• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Hoe je je kind disciplineert zonder het zelfvertrouwen te beschadigen

We houden van onze kinderen, dus het lijkt logisch dat ze van zichzelf moeten houden. Vertrouwen en zich comfortabel voelen in je eigen vel zijn levensdoelen voor iedereen. Maar als je dit prioriteit geeft, kun je geneigd zijn moeilijk gedrag te vermijden omdat je niet wilt schaden aan het zelfvertrouwen. Zoals ik in mijn boek Kindervertrouwen schrijf: kinderen moeten leren van hun fouten - en je kunt ze verantwoordelijk houden zonder ze te laten voelen als slechte kinderen.

Een van onze belangrijkste taken is onze kinderen leren hoe ze in relaties moeten zijn. Ze moeten begrijpen hoe hun acties anderen beïnvloeden en welke gedragingen anderen wel of niet accepteren. Schuldgevoelens na een fout zijn onderdeel van morele ontwikkeling. Het helpt een interne kompas ontwikkelen die zegt: "Oeps, ik heb het mis." Gezonde schuld is niet hetzelfde als schaamte of waardeloosheid.

Hier zijn antwoorden op veelvoorkomende vragen en manieren om kinderen te helpen hun eigen problemen op te lossen.

Waarom raakt mijn kind erg geüpst als ik fouten wijst?

Sommige kinderen zijn extra gevoelig voor kritiek of geneigd tot laag zelfvertrouwen. Hoewel het standaardadvies is om het gedrag te bekritiseren en niet het kind, kunnen de meeste kinderen het verschil niet horen. Volwassenen kunnen rationaliseren: "Ik deed één slecht ding, maar over het algemeen ben ik een goed mens." Kinderen denken in zwart-wit. Wanneer ze geconfronteerd worden met slecht gedrag, voelen ze zich volledig slecht.

Hoe handel ik een situatie zacht maar zonder mijn kind van de haak te laten?

De beste aanpak is een driedappige strategie die ik "zachte kritiek" noem. Het werkt ook met partners en collega's.

Stap 1: Bied een excuus voor het gedrag. Begin met: "Ik weet dat je het niet exprès deed" of "Je realiseerde je het waarschijnlijk niet" of "Ik snap dat je probeerde te...". Dit laat zien dat je weet dat ze een goed kind zijn - met goede bedoelingen - ook al fouten maken.

Stap 2: Vertel wat er misging en hoe het anderen beïnvloedde. Zeg: "Toen je je broer sloeg, deed zijn arm erg pijn." Het is verleidelijk om toe te voegen: "Je doet dat altijd" of "Je vindt andermans gevoelens niet belangrijk", maar je maakt je punt niet duidelijker door ze te overtuigen van hun slechtheid.

Stap 3: Ga verder. Kinderen kunnen het verleden niet ongedaan maken, en we willen ze niet laten zitten met slechte gevoelens. Stel vragen om een plan te bedenken om het goed te maken: "Wat kun je doen om je broer beter te laten voelen?"

Afhankelijk van de situatie kun je manieren voorstellen om schade goed te maken: excuses aanbieden, troosten, delen, opruimen, een klusje doen als plastic scheiden. In de ruimste zin: als je kind de familie heeft gekwetst, kan het iets doen om de familie te helpen. En wanneer ze iets vriendelijks of nuttigs doen, toon dan echte waardering.

Mijn kind heeft hulp nodig bij bedenken van oplossingen. Hoe duw ik ze aan?

Als er een herhalend moeilijke situatie is, help een gesprek waarin je het probleem beschrijft als: "Aan de ene kant... maar aan de andere kant..." en moedig ze aan om oplossingen te bedenken. Zodra je twee perspectieven presenteert, kun je bijna zien hoe de hersenen van je kind groeien. Ze gaan verder dan "ik wil" en leren een ander standpunt in acht nemen.

Bij probleemoplossend met kinderen is het eerste voorstel meestal onredelijk ("Mijn zus moet gewoon verhuisen!"). Jouw taak is: "Dat is een optie, maar het lost het andere deel van het probleem niet op. Wat kunnen we nog doen?"

Je kind kan leren ideeen bedenken en verfijnen als je geduldig bent en helpt dingen door te denken. Als de oplossing werkt, zeg dan: "Wow, jouw oplossing werkte echt." Het is bekrachtigend voor kinderen om te weten dat ze een probleem hebben opgelost.

Moet ik me zorgen als mijn kind laag zelfvertrouwen lijkt te hebben?

Als ouders horen we onze kinderen negatieve opmerkingen over zichzelf maken - dat is pijnlijk. We willen direct inpringen en laten zien hoe speciaal ze zijn. Hoewel het logisch lijkt dat kinderen die zich goed voelen gelukkiger zijn, toont onderzoek het tegendeel. Hogere zelfwaarde correleert niet met schoolsucces, betere relaties of geluk - en overdreven lof kan achteruitgaan. Hoe harder je probeert te bewijzen dat je kind geweldig is, hoe meer ze kunnen argumenteren dat ze vreselijk zijn of vreesen nooit te kunnen volgen. In een groot onderzoek kreeg een groep kinderen een cursus om zelfvertrouwen te verbeteren, een andere groep directe instructie in schoolvakken. Wie had meer vertrouwen? De kinderen die echte vaardigheden in rekenen en lezen ontwikkelden. Onze focus moet niet zijn om onze kinderen te overtuigen dat ze geweldig zijn, maar om hen te helpen sterke vriendschappen en echte competentie op te bouwen.

Toch willen we geen laag zelfvertrouwen, want dat leidt tot ongeluk en hogere risico op depressie. Het kan ook een zelfverwerkelijkende voorspelling worden: een kind durft niets nieuws te proberen uit angst er slecht in te zijn, of vermijdt sociale situaties omdat ze denken niet te passen. Of ze gaan naar het andere extreme en zijn zo perfectionistisch dat niets ooit goed genoeg is.

De oplossing is niet om je kind te leren zich beter te voelen. Het is om hen te helpen vrij te komen van harde zelfkritiek. Er zit veel druk op om te zorgen over ons imago. Echt zelfvertrouwen gaat niet over onszelf beminnen; het gaat om loslaten van de vraag "Ben ik goed genoeg?" Denk aan wanneer je met een goede vriend bent. Je wonder niet: "Vinden ze me leuk?" We willen kinderen helpen verbinden met iets groters dan zichzelf: een vriendschap of een kans om te leren over iets wat voor ze betekenisvol is.

Verhoogt succes het vertrouwen van een kind?

Helaas, sommige kinderen discounteren hun overwinningen snel. Ze pikken hun prestatie kap en insisteren dat het niet zo goed was. Onderzoek toont dat mensen met laag zelfvertrouwen na een overwinning meer angst voelen dan na een nederlaag. Ze vreezen dat ze het niet weer kunnen of dat er meer van ze verwacht wordt.

Een manier om je kind competenter te laten voelen is door een "partijdige biograaf" te zijn. Vertel bekrachtigende verhalen over momenten dat ze worstelden maar uiteindelijk triomfeerden. "Ik herinner me toen je leerde fietsen en je viel en viel, en kijk nu, je fluistert door de buurt!" Focus op het concrete: "Eerder kon je dit niet, maar nu wel."

Wat als mijn kind niet doet wat ik vraag - zelfs als ik weet dat het kan?

Eerst: heb realistische verwachtingen. Het is makkelijk te denken dat je kind zich op een bepaalde manier moet gedragen, maar je moet omgaan met het kind voor je. Als je elke avond vraagt om klaar te maken voor bed en 30 minuten later is er maar één sok uitgezogen, probeer een andere aanpak. Het spielt geen rol of de meeste kinderen die leeftijd dat alleen kunnen of of de jongere zus het kan. Realistische verwachtingen zijn wat je kind de meeste tijd kan of net iets erbij.

Hoe motiveer ik mijn kind om goed te gedragen?

Zorg dat ze weten dat het mogelijk is om je tevreden te stellen. Erken inspanning en vooruitgang. "Amnesie" voor hun verleden is een van de meest genadeloze dingen die je als ouder kunt doen. Kinderen veranderen zo snel dat wat je kind vorige maand deed, eigenlijk door een heel ander persoon gedaan werd - dus geen reden om het weer op te halen.

Je kunt ook praten over hoe ze groeien of worden: "Jullie hebben goed samengewerkt om de achterbank te delen. Jullie worden beter in onderhandelen en compromissen sluiten" of "Je hielp de nieuwe klasgenoot met de computer. Je wordt het soort persoon dat een behoefte ziet en instapt om te helpen."

De taal van "worden" is zo krachtig omdat het zegt: "Maakt niet uit of je in het verleden hebt gefaald, en maakt niet uit als je morgen faalt. Hier en nu zie ik bewijs voor hoop." Wat een prachtig cadeau om een kind te geven.