• Baby's
• Gezinsvorming
• Kinderen
• Algemeen ouderschap
• Pasgeborenen
• Tieners
• Peuters
• Zwangerschap

Doelen en gedragsobjectives voor kleuters met ADD

ADD is een verouderde term die sommige mensen gebruikten om ongeveer 20 procent van de kinderen met aandachtsstoornis met hyperactiviteit (ADHD) te beschrijven, die voornamelijk onoplettend zijn, in plaats van hyperactief, volgens psycholoog en directeur van het Child Mind Institute, Steven Kurtz. Mensen met deze stoornis hebben moeite om aandacht te betrekken, ze neigen niet zo snel tot storend of problematisch gedrag als hyperactieve kinderen. Kinderen met ADD hebben toch begrip en hulp nodig tijdens hun kleuterjaren of hun problemen kunnen escaleren en veel moeilijker te controleren worden. Meestal wordt ADD gediagnosticeerd rond de leeftijd van 4 jaar, dus er is een venster van tijd om in te grijpen voordat je kind school begint. De doelen en objectieven voor kleuters wanneer ADD wordt vermoed, is een grondige diagnostische beoordeling verkrijgen, vroege behandeling implementeren en je kind coachen om impulscontrole te versterken en hen te helpen aandacht te behouden.

Evaluatie

Kinderen met ADD worden vaak beschreven als ongerieflikkerd, afleidbaar en dromerig. Terwijl sommige kinderen kenmerken vertonen vanaf 2 of 3 jaar, is het probleem bij anderen pas zichtbaar in de basisschool, wanneer de eisen overweldigend worden. Als je vermoedt dat je kind ADD heeft, is je eerste doel hem naar je kinderarts brengen voor advies en screening. Je kinderarts zal je opvoeden over welke gedragingen normaal zijn en welke problematisch kunnen zijn. Indien nodig, verwijst hij je kind naar specialisten, zoals ontwikkelingspediaters, psychiater, psychologen of neurologen, die een grondige evaluatie zullen uitvoeren, inclusief observatie en testen.

Medicatie

Als een gekwalificeerde professional je kind heeft gediagnosticeerd met ADD, is medicatiebeheer belangrijk voor effectieve controle van deze aandoening. Stimulerende medicijnen, zoals ritaline en adderall, stimuleren de capaciteit van de hersenen om aandacht te betrekken en impulsen te controleren. De beslissing over of een kleuter medicatie voor ADD moet krijgen, wordt het beste genomen in overleg met het behandelteam en hangt vaak af van de ernst van de symptomen. In ernstigere gevallen kan medicatie de beste keuze zijn; echter, sommige behandelprofessionals pleiten ervoor te wachten tot kinderen minstens 7 of 8 jaar oud zijn en alleen te mediceren als de ADD interferent met de schoolvoortgang of het dagelijks leven van het kind.

Gedragsmodificatie

Een ander doel is je kind betrokken te krijgen bij een regelmatig programma van gedragstherapie met als doel je kind te helpen haar impulsen te managen. Een gekwalificeerde gedragstherapeut zal met je kind en je gezin werken om je te helpen je kleuter te leren haar impulsen te controleren en focus en concentratie te behouden. De doelen van een ouder moeten zijn om wat in therapie geleerd is te versterken door routine en structuur thuis op te leggen. Controlelijstjes met plaatjes, in plaats van woorden, kunnen op een centrale plek worden geplaatst om je ADD-kleuter op het rechte pad te houden. De Parents website pleit voor een techniek genaamd "Parent Child Interaction Therapy", wat inhoudt dat ouders positieve gedragingen monitoren en versterken, milde negatieve gedragingen negeren, en een kalme, koele houding aanhouden bij het disciplineren van hun kind.

Copingvaardigheden

Omdat het deel van de hersenen van een ADD-kleuter dat gedrag, focus en aandacht regelt, kleiner is, moeten volwassenen hun ADD-kleuters helpen strategieën te leren om te compenseren. Een populaire techniek, volgens ADD-experts Richard Guare en Peg Dawson, heet verbale scaffolding. Ouders gebruiken woorden als "als" en "dan" als een zachte manier om kleuters te helpen hun gedrag te controleren. In plaats van te zeggen "Breek je potlood niet", kun je bijvoorbeeld zeggen "Als je hard op je potlood drukt, dan breekt hij." De auteurs citeren onderzoek dat aangeeft dat kinderen van 3 jaar, wier moeders technieken als gedragsscaffolding gebruikten, significante verbetering in probleemoplossende vaardigheden en doelgerichte vaardigheden lieten zien op 6-jarige leeftijd.