1: "Andere kinderen doen dit niet."

Het breekt me het hart dat sommige kinderen denken dat ze de enigen zijn met dit probleem. In de praktijk plast 20% van de 5-jarigen in hun slaap, en met elk opvolgend jaar stopt daar maar 15% van die groep mee. Tiende procent van de kinderen op elke basisschool plast in bed, evenals 3% van de pubers op de middelbare school. En als je bedplassen echt wilt destigmatiseren voor je kind, denk dan eens aan je eigen jeugd. Ongeveer 50% van de jongens en meisjes die in bed plassen, heeft een moeder of vader die dat ook deed. Veel ouders schamen zich voor hun verleden, terwijl het vertellen ervan een gefrustreerd kind juist kan gerusten.

Kinderartsen beschouwen bedplassen als een normaal onderdeel van de ontwikkeling tot ongeveer 7 jaar, en de meeste zeggen dat 6 jaar (soms 5) de vroegste leeftijd is waarop ze behandeling overwegen. Tijd geneest bijna iedereen, maar het is onmogelijk te zeggen wanneer dat voor een bepaald kind zal gebeuren. Daarom moet je wachten tot je kind zelf wil werken aan het probleem voordat je begint met behandelen. Rustig aan: minder dan 1% van de volwassenen plast nog in bed.

Misperceptie 2: "Kinderen die in bed plassen, zijn gewoon lui."

Het tegendeel is waar: kinderen die in bed plassen, schamen zich meestal voor de gewoonte en zouden alles doen om het te laten stoppen. En ja, deze regel geldt ook als je kind maar af en toe een ongelukje heeft. "Veel kinderen plast niet elke nacht in bed," zegt Howard Bennett, M.D., auteur van Max Archer, Kid Detective: The Case of the Wet Bed. Als je wakker wordt van nog een doorweekte dekbed en ongewild een gefrustreerde zucht laat horen, zorg dan dat je dat direct opvolgt met een knuffel, want je kind is net zo teleurgesteld als jij. Straf je kind nooit voor bedplassen. En houd er rekening mee dat straffen subtiel kunnen zijn: bijvoorbeeld een nieuwe slaapzak of dekbed kopen voor een broertje of zusje – en niet voor het kind dat in bed plast – stuurt een verletzende boodschap.

Misperceptie 3: "Kinderen die in bed plassen, hebben een zwakke blaas."

Kinderen met dit probleem hebben vaak een kleinere – niet zwakkere – blaas dan hun leeftijdsgenoten, maar het echte probleem ligt in hoe makkelijk een kind uit slaap komt. Kinderen die 's nachts droog blijven, wakker worden makkelijker naarmate de nacht vordert, terwijl het voor bedplassers juist steeds moeilijker wordt naarmate de uren voorbijgaan. Om je kind te helpen leren 's nachts zelf op te staan en te plassen, adviseren sommige experts het kind halverwege de nacht wakker te maken of een vocht sensor in de ondergoed te plaatsen zodat een alarm afgaat bij de eerste druppel uriene. Beide strategieën zijn een poging waard, maar geen van beide garandeert een droge nacht.

Misperceptie 4: "Bedplassen is een gedragsprobleem, geen medisch probleem."

Doorweekte lakens kunnen een symptoom zijn van diverse gezondheidscondities, waaronder urineweginfecties en ziekten van de nieren en het endocriene systeem (zoals diabetes) die de urineproductie verhogen. Zodra je het probleem bespreekt met de kinderarts, zal die waarschijnlijk een urine monster afnemen om te screenen op deze aandoeningen.

Sommige plasproblemen komen door fysieke afwijkingen dicht bij de blaas, zoals labiale adhesies (een laagje littekenweefsel dat de opening van de vagina kan afsluiten), of vesicoureterale reflux (een abnormale stroom urine van de blaas terug naar de ureters – de buisjes die de nieren met de blaas verbinden). In zeldzame gevallen kunnen de ureters zelfs met de vagina in plaats van met de blaas verbonden zijn, wat constant lek veroorzaakt.

Het is ook mogelijk dat je kind een medisch probleem heeft dat nauwelijks met de urinewegen te maken heeft. Slaapapnee – wanneer de ademhaling van een kind periodiek stopt of ondiep wordt tijdens de slaap, vaak door vergrote tonzillen of adenoïden – kan bedplassen veroorzaken en moet bij elke medische evaluatie in aanmerking worden genomen.

Verstoppingen leiden ook vaak tot urineproblemen: als een hoop ontlasting groot genoeg wordt, kan die op de achterkant van de blaas drukken, wat blaaskrampen veroorzaakt. Deze kunnen ervoor zorgen dat een kind overdag of 's nachts plas ongelukjes heeft. Bovendien zijn de zenuwen die de blaas en de rectum regelen met elkaar verweven, zodat inhouden van ontlasting de blaascontrole van een kind kan beïnvloeden. Gelukkig kan het identificeren en behandelen van verstopping door bepaalde dieetveranderingen (bijvoorbeeld meer fruit, groenten en volkoren, minder vlees, kaas en fastfood), ontlastingszachtmakers, of zelfs fysiotherapie helpen bedplassen op te lossen.

Misperceptie 5: "Ik moet dit probleem zo snel mogelijk in de kiem smoren!"

Tot je kind minstens 6 jaar is, is het enige wat je hoeft te doen hem geruststellen dat het volkomen normaal is, dat je niet boos bent, en dat hij eruit zal uitgroeien. Daarna kun je met de kinderarts spreken om andere medische problemen uit te sluiten, en aanpassingen in de routine overwegen, waaronder: geen cafeïne meer na 16:00, vloeistofbeperking tot 60 ml na 18:00 of 19:00, zorgen dat je kind net voor het slapengehen plas, 's nachts wakker maken om te plas, of een bedplasalarm laten dragen. Ondertussen: houd je op, beheers je zorgen. En koop een waterdichte matrasbeschermer (en deze plasvrije pyjama's).