• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Minder schreeuwtijd

Jonge kinderen schreeuwen vaak wanneer ze gefrustreerd voelen of de behoefte hebben om je aandacht te krijgen. Als schreeuwen hen helpt zich minder gefrustreerd te voelen of ze je directe aandacht geeft, zullen ze dit gedrag voortzetten. Om het patroon te doorbreken, is dit wat sommige ouders hebben gedaan:

Aanvallertjes uithollen

Toen onze dochter 3 was, werd ze helemaal opgewonden over het moeten overgaan naar een andere activiteit. Om haar te helpen, hielden we vingers op en vertelden we haar de "kaarsjes" uit te blazen. De simpele actie van diep inademen en daarna uitademen hielp haar kalmer worden. Als ze niet hard genoeg blaasde, bewegen we onze vingers en doen alsof de kaarsjes flakkerden. Haar tranen kekeren snel in lachen, en ze was klaar om door te gaan naar de volgende activiteit.

—Shari Talbot

Time-outs aanpassen

Mijn zoon, Kellen, weigerde in time-out te blijven wanneer ik deze vorm van discipline probeerde. Dan op een dag, na veel schreeuwen van mijn toen ik hem herhaaldelijk in zijn time-out stoel zette, koos ik ervoor niet in gesprek te gaan. Ik verhuisde hem gewoon terug naar zijn plekje zonder hem enige aandacht te geven.

Plotseling was er stilte. Stilte was nog nooit gebeurd tijdens de time-outs van mijn zoon. Ik zette de timer en zag dat hij het opmerkte. Hij zat stil tot de timer piepte.

Daarna knielde ik naast hem en zei: "Ik kan geen schreeuwen of praten horen als je in time-out zit, maar ik kan stilte horen. Als ik stilte hoor, zet ik de timer, en dan kan je echt snel uit time-out komen." Deze keer hoorde hij me. Het was een lampje-moment voor hem - en voor mij.

—Trisha Bolanos

Wat hij het meest nodig heeft

Lange tijd worstelden mijn man en ik met de humeursaanvallen van onze zoon Eli. We probeerden te disciplineren, te omkopen en hem te bevestigen. Niets werkte tot ik hem, op een moment dat hij kalm was, vroeg wat hij dacht dat hij nodig had toen hij boos was.

Zijn donkere bruine ogen keken me aan. "Ik heb gewoon nodig dat je me vasthoudt," zei hij.

Dat is het? Ik was geschokt. De volgende keer dat hij begon met een humeursaanval, vroeg ik hem: "Kan ik je helpen kalmer worden?"

Hij zat op mijn schoot en huilde. We praatten niet. We schaukelden en knuffelden. Toen hij klaar was, rende hij af om te spelen. Later praten we over waarom hij zo boos was geweest.

Eli is nu 10, en die dagen van extreme humeursaanvallen liggen in het verleden.

—Susan Burkepile

Eén manier om met schreeuwen om te gaan

Toen mijn oudste zoon, Grant, een peuter was, raakte hij gemakkelijk gefrustreerd en warf schreeuwaanvallen. Ik probeerde met hem te praten, hem vast te houden, en zelfs hem op te tillen en naar zijn kamer te brengen. Maar deze tactieken leken hem alleen nog bozer te maken - en maakte mij het publiek voor zijn "show."

Eén dag toen hij begon te schreeuwen, besloot ik de show te verlaten. Zonder een woord te zeggen, liep ik mijn slaapkamer in, zat op mijn bed en begon een tijdschrift te lezen. Binnen enkele minuten kwam hij bij me, nog steeds huilend maar meer onder controle.

"Je liet me achter!" zei hij, piepend.

"Schreeuwen doet mama's oren pijn," antwoordde ik kalm. "Ik luister er niet naar. Als je hulp nodig hebt, moet je je woorden gebruiken." De volgende keer dat Grant zag dat ik de kamer uitliep tijdens een aanval, stopte hij met schreeuwen en vroeg me te blijven.

—Katrina Arbuckle

Het zit allemaal in de stem

Om kinderen te leren hun stem onder controle te houden, zelfs wanneer hun emoties hoog oplopen, kun je zeggen:

"Ik weet dat je niet weg wilt van het speeltuin, maar mam kan je niet begrijpen als je schluchzt. Probeer je droevige stem te gebruiken en zeg: 'Mam, ik ben verdrietig dat we weggaan. Ik weet dat we moeten gaan, maar ik had plezier.'"

"Ik begrijp dat je verward bent dat je vriend het speelgoed nam waar je mee aan het spelen was, maar schreeuwen helpt niet. Kun je je vriendelijke stem gebruiken en zeggen: 'Ik speelde daarmee. Mag ik het alstublieft terug?' en een speelgoedje aanbieden om te ruilen?"

"Wow! Je hede de touwladder over. Je moet blij zijn. Kun je je blijde stem gebruiken en zeggen: 'Ik heb het gedaan!'?"

—Michelle LaRowe Conover

Pauzeer het schreeuwen

Ik weet niet altijd wat een aanval veroorzaakt, maar ik weet wel dat mijn dochter niet kan schreeuwen terwijl ze diep inademt. Naarmate ze uit een activiteit gehaald wordt, herinner ik haar eraan om diverse diepe ademen te nemen, en dan doe ik mee. We ademen zo samen. Alleen dan, wanneer de emoties van het moment een beetje gezakt zijn, praten we over het probleem.

Voor je het weet, merk je dat je dochter, wanneer ze gefrustreerd raakt bij het proberen haar schoenen aan te trekken of in omgang met een ander kind tijdens speeltijd, stopt en een diepe adem neemt voordat ze doorgaat. Door dit te doen, begint ze een eenvoudig proces te leren voor het zelf reguleren van haar emoties.

—Andrew Newton

Time-outs herbouwen

Wanneer aanvallertjes bij jonge kinderen rond leeftijd 4 gaan afnemen, kunnen ouders beginnen zelfcontrole aan te moedigen als volgende ontwikkelingsstap. Time-outs herbouwen is een effectieve manier om zelfcontrole te leren:

Start. Optimaal begin je deze opvoeding voordat de time-out nodig is. Vertel je kinderen dat deze time-outs bedoeld zijn om hen te helpen stoppen en nadenken over hun acties zodat ze betere keuzes kunnen maken. (Wanneer gebruikt als hulpmiddel voor opvoeding, wordt de time-out niet als straf gebruikt.)

Keuzes. Tijdens het eerste gesprek mogen kinderen een time-out locatie kiezen. Het moet aan de rand van de gemeenschappelijke woonruimte liggen. Dit onderscheidt deze time-outs van straf, waar het kind naar een slaapkamer gestuurd kan worden, weg van het gezin. Een favoriete deken of knuffelbeestje kan op de plek gelegd worden om kinderen te helpen zichzelf te kalmeren en dingen door te denken.

Gevolgen. Het doel is om kinderen te helpen begrijpen dat voor elke uitdaging er keuzes zijn voor hun gedrag. Voor elke keuze is er een gevolg. Sommige gevolgen zijn goed, en sommige zijn onaangenaam. Om kinderen dit concept te helpen begrijpen, kun je het "keuzes" model tekenen en erover praten (zie model hieronder). Laat kinderen het model een naam geven. Je kunt deze term in plaats van time-out gebruiken, als je wilt.

Time-outs kunnen gebruikt worden wanneer kinderen hun gedrag of houding moeten corrigeren zodat ze straf kunnen vermijden. Weigert een kind deze optie, dan is straf voor ongehoorzaamheid gerechtvaardigd.

Timing. Wanneer kinderen naar deze time-outs gestuurd worden, hoeven ze maar te blijven zolang het duurt om kalm te worden en het probleem verbaal te identificeren. Zodra ze zelfcontrole uitoefenen, kunnen kinderen beloond worden met een knuffel of lof.

Evaluatie. Na een succesvolle time-out moeten ouders en kinderen het scenario samen evalueren om gedragsopties voor het huidige probleem te identificeren, samen met de gevolgen voor elke goede of slechte keuze.

Kinderen helpen dit model van keuzes en gevolgen begrijpen, geeft ze een hulpmiddel voor betere beslissingen naarmate ze groeien.

—Mary Martin