• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Wat is het verschil tussen discipline en kindermishandeling?

Kinderen zijn blanco pagina's en het is de verantwoordelijkheid van de ouders om gepast gedrag en levensvaardigheden aan te leren en kinderen te helpen goed van kwaad te leren. Op een of ander moment zal dit waarschijnlijk inhouden dat je een of andere vorm van discipline gebruikt om kinderen te leren waarom ze bepaalde acties in de toekomst niet moeten herhalen.

Hoewel er veel verschillende stromingen zijn als het gaat om discipline en de methoden die het meest effectief zijn, mag geen enkele ooit de lijn van kindermishandeling volgen of in de buurt komen van het kind op enigerlei wijze schade toe te brengen. Leer hier hoe u duidelijk onderscheid kunt maken tussen discipline en kindermishandeling en hoe u ervoor kunt zorgen dat er een grote kloof tussen beide blijft bestaan.

Discipline versus kindermishandeling

Op het meest basale niveau betekent discipline onderwijzen, wat de meeste ouders hopen te doen bij het disciplineren van hun kinderen. “Kinderen leren wat je verwachtingen zijn rond gedrag is geweldig. Maar wat veel mensen bedoelen met discipline is belonen en straffen", zegt klinisch kinderpsycholoog Ross Greene, PhD, oprichter van de non-profitorganisatie Lives in the Balance en auteur van "Raising Human Beings".

De sleutel tot het scheiden van discipline van kindermishandeling is om ernaar te kijken vanuit het perspectief van lesgeven, niet straffen. Het is wanneer ouders de laatste beginnen te gebruiken dat de kans op schade aan het kind een mogelijkheid begint te worden.

"Straf kan misbruik worden als een verzorger niet in staat is zichzelf te reguleren", merkt de gediplomeerde psycholoog Jaclyn Halpern, PsyD., directeur van het SOAR-programma bij Washington Behavioral Medicine Associates op. “Een kind een paar minuten alleen laten terwijl een verzorger kalm, dichtbij en beschikbaar is om af te stemmen op basisbehoeften zoals het gebruik van de badkamer is heel wat anders dan een kind de toegang tot de badkamer ontzeggen, of eten, drinken, slaap, kleding, of veiligheid.”

Soorten kindermishandeling

Volgens de Centers for Disease Control and Prevention is kindermishandeling alles wat leidt tot schade, de kans op schade of de dreiging van schade aan een kind jonger dan 18 jaar. Hier zijn de verschillende soorten waarmee u rekening moet houden.

Fysiek misbruik

Lichamelijke mishandeling is het opzettelijk gebruik van fysiek geweld tegen een kind dat leidt tot letsel. Dit kunnen handelingen zijn zoals slaan (met een hand of een voorwerp), schoppen, schudden, verbranden (met heet water, een sigaret of een strijkijzer), een kind in bedwang houden (door hem vast te binden), een kind lucht beroven ( door ze bijvoorbeeld onder water te houden), of enige andere handeling waarbij een volwassene geweld gebruikt om een ​​kind fysiek pijn te doen.

Emotioneel misbruik

Emotionele mishandeling is elke handeling, of het nu woorden of andere acties zijn, die worden ingezet om doelbewust de eigenwaarde of het emotionele welzijn van een kind te schaden. Deze omvatten strategieën zoals uitschelden, beschamen, liefde onthouden, bedreigen, afwijzen en kwetsende kritiek.

Seksueel misbruik

Seksueel misbruik van kinderen is wanneer een kind onvrijwillig betrokken is bij een seksuele handeling die in strijd is met de wetten of sociale normen van de samenleving. Dit betekent dat ze een seksuele handeling niet volledig begrijpen, er niet mee instemmen of niet kunnen instemmen omdat ze niet begrijpen wat er aan de hand is of daar ontwikkelingstechnisch niet toe bereid zijn. De overgrote meerderheid van seksueel misbruik van kinderen - 91% van de gevallen - wordt gepleegd door iemand die het kind of de familie van het kind persoonlijk kent.

Verwaarlozing

Verwaarlozing treedt op wanneer een ouder niet voldoet aan de fysieke en emotionele basisbehoeften van een kind. Het omvat het niet verstrekken van huisvesting, voedsel, kleding, onderwijs en toegang tot noodzakelijke medische zorg.

Verlating

Vaak beschouwd als een vorm van verwaarlozing, wordt verlating geclassificeerd als elk moment waarop de identiteit of verblijfplaats van het kind onbekend is, het kind is achtergelaten in een situatie waarin het ernstige schade heeft opgelopen, of wanneer de ouder geen contact heeft gehad met of het kind voor een langere periode ondersteunen.

Middelengebruik door ouders

Er is een grote verscheidenheid aan omstandigheden met betrekking tot middelengebruik die als misbruik worden geclassificeerd. Hoewel ze van staat tot staat verschillen, omvatten ze over het algemeen:een kind prenataal blootstellen aan stoffen als gevolg van het gebruik van de dragende ouder; vervaardiging van een gereguleerde stof in aanwezigheid van een kind of waar het kind woont; de chemicaliën of apparatuur die voor de productie zijn gebruikt, in het bijzijn van een kind houden; het verkopen, distribueren of geven van drugs of alcohol aan een kind; of wanneer een verzorger gereguleerde stoffen gebruikt op een manier die hun vermogen om voor het kind te zorgen, schaadt.

Soorten disciplines

Er wordt voortdurend onderzoek gedaan naar de meest effectieve vormen van discipline, namelijk die welke kinderen beter gedrag aanleren in plaats van hen te straffen voor "slecht" gedrag. Hier zijn enkele van de meest voorkomende disciplinetechnieken.

Natuurlijke gevolgen

Dr. Greene zegt dat het effectief kan zijn om kinderen te laten leren van natuurlijke gevolgen. "Deze zijn onontkoombaar, onvermijdelijk en onvermijdelijk", legt hij uit. “Als je niet studeert voor een toets, doe je het waarschijnlijk slecht. Als je je speelgoed niet deelt, wil Billy niet met je spelen. Deze gevolgen zijn krachtig en overtuigend.”

Hoewel natuurlijke gevolgen een nuttig leermiddel kunnen zijn, mogen ze alleen worden gebruikt als ze veilig zijn. Een kind dat zijn trui niet meeneemt naar een restaurant en het daarna koud heeft, is relatief ongevaarlijk. Maar toestaan ​​dat ze een hete kachel aanraken om te leren dit niet meer te doen, kan ernstige verwondingen veroorzaken, dus het is het beste om een ​​ander type gevolg te gebruiken.

Logische gevolgen

Logische gevolgen zijn door volwassenen opgelegde resultaten van wangedrag en moeten direct verband houden met de reden waarom ze worden gebruikt. Als een kind bijvoorbeeld op de muur tekent in plaats van op het aangeboden papier, zou het logische gevolg zijn dat het kleurpotloden of stiften wordt weggenomen. Als een kind naar programma's kijkt op hun tablet die niet vooraf zijn goedgekeurd, kan een logisch gevolg zijn dat hun tabletrechten worden ingetrokken. Het zou geen zin hebben om hun tablet mee te nemen als ze op de muren tekenden, of omgekeerd.

Betrap je kind als het goed is

Positieve gevolgen, zoals het prijzen van uw kind wanneer het iets goeds doet, beperk de discipline niet tot alleen wanneer uw kind zich misdraagt. In plaats daarvan wil je je best doen om erop te wijzen en complimenten te geven wanneer je kind zich gedraagt ​​zoals jij dat wilt. Als ze aanbieden om hun speelgoed met een broer of zus of vriend te delen zonder dat het wordt gevraagd, kun je iets zeggen als:"Ik vind het heel leuk hoe je je speelgoed met Ellen deelde. Dat was aardig van je." Het aanmoedigen van goed gedrag zal hen aanmoedigen om er in de toekomst opnieuw voor te kiezen.

Samenwerking en proactieve oplossingen

Samenwerking en proactieve oplossingen zijn gericht op het blootleggen en oplossen van het probleem dat ervoor zorgt dat een kind zich gedraagt. "We kunnen niet tevreden zijn met verbeteringen in het gedrag als de problemen die dit gedrag veroorzaken onopgelost blijven", zegt Dr. Greene.

Om tot een oplossing te komen, hanteert Dr. Greene een proces in drie stappen:"Stap één is het verzamelen van informatie van het kind over wat moeilijk voor hen is. Dat krijg je door communicatie.” Dit kan eruit zien alsof u uw kind vraagt ​​waarom ze deden wat ze deden, of waarom ze niet deden wat ze wisten dat ze moesten doen. Voor stap twee moet u als ouder of verzorger bepalen waarom het belangrijk is dat het kind zich op de gevraagde manier gedraagt.

"[In de laatste stap] werken het kind en hun verzorger samen aan een oplossing die tegemoet komt aan de zorgen van beide partijen, in plaats van dat de volwassene alleen hun wil oplegt", legt Dr. Greene uit.

Natuurlijk heb je als ouder het laatste woord over wat de repercussies zullen zijn. Maar door uw kind te vragen wat zij denken dat een redelijk gevolg van hun actie zou zijn, kan het hen helpen begrijpen waarom ze dit in de toekomst moeten vermijden, en hen helpen te leren.

"Door dit proces te doorlopen, wordt het probleem opgelost, het gedrag dat met het probleem samenhangt verbeterd, de communicatie verbeterd en je relatie met je kind verbeterd. En hopelijk verbetert het ook de vaardigheden die het kind mist", merkt Dr. Greene op.

Time-outs

Time-outs kunnen een effectieve disciplinestrategie zijn als ze correct worden gebruikt. Volgens de American Academy of Pediatrics (AAP) is de beste manier om een ​​time-out te gebruiken, om kinderen te waarschuwen dat ze een time-out krijgen als ze zich blijven misdragen, hen in zo weinig woorden en met zo weinig mogelijk woorden te vertellen wat ze verkeerd hebben gedaan. zo min mogelijk emotie, en verwijder ze dan voor een vooraf ingestelde tijd uit de situatie. De AAP beveelt één minuut per leeftijd aan of laat kinderen die minstens drie jaar oud zijn zelf de lengte van hun time-out bepalen (binnen redelijke grenzen), wat helpt bij het aanleren van zelfdiscipline.

Hoe zorg je ervoor dat de discipline niet over de schreef gaat

Hoewel het misschien niet meteen voor de hand liggend lijkt, kunnen de disciplinerende strategieën die u toepast - vooral als ze straf gebruiken - dichter in de buurt komen van kwaad doen dan u denkt. "Discipline is geen straf, dus het is gemakkelijk om het te onderscheiden van misbruik", zegt dr. Halpern. "Er is echter vaak een dunne lijn tussen straf en misbruik."

Een ouder of verzorger kan deze lijn benaderen als de manier waarop ze zich tegenover het kind gedragen, begint te lijken op de manier waarop het kind zich tegenover hen gedraagt. "Er zijn momenten waarop kinderen zichzelf gewoon niet kunnen reguleren en ze schreeuwen, huilen, schreeuwen of slaan, vaak gedurende een langere periode", legt dr. Halpern uit. "Als reactie daarop kan een verzorger eerst berispen, dan schreeuwen, dan dreigen, en uiteindelijk kunnen ze hun kind gaan beven of slaan als ze zichzelf niet langer kunnen beheersen." Dit is een heel duidelijk teken dat discipline niet langer effectief is en die grens heeft overschreden.

Discipline die begint als een berisping kan op een vergelijkbare manier uitmonden in emotionele mishandeling. "Wanneer een ouder verschuift van het focussen op het 'waarom' onder het gedrag, of zelfs op het gedrag zelf, naar het aanvallen van het karakter van het kind, zijn ze betrokken bij emotionele mishandeling", zegt Dr. Halpern. "Emotionele mishandeling komt ook voor wanneer een ouder zijn kind 'de stille behandeling' geeft of genegenheid achterhoudt in een poging om het gedrag te beheersen."

Verwaarlozing is ook een mogelijkheid als een ouder of verzorger verschuift van het sturen van een kind naar hun kamer om af te koelen naar het opsluiten, zodat ze niet naar de badkamer kunnen gaan of toegang hebben tot voedsel en water.

Waar het op neerkomt:door je te concentreren op het 'waarom' achter het gedrag van je kind, discipline als leermogelijkheid te gebruiken en de situatie niet te laten escaleren, kun je ervoor zorgen dat je disciplineringsmethoden buiten het domein van misbruik blijven.

Een woord van Verywell

Het gebruik van discipline om uw kind het verschil tussen goed en kwaad te leren door strategieën zoals natuurlijke gevolgen of time-outs toe te passen, kan een gezond en effectief opvoedingsinstrument zijn. Maar als je discipline toepast om straf uit te delen of als je vergeet je gedrag te reguleren, kan dit escaleren in de richting van kindermishandeling. Als u zich zorgen maakt over uw kind of niet weet hoe u ze effectief het juiste gedrag kunt aanleren, neem dan voor advies contact op met hun zorgverlener of een andere professional in de geestelijke gezondheidszorg.