Redelijke verwachtingen en doelen stellen voor je kind

Redelijke verwachtingen en doelen stellen voor je kind

Ongeacht je algemene stemming, is het iets om naar te streven om positieve, realistische verwachtingen te hebben voor de prestaties en het gedrag van je kind. Wanneer ouders hun verwachtingen voor hun kinderen op het juiste niveau zetten — niet te hoog en niet te laag — doen kinderen het in het leven prima. Hier zijn dus enkele concrete tools voor het stellen van redelijke verwachtingen die zelfs de somberste ezel kan volgen.

  • Beoordeel je kind als individu.
  • Begrijp het ontwikkelingsstadium van je kind.

Wie is je kind?

Gedrag Je!

Wees erg voorzichtig met het vergelijken van je kind met anderen. Elk kind ontwikkelt zich in een ander tempo.

Gedrag Je!

Stop met proberen je kind in een mal te persen. Maatschappijwetenschappers en kinderontwikkelingsspecialisten hebben lang genoeg genoeg kinderen bestudeerd om hun data te kwantificeren in grote grafieken en tabellen die vertellen wat „gemiddeld” is — fysiek, sociaal en intellectueel — voor een kind van een bepaalde leeftijd. In de realiteit bestaat er geen exact „gemiddeld” kind.

Je kunt geen persoonlijke verwachting of doel voor je kind stellen zonder die individuele kind in aanmerking te nemen. Het is erg aantrekkelijk om te proberen, vooral als je de grafieken in te veel kinderontwikkelingsboeken hebt gelezen of oudere kinderen hebt. („Eliza waste haar eigen haar toen ze vier was, Tina zou dat ook moeten doen.”) Vergeet al die andere kinderen, vergeet de boeken, stel jezelf een paar eenvoudige vragen: Wat is redelijk om van dit kind te verwachten? Wat zijn haar vaardigheden, behoeften, prestaties? Wat is haar basis temperament? Wat is haar ontwikkelingsfase? Om passende verwachtingen voor je kind te stellen, moet je haar echt kennen.

Aanpassen aan het niveau van je kind

Als je je kind beoordeelt op „redelijk” gedrag, neem temperament en ontwikkeling in aanmerking, en pas je verwachtingen aan om aan zijn mogelijkheden te voldoen. Als je kind een liftrit naar de top van de Empire State Building niet verdraagt, dan is de kans groot dat hij de prachtige vlucht naar Disneyland ook niet zal verdragen.

Grafieken, tabellen, ongelijke ontwikkeling

Verhalen uit de Ouderzone

Janes zoon Patrick heeft een grote spreiding in vaardigheden (hij heeft een stevige greep op planetenomgevingen en heeft de aanvoegende wijs beheerst, maar worstelt met het schrijven van zijn naam). Patrick heeft wat bekendstaat als een „getande” profiel. Ik zeg viva la getand! We willen allemaal dat onze kinderen presteren en excelleren, en het is moeilijk om een stap terug te maken en ze hun eigen tempo te laten ontwikkelen. Maar van toiletterweining tot lezen tot zwemmen tot daten tot een baan vinden, elk kind zit op een andere, individuele tijdlijn, fysiek, mentaal en emotioneel. Je kind zal ouder dan gemiddeld testen op sommige gebieden van de ontwikkelingsgrafieken, en jonger dan gemiddeld op anderen. Probeer haar te accepteren voor wie ze is.

Het is ook handig om te weten wat je in het algemeen kunt verwachten van kinderen op bepaalde leeftijden. Een vriendin van mij die een dochter heeft met een non-verbale leerstoornis was verheugd toen ik het kleine Posie een blauwe vreugde hoorde vloeken tegen haar zus en spotten: „Je bent gewoon een ba-by!” „Dat is zo typisch,” zei ik. „Drijft het constante spotten van vijfjarigen je niet gek?” „Bedoel je dat je dochter spot?” Haar vullen met tranen. „Natuurlijk,” zei ik, „het is developmenteel.” Mijn vriendin, die nachten lag te stressen over de onbeleefdheid en gebrek aan sociale vaardigheden van haar dochter, ontspande plotseling, toen ze besefte dat het spotten van haar kind — hoewel niet erg aardig — volledig en utterecht developmenteel passend was voor haar leeftijdsgroep.

Grafieken, tabellen en ontwikkelingsboeken zijn niet foutloos, altijd waar, of altijd nuttig voor een ouder die probeert redelijke verwachtingen te stellen voor zijn kind. Grafieken, tabellen en dergelijke gaan over gemiddeldes, mediaan en normen. Ze volgen geen individuen. Als je me niet gelooft, bezoek een willekeurige zesde klas voor 10 minuten. Kijk naar de bankjes — sommige zitten vol met kinderen zo uitgegroeid dat je tweemaal nadenkt voordat je ze kaart als je barman was. Andere bankjes houden magerlijke kinderen die eruitzien alsof ze elke nacht met knuffelbeertjes in hun armen slapen. Ontwikkeling en volwassenheid bij kinderen is vaak ook ongelijk. Je zoon kan uitblinken in wiskunde, geweldig zwemmen, en 's nachts nog aan zijn duim zuigen. Je dochter kan geweldig zijn in kunst, briljant in programmeren, maar zo vergetachtig dat ze, als ze gevraagd wordt wat haar naam is, vaak antwoordt: „Uhhhh?” Je snapt het plaatje.

Previous:

Next: