• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Angst voor de Toilet: Wat Te Doen Bij Een 6-Jarige

Vraag: Ik ben de moeder van vijf kinderen, van 23 jaar tot 6 jaar oud, vier jongens en een meisje.

Mijn probleem is met mijn jongste zoon, 6 jaar, en toilettrening. Hij leerde op tijd de toilet gebruiken op 3-jarige leeftijd. Maar wanneer het tijd was voor een stoelgang, besloot hij ALTIJD de toilet NIET te gebruiken. Hij zegt dat hij bang is om op de toilet te zitten; hij zou erin kunnen vallen.

Ik heb lange gespreken gevoerd met mijn kinderarts en een gezinstherapeut. Geen resultaat. We hebben alles geprobeerd – beloningen, gesprekken, en lezen in de badkamer met hem. Al zijn broers en zussen hebben geholpen met beloningen en cadeautjes voor het gebruik van de toilet, etc. Hij weigert nog steeds de badkamer te gebruiken en wacht tot hij/wij thuis komen om de hoek te gebruiken of in zijn broek te gaan.

Hij is een heel slim kind en doet het goed op school, maar wil deze erg slechte gewoonte niet stoppen.

Wat meer kunnen we doen????

Antwoord: Helaas, zoals je zeker door artsen verteld bent, vecht je zoon tegen de natuurlijke drang om zijn darmen te ontlasten. Hij loopt het risico op geïmpacteerde stolengang en hij heeft zeker een significatieve negatieve reactie op op de toilet zitten.

Ik vraag me af of iemand ooit de "voordelen" heeft overwogen die hij uit dit onvolwassen gedrag put. Het lijkt erop dat hij (en misschien nog steeds) een excessive hoeveelheid aandacht van zijn hele gezin voor dit gedrag ontvangt. Hij krijgt beloningen, cadeautjes, speciale gesprekken en voorlezen. Hij heeft bewust of onbewust kunnen gekozen om bij dit gedrag te blijven en deze speciale status in het gezin te behouden, zelfs met het risico om uitgelacht te worden en persoonlijk ongemak.

Ik vraag me af wat er zou gebeuren als je hem erkent dat dit zijn keuze was en je niet meer zou proberen hem aan te moedigen op de toilet te gaan. Als dit vergezeld wordt door het negeren van dit gedrag en de verwachting dat hij zijn luier en zijn lichaam opruimt na zijn stoelgang, zou er een dramatische verandering in de "dans" van de stoelgang zijn. Hij zou ook ontdekken dat dit gedrag niet de macht heeft om al die aandacht te krijgen. Zolang je artsen niet zien dat dit hem fysiek zal compromitteren, is het een poging waard. Hij lijkt onmachtig en/of onwillig om zijn gedrag te veranderen, dus jij moet jouw deel van de "dans" veranderen.

Ik zou ook een potje naast de toilet zetten en beilaufig naar zijn aanwezigheid verwijzen, aangevende dat hij het potje, de toilet of zijn luier kan gebruiken. Vraag hem ook om je te laten weten wanneer hij besluit de toilet te gebruiken. Misschien kun je hem laten zien dat hij de "voordelen" van zijn stoelganggedrag kan krijgen zonder zijn luierroutine hoeft uit te voeren.