Gedrags- versus Sociale Leertheorieën

Kindontwikkelingstheorieën over hoe kinderen leren vallen ruwweg in twee categorieën: gedrags- en sociale leertheorieën in de psychologie. Gedragstheorieën tonen hoe omgevingsinteractie gedrag beïnvloedt. Sociale leertheorieën, gebaseerd op klassieke en operante conditionering, gaan verder: kinderen leren op meer manieren dan alleen directe invloeden.

Klassieke Conditionering

Vanaf het werk van de Russische wetenschapper Ivan Pavlov en overgenomen door de Amerikaanse psycholoog John Watson, stelt de klassieke conditionering dat leren reflexief is op omgevingsprikkels. In zijn bekende experiment met "Little Albert", waarbij hij de jongen leerde een witte rat te vreezen, toonde Watson dat kinderen geconditioneerd kunnen worden om te reageren op prikkels en zo nieuw gedrag te leren.

Operante Conditionering

De Amerikaanse behaviorist B.F. Skinner ontwikkelde operante conditionering: kinderen leren ook door de gevolgen van hun handelingen. Deze leervorm vindt plaats in een context van beloningen en straffen.

Omgevingsinvloeden

Klassieke en operante conditionering samen vormen de theorie dat leren gebaseerd is op omgevingsinvloeden. Deze zijn versterkers (vergroten kans op herhaling gedrag) of straffen (verkleinen kans op herhaling).

Sociaal Leren

De sociale leertheorie, voorgesteld door de Canadese psycholoog Albert Bandura, bouwt op de principes van behavioristische leertheorieën. Bandura stelde dat kinderen wel leren door versterking en straf, maar dat deze niet altijd vereist zijn voor leren.

Observatie en Nabootsing

Bandura's theorie stelt dat kinderen ook leren door het observeren van andermans gedrag en hoe die versterkt of gestraft wordt. Het kind imiteert gedrag dat versterkt wordt en vermijdt gedrag dat gestraft wordt.

Previous:

Next: